szczury Sprague-Dawley
Szczury Sprague-Dawley to jeden z najpopularniejszych szczepów szczurów laboratoryjnych, szeroko wykorzystywany w badaniach biomedycznych. Ten albinotyczny szczep został wyhodowany w 1925 roku przez Roberta Sprague-Dawleya i charakteryzuje się spokojnym temperamentem, łatwością w hodowli oraz szybkim wzrostem.
Szczury Sprague-Dawley posiadają cechy, które czynią je idealnym modelem doświadczalnym: wysoką płodność, dużą wielkość miotu oraz niski wskaźnik spontanicznych nowotworów. Dzięki ustandaryzowanym cechom genetycznym umożliwiają uzyskiwanie powtarzalnych wyników badań, co jest kluczowe w eksperymentach naukowych.
W medycynie szczury te wykorzystywane są w badaniach nad chorobami układu sercowo-naczyniowego, neurologicznymi, metabolicznymi oraz w toksykologii. Służą również do testowania leków, szczepionek i nowych procedur medycznych przed ich zastosowaniem u ludzi. Ich fizjologia i odpowiedź na leki są stosunkowo dobrze skorelowane z ludzkimi, co czyni je cennym modelem badawczym.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Manti 200 mg + 200 mg + 25 mg
Lek Manti zawiera wodorotlenek glinu (200 mg), wodorotlenek magnezu (200 mg) oraz symetykon (25 mg). Badania przedkliniczne na modelach zwierzęcych wykazały, że wodorotlenek glinu nie wykazuje działania teratogennego u myszy przy dawkach do 266 mg/kg m.c./dobę, natomiast u szczurów Sprague-Dawley przy dawce 384 mg/kg m.c./dobę zaobserwowano nieznaczny efekt teratogenny. Wpływ na płodność nie został potwierdzony w badaniach na szczurach (chlorek glinu 1000 ppm w wodzie pitnej przez 12 tygodni). U samców myszy podawanie azotanu glinu w dawkach 100 lub 200 mg/kg/dzień przez 4 tygodnie skutkowało zmniejszeniem liczby plemników w najądrzu, bez wpływu na ich ruchliwość i średnicę kanalików nasiennych. Działania toksyczne pojawiały się jedynie przy ekspozycji znacznie przekraczającej maksymalną ekspozycję u ludzi, co ogranicza ich znaczenie kliniczne.
azotan glinu, chlorek glinu, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, ekspozycja na substancję, kanalik nasienny, komórki najądrza, maksymalna ekspozycja, oligospermia, płodność, profil bezpieczeństwa, ruchliwość plemników, symetykon, szczury Sprague-Dawley, toksyczność, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bosutinib Zentiva 100 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa bosutynibu obejmowały szeroki zakres ocen farmakologii bezpieczeństwa, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, wpływu na rozród oraz potencjalnej fototoksyczności. W badaniach na szczurach zaobserwowano zmniejszenie rozmiaru źrenic oraz zaburzenia chodu, przy czym NOEL dla zaburzeń chodu wynosił około 11-krotności ekspozycji klinicznej po dawce 400 mg i 8-krotności po dawce 500 mg (na podstawie Cmax niezwiązanej postaci leku). W badaniach kardiologicznych na psach nie stwierdzono istotnych zmian w ciśnieniu tętniczym, rytmie serca ani parametrach EKG przy ekspozycjach do 3-krotnych (400 mg) i 2-krotnych (500 mg) klinicznych, choć odnotowano opóźnione zwiększenie częstości rytmu serca. Długoterminowa toksyczność dotyczyła głównie układu pokarmowego, z objawami takimi jak zmiany w kale, spadek masy ciała i zmniejszone spożycie pokarmu, a także histopatologicznymi zmianami w przewodzie pokarmowym i układzie limfatycznym. Zmiany w wątrobie u szczurów obejmowały przerost hepatocytów bez podwyższenia enzymów wątrobowych. Poziomy ekspozycji niepowodujące działań niepożądanych były zbliżone do ekspozycji klinicznej po dawkach 400-500 mg.
błona naczyniowa oka, bosutynib, cytotoksyczność hepatocytarna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, ekspozycja kliniczna, enzymy wątrobowe, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, hiperplazja komórek kubkowych, kanał hERG, laktacja, łożysko, ośrodkowy układ nerwowy, podanie dożylne, przerost hepatocytów, rozwój płodu, rozwój pourodzeniowy, szczury Sprague-Dawley, toksyczność wielokrotna, układ limfatyczny, układ pokarmowy, wątroba, węzły chłonne krezkowe