bezkomórkowy antygen krztuśca
Bezkomórkowy antygen krztuśca (acellular pertussis antigen) to składnik nowoczesnych szczepionek przeciwko krztuścowi, które zastąpiły wcześniejsze szczepionki pełnokomórkowe. Zawiera oczyszczone białka bakterii Bordetella pertussis, takie jak toksyna krztuścowa, hemaglutynina włókienkowa, pertaktyna i fimbrie, zamiast całych inaktywowanych komórek bakteryjnych.
Szczepionki zawierające bezkomórkowy antygen krztuśca charakteryzują się znacznie lepszym profilem bezpieczeństwa niż ich pełnokomórkowe odpowiedniki, wywołując mniej działań niepożądanych, w tym rzadziej gorączkę i reakcje miejscowe. Są one składnikiem szczepionek skojarzonych, takich jak DTPa (błonica-tężec-krztusiec bezkomórkowy) czy szczepionek pięcio- i sześcioskładnikowych, powszechnie stosowanych w immunizacji dzieci.
Bezkomórkowe szczepionki przeciw krztuścowi zapewniają skuteczną ochronę przed ciężkim przebiegiem choroby, choć ich efektywność może być nieco niższa niż szczepionek pełnokomórkowych, a odporność ma tendencję do szybszego zanikania. Z tego powodu zaleca się dawki przypominające u młodzieży i dorosłych, zwłaszcza u osób mających kontakt z niemowlętami, które są najbardziej narażone na ciężki, zagrażający życiu przebieg krztuśca.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Infanrix-IPV 1 dawka (0,5 ml)
Szczepionka Infanrix-IPV, zawierająca toksoid błoniczy, toksoid tężcowy, antygeny Bordetella pertussis (toksoid krztuścowy, hemaglutynina włókienkowa, pertaktyna) oraz inaktywowane wirusy polio typów 1, 2 i 3, została poddana kompleksowym badaniom przedklinicznym oceniającym jej bezpieczeństwo. Standardowe protokoły oceny bezpieczeństwa farmakologicznego nie wykazały szczególnych zagrożeń dla człowieka, a analizy toksykologiczne potwierdziły brak niepokojących sygnałów dotyczących poszczególnych antygenów oraz ich kombinacji w produkcie końcowym. Szczególną uwagę zwrócono na kompatybilność fizykochemiczną i biologiczną składników, w tym wodorotlenku glinu (0,5 mg Al) jako adsorbentu, co jest kluczowe dla skuteczności i bezpieczeństwa szczepionki.
antygen Bordetella pertussis, bezkomórkowy antygen krztuśca, bezpieczeństwo farmakologiczne, hemaglutynina włókienkowa, inaktywowany wirus polio, Infanrix-IPV, pertaktyna, toksoid błoniczy, toksoid krztuścowy, toksoid tężcowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wirus polio, wodorotlenek glinu, zgodność składników - Leksykon leków
Przedawkowanie – Infanrix-IPV 1 dawka (0,5 ml)
Przedawkowanie szczepionki Infanrix-IPV, zawierającej 0,5 ml dawki standardowej z antygenami błonicy (≥30 j.m.), tężca (≥40 j.m.), bezkomórkowymi antygenami krztuśca (toksoid krztuścowy 25 μg, hemaglutynina włókienkowa 25 μg, pertaktyna 8 μg) oraz inaktywowanymi wirusami polio, nie powoduje wystąpienia specyficznych objawów klinicznych wykraczających poza znany profil bezpieczeństwa. Dane post-marketingowe wskazują, że działania niepożądane po dawce większej niż zalecane 0,5 ml są zbliżone do tych obserwowanych po prawidłowym dawkowaniu, obejmując niespecyficzne reakcje poszczepienne, potencjalnie nasilone reakcje miejscowe związane z 0,5 mg aluminium w dawce standardowej oraz teoretycznie zwiększone ryzyko reakcji alergicznych u osób uczulonych na śladowe ilości formaldehydu, neomycyny i polimyksyny obecnych w szczepionce.
antygen błonicy, antygen tężca, bezkomórkowy antygen krztuśca, błonica tężec krztusiec, działanie niepożądane, formaldehyd, hemaglutynina włókienkowa, inaktywowany wirus polio, monitorowanie bezpieczeństwa produktu, neomycyna, pertaktyna, polimyksyna, poliomyelitis, profil bezpieczeństwa szczepionki, reakcja alergiczna, reakcja miejscowa, reakcja poszczepienna, szczepionka Infanrix-IPV, toksoid krztuścowy, wodorotlenek glinu