kanalik nasienny
Kanalik nasienny (łac. ductus seminalis) to element układu rozrodczego męskiego, stanowiący część dróg wyprowadzających nasienie. Kanaliki nasienne są drobnymi strukturami przewodzącymi, które rozpoczynają się w sieci jądra (rete testis) i tworzą system przewodów odpowiedzialnych za transport plemników.
Anatomicznie wyróżniamy kanaliki nasienne proste (tubuli seminiferi recti) oraz kanaliki nasienne kręte (tubuli seminiferi contorti). Te drugie stanowią główne miejsce spermatogenezy, czyli procesu powstawania i dojrzewania plemników. Kanaliki kręte zajmują około 80-90% objętości jądra i mają długość od 30 do 80 cm każdy, a ich łączna długość w obu jądrach to około 250 metrów.
Ściany kanalików nasiennych zbudowane są z nabłonka nasieniotwórczego oraz komórek Sertoliego, które pełnią funkcję odżywczą i ochronną dla rozwijających się plemników. Zaburzenia w strukturze lub funkcjonowaniu kanalików nasiennych mogą prowadzić do niepłodności męskiej, dlatego ich ocena stanowi istotny element diagnostyki andrologicznej.
Kanaliki nasienne łączą się ostatecznie z najądrzem poprzez przewody wyprowadzające jądra, a następnie nasienie jest transportowane przez nasieniowód do gruczołu krokowego i cewki moczowej podczas ejakulacji. Prawidłowa struktura i funkcja kanalików nasiennych jest kluczowa dla zachowania płodności męskiej.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Menotropina – Właściwości farmakodynamiczne
Menotropina, będąca ludzką gonadotropiną menopauzalną (hMG), zawiera FSH i LH, które synergistycznie stymulują wzrost i rozwój pęcherzyków jajnikowych oraz steroidogenezę u kobiet bez pierwotnej niewydolności jajników. Obecność LH w preparatach takich jak MENOPUR wzmacnia aktywność steroidogenną, co klinicznie przekłada się na wyższe stężenia estradiolu w protokołach IVF/ICSI z desensybilizacją przysadki, w porównaniu do stosowania rekombinowanego FSH. Warto podkreślić, że w hipogonadyzmie hipogonadotropowym FSH może stymulować wzrost pęcherzyków, jednak bez LH rozwój pęcherzyków jest nieprawidłowy i charakteryzuje się niskim poziomem estradiolu, co ogranicza ich dojrzałość. Monitorowanie odpowiedzi na terapię powinno uwzględniać te różnice w stężeniach estradiolu, zwłaszcza przy stosowaniu MENOPUR w wyższych dawkach.
desensybilizacja przysadki, folikulogeneza, gonadotropina, gonadotropina kosmówkowa, gonadotropina menopauzalna, hipogonadyzm hipogonadotropowy, hormon folikulotropowy, hormon luteinizujący, indukcja owulacji, kanalik nasienny, komórka Sertoliego, menotropina, niewydolność jajników, pęcherzyk jajnikowy, pęcherzyk przedowulacyjny, rekombinowany FSH, roztwór do wstrzykiwań, spermatogeneza, steroidogeneza jajnikowa, steroidy płciowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Menero MED 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tadalafilu, substancji czynnej produktu Menero MED (5 mg tabletki powlekane), wykazały brak istotnych zagrożeń toksykologicznych i farmakologicznych przy dawkach terapeutycznych. Badania obejmowały ocenę toksyczności po wielokrotnym podaniu, genotoksyczności, działania rakotwórczego oraz wpływu na procesy reprodukcyjne. W modelach zwierzęcych (szczury, myszy) stosujących dawki do 1000 mg/kg mc./dobę nie zaobserwowano efektów teratogennych, embriotoksycznych ani fetotoksycznych. Dawką bezobjawową w badaniach rozwoju przedurodzeniowego i pourodzeniowego u szczurów była 30 mg/kg mc./dobę, przy czym AUC niezwiązanego leku u ciężarnych samic była około 18-krotnie wyższa niż u ludzi po dawce 20 mg. Badania płodności nie wykazały negatywnego wpływu na zdolności reprodukcyjne samców i samic szczurów.
AUC, badanie farmakologiczne, badanie płodności, badanie teratogenności, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja na lek, genotoksyczność, kanalik nasienny, profil bezpieczeństwa, rozwój przedurodzeniowy, tadalafil, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczność reprodukcyjna, zaburzenie płodności, zanik nabłonka kanalików nasiennych, zmniejszenie spermatogenezy - Leksykon chorób i schorzeń
Niepłodność męska – Epidemiologia
Niepłodność męska stanowi istotny problem zdrowia publicznego, dotykający globalnie około 30,6-56,5 miliona mężczyzn, z częstością występowania wzrastającą o 19% (ASPR 1402,98 na 100 000 populacji w 2019 r.). Występuje znaczne zróżnicowanie geograficzne, z najwyższymi wskaźnikami w Afryce Subsaharyjskiej, Europie Wschodniej i Azji Wschodniej. Epidemiologia wskazuje na spadek średniej liczby plemników z 113 mln/ml w 1940 r. do 49 mln/ml w 2018 r., co stanowi redukcję o 51,6%. Starzenie się mężczyzn wpływa na obniżenie jakości nasienia, ze zmniejszeniem gęstości plemników i utratą komórek Sertoliego oraz Leydiga. Czynniki ryzyka obejmują palenie tytoniu (51,2%), ekspozycję na wysoką temperaturę (30,08%), spożycie alkoholu (12,49%) oraz narażenie zawodowe i środowiskowe, w tym zanieczyszczenia i pestycydy. Niepłodność pierwotna jest bardziej powszechna niż wtórna, a idiopatyczna niepłodność stanowi 30-50% przypadków. Diagnostyka opiera się na analizie nasienia, ocenie hormonalnej i badaniu fizykalnym, z uwzględnieniem czynników genetycznych i środowiskowych.
analiza nasienia, azoospermia nieobstrukcyjna, azoospermia obstrukcyjna, choroby współistniejące, czynnik męski niepłodności, ekspozycja na wysoką temperaturę, infekcja układu moczowo-płciowego, jądro, jakość nasienia, kanalik nasienny, komórki Leydiga, komórki Sertoliego, koncentracja plemników, liczba plemników, morfologia plemników, narażenie zawodowe, niepłodność, niepłodność męska, niepłodność pierwotna, niepłodność wtórna, oś podwzgórze-przysadka-gonady, podwzgórze, przysadka mózgowa, rak jądra, ruchliwość plemników, varicocele, zaburzenie hormonalne, żylaki powrózka nasiennego - Leksykon chorób i schorzeń
Spermatocele – Patofizjologia i mechanizm
Spermatocele to łagodna torbiel nasieniopochodna, najczęściej lokalizująca się w głowie najądrza, zawierająca płyn proteoinowy oraz plemniki, co odróżnia ją od torbieli najądrza z czystym płynem surowiczym. Patogeneza spermatocele jest wieloczynnikowa i nie do końca poznana; dominującą teorią jest niedrożność dróg wyprowadzających nasienie, prowadząca do proksymalnego rozszerzenia przewodów i gromadzenia się płynu oraz plemników. Obecność ruchomych plemników w około 80% przypadków sugeruje jednak zachowanie drożności proksymalnej, co komplikuje pełne zrozumienie mechanizmu. Inne mechanizmy obejmują tworzenie uchyłków kanalików najądrza, procesy zapalne i bliznowacenie, a także czynniki związane z wiekiem, genetyką, wcześniejszą wazektomią, ekspozycją na dietylostilbestrol oraz zaburzeniami hormonalnymi. Spermatocele występuje najczęściej u mężczyzn powyżej 65 roku życia i zwykle nie wpływa na płodność ani nie zwiększa ryzyka raka jądra.
aspiracja, badanie fizykalne, diagnostyka różnicowa, dietylostilbestrol, jądro, kanalik nasienny, moszna, najądrze, nasieniowód, niedrożność dróg nasiennych, rak jądra, rozszerzenie torbielowate, skleroterapia, spermatocele, torbiel najądrza, uchyłek, ultrasonografia, wazektomia, wodniak jądra, zaburzenie hormonalne, zapalenie najądrza, ziarniniak nasienny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tadalafil Aurovitas 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tadalafilu obejmowały szeroki zakres testów farmakologicznych, toksykologicznych, genotoksycznych oraz oceny wpływu na reprodukcję i rozwój. W badaniach na szczurach i myszach, przy dawkach sięgających 1000 mg/kg mc./dobę, nie wykazano działania teratogennego, embriotoksycznego ani fetotoksycznego. W badaniach rozwoju przed- i pourodzeniowego u szczurów dawka 30 mg/kg mc./dobę nie powodowała istotnych efektów niepożądanych. U ciężarnych szczurów wartość AUC dla tadalafilu była około 18-krotnie wyższa niż u ludzi po dawce 20 mg, co wskazuje na znaczący margines bezpieczeństwa. Ponadto, nie stwierdzono zaburzeń płodności u samców i samic szczurów, co sugeruje brak negatywnego wpływu na zdolności reprodukcyjne.
badanie toksyczności, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie teratogenne, genotoksyczność, kanalik nasienny, pole pod krzywą stężenia, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rozwój pourodzeniowy, rozwój przedurodzeniowy, tadalafil, test farmakologiczny, wpływ na reprodukcję, zaburzenie płodności, zanik nabłonka kanalików nasiennych, zmniejszenie spermatogenezy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tadalafil Inventum 10 mg
Tadalafil, substancja czynna leku Tadalafil Inventum, przeszedł szerokie badania przedkliniczne oceniające bezpieczeństwo farmakologiczne, toksyczność, genotoksyczność oraz wpływ na rozród i rozwój potomstwa. Badania farmakologiczne nie wykazały istotnych zagrożeń dla organizmu ludzkiego, a toksykologiczne analizy po podaniu wielokrotnym potwierdziły brak istotnych efektów niepożądanych przy przewlekłym stosowaniu. W badaniach na psach, którym podawano tadalafil w dawce 25 mg/kg mc./dobę przez 6-12 miesięcy (ekspozycja 3,7-18,6 razy wyższa niż u ludzi po dawce 20 mg), zaobserwowano zanik nabłonka kanalików nasiennych i zmniejszenie spermatogenezy, co wskazuje na potencjalne ryzyko przy bardzo wysokiej ekspozycji. Badania genotoksyczności i karcynogenności nie wykazały ryzyka uszkodzenia DNA ani działania rakotwórczego, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa leku.
badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie przedkliniczne, badanie przedurodzeniowe i pourodzeniowe, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, kanalik nasienny, płodność, pole pod krzywą stężenia, spermatogeneza, tadalafil, toksyczność po podaniu wielokrotnym, zanik nabłonka kanalików nasiennych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Adriblastina PFS 2 mg/ml
Doksorubicyna chlorowodorek, substancja czynna preparatu Adriblastina PFS, wykazuje wyraźne właściwości genotoksyczne potwierdzone w testach in vitro i in vivo, prowadząc do uszkodzeń DNA oraz aberracji chromosomowych w komórkach somatycznych i rozrodczych. Długoterminowe badania na modelach zwierzęcych, w tym na szczurach, wykazały potencjał rakotwórczy, ze szczególnym wzrostem częstości guzów gruczołu sutkowego. Ponadto, doksorubicyna wykazuje toksyczny wpływ na układ rozrodczy zarówno samców, jak i samic, manifestujący się u samic psów opóźnieniem lub zatrzymaniem dojrzewania pęcherzyków jajnikowych, a u samców zanikiem jąder, rozsianym zwyrodnieniem kanalików nasiennych oraz hipospermią, co prowadzi do upośledzenia funkcji gonad i płodności.
aberracja chromosomowa, badanie in vitro, badanie in vivo, doksorubicyna chlorowodorek, działanie niepożądane, guz gruczołu sutkowego, hipospermia, kanalik nasienny, komórka rozrodcza, komórka somatyczna, krioprezerwacja gamet, pęcherzyk jajnikowy, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, spermatogeneza, toksyczność układu rozrodczego, układ rozrodczy, uszkodzenie DNA, właściwość genotoksyczna, wpływ na rozrodczość, zaburzenie płodności, zanik jąder - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Manti 200 mg + 200 mg + 25 mg
Lek Manti zawiera wodorotlenek glinu (200 mg), wodorotlenek magnezu (200 mg) oraz symetykon (25 mg). Badania przedkliniczne na modelach zwierzęcych wykazały, że wodorotlenek glinu nie wykazuje działania teratogennego u myszy przy dawkach do 266 mg/kg m.c./dobę, natomiast u szczurów Sprague-Dawley przy dawce 384 mg/kg m.c./dobę zaobserwowano nieznaczny efekt teratogenny. Wpływ na płodność nie został potwierdzony w badaniach na szczurach (chlorek glinu 1000 ppm w wodzie pitnej przez 12 tygodni). U samców myszy podawanie azotanu glinu w dawkach 100 lub 200 mg/kg/dzień przez 4 tygodnie skutkowało zmniejszeniem liczby plemników w najądrzu, bez wpływu na ich ruchliwość i średnicę kanalików nasiennych. Działania toksyczne pojawiały się jedynie przy ekspozycji znacznie przekraczającej maksymalną ekspozycję u ludzi, co ogranicza ich znaczenie kliniczne.
azotan glinu, chlorek glinu, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, ekspozycja na substancję, kanalik nasienny, komórki najądrza, maksymalna ekspozycja, oligospermia, płodność, profil bezpieczeństwa, ruchliwość plemników, symetykon, szczury Sprague-Dawley, toksyczność, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramidilan HCT 5 mg + 5 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu Ramidilan HCT, zawierającego ramipryl i amlodypinę, wykazały brak teratogenności ramiprylu u szczurów, królików i małp oraz brak wpływu na płodność szczurów obu płci. Jednakże podawanie ramiprylu samicom szczura w dawkach ≥50 mg/kg mc./dobę w okresie ciąży i laktacji powodowało trwałe uszkodzenie nerek potomstwa, manifestujące się poszerzeniem miedniczek nerkowych. Dodatkowo, pojedyncze dawki ramiprylu u młodych szczurów wywoływały nieodwracalne uszkodzenia nerek, co wskazuje na konieczność ostrożności w stosowaniu u dzieci i młodzieży, mimo że Ramidilan HCT nie jest wskazany dla tej grupy wiekowej. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalne dawki terapeutyczne u ludzi indukowała opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność młodych, natomiast dawki do 10 mg/kg mc./dobę (8-krotność dawki ludzkiej) nie wpływały na płodność szczurów.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tadalafil Bluescience 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tadalafilu, substancji czynnej leku Tadalafil Bluescience, obejmowały ocenę farmakologiczną, toksyczność po wielokrotnym podaniu, potencjał genotoksyczny, rakotwórczy oraz wpływ na rozród i rozwój potomstwa. W modelach zwierzęcych, w tym u szczurów i myszy, nie wykazano działania teratogennego, embriotoksycznego ani fetotoksycznego przy dawkach sięgających 1000 mg/kg/dobę, co znacznie przekracza dawki stosowane u ludzi. W badaniach rozwoju przedurodzeniowego i pourodzeniowego u szczurów dawka 30 mg/kg/dobę nie wywołała efektów toksycznych, a ekspozycja (AUC) u ciężarnych samic była około 18-krotnie wyższa niż u ludzi po dawce 20 mg, bez negatywnego wpływu na potomstwo. Ponadto, tadalafil nie zaburzał płodności u szczurów obu płci, co jest istotne z klinicznego punktu widzenia.
AUC, badanie przedkliniczne, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja na lek, funkcja rozrodcza, kanalik nasienny, niezwiązany lek, pole pod krzywą stężenia, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa, rozwój przedurodzeniowy i pourodzeniowy, spermatogeneza, tadalafil, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczny wpływ na rozród, właściwość farmakodynamiczna, zaburzenie płodności, zanik nabłonka kanalików nasiennych - Leksykon substancji czynnych
Hormon luteinizujący – Właściwości farmakodynamiczne
Hormon luteinizujący (LH) jest kluczowym gonadotropinem stosowanym w terapii zaburzeń płodności, obecnym w preparatach takich jak menotropina (hMG), która zawiera również FSH. LH, pozyskiwany z moczu kobiet po menopauzie, często jest wzmacniany przez dodatek hCG, co zwiększa jego aktywność. W jajnikach LH stymuluje komórki tekalne do produkcji androgenów, które pod wpływem FSH są przekształcane w estradiol, co jest niezbędne dla prawidłowego dojrzewania pęcherzyków przedowulacyjnych i steroidogenezy. W cyklach IVF/ICSI z desensybilizacją przysadki stosowanie preparatów zawierających zarówno FSH, jak i LH (np. Menopur zawierający 75 IU FSH i 75 IU LH) prowadzi do wyższych stężeń estradiolu w porównaniu do terapii samym rekombinowanym FSH, co należy uwzględnić podczas monitorowania pacjentek. W protokołach indukcji owulacji z małymi dawkami różnice te nie są obserwowane.
androgen, brak owulacji, cykl IVF/ICSI, desensybilizacja przysadki mózgowej, folikulogeneza, gonadotropina kosmówkowa, gonadotropina menopauzalna, hipogonadyzm hipogonadotropowy, hormon folikulotropowy, hormon gonadotropowy, hormon luteinizujący, indukcja owulacji, kanalik nasienny, komórka Sertoliego, komórka tekalna, komórka ziarnista, menotropina, niewydolność jajnika, pęcherzyk przedowulacyjny, plemnik, rekombinowany FSH, spermatogeneza, steroidogeneza jajnikowa, zaburzenie płodności - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Menopur 600 IU FSH + 600 IU LH
Menopur jest preparatem zawierającym menotropinę (hMG), będącą połączeniem hormonów gonadotropowych FSH i LH, z dodatkiem ludzkiej gonadotropiny kosmówkowej (hCG), która wzmacnia aktywność biologiczną LH. Menotropina stymuluje wzrost i rozwój pęcherzyków jajnikowych oraz produkcję steroidów płciowych, co jest kluczowe w fizjologii żeńskiego układu rozrodczego. FSH inicjuje rekrutację i wzrost pęcherzyków, natomiast LH odpowiada za steroidogenezę i ostateczne dojrzewanie pęcherzyka przedowulacyjnego. W cyklach IVF/ICSI z desensybilizacją przysadki, Menopur powoduje wyższe stężenia estradiolu w porównaniu do rekombinowanego FSH, co wymaga uwzględnienia podczas monitorowania terapii. Efekt ten jest dawkozależny i nie obserwuje się go przy niskich dawkach stosowanych w indukcji owulacji u pacjentek z brakiem owulacji.
desensybilizacja przysadki, estradiol, folikulogeneza, gonadotropina, gonadotropina kosmówkowa, hipogonadyzm hipogonadotropowy, hormon folikulotropowy, hormon luteinizujący, ICSI, indukcja owulacji, kanalik nasienny, komórki Leydiga, komórki Sertoliego, menotropina, pęcherzyk jajnikowy, pęcherzyk przedowulacyjny, spermatogeneza, steroidogeneza jajnikowa, zapłodnienie pozaustrojowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tadalafil SUN 10 mg
Przedkliniczne badania tadalafilu obejmujące farmakologię, toksykologię oraz ocenę wpływu na reprodukcję potwierdziły korzystny profil bezpieczeństwa substancji. W badaniach farmakologicznych nie stwierdzono istotnych działań niepożądanych na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy. Testy genotoksyczności wykazały brak mutagennego i klastogennego potencjału, a długoterminowe badania karcynogenności nie potwierdziły ryzyka rozwoju nowotworów. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów i myszy, przy dawkach do 1000 mg/kg/dobę, nie zaobserwowano teratogenności, embriotoksyczności ani fetotoksyczności, a dawka 30 mg/kg/dobę została określona jako NOAEL dla rozwoju przed- i pourodzeniowego. Ekspozycja płodów u ciężarnych szczurów była około 18-krotnie wyższa (AUC) niż u ludzi po dawce 20 mg, bez negatywnego wpływu na rozwój. Ponadto, nie stwierdzono zaburzeń płodności u samców i samic szczurów.
aberracja chromosomowa, AUC, badanie farmakologiczne, badanie genotoksyczności, badanie reprodukcyjne, badanie toksykologiczne, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, indukcja mutacji genowych, kanalik nasienny, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał karcynogenny, potencjał klastogenny, potencjał mutagenny, rozwój pourodzeniowy, rozwój przedurodzeniowy, spermatogeneza, tadalafil, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie płodności, zanik nabłonka kanalików nasiennych - Leksykon substancji czynnych
Glinu wodorotlenek – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Wodorotlenek glinu, stosowany w preparatach przeciw nadkwaśności takich jak Gealcid i Manti, wykazuje dobrą tolerancję w badaniach toksyczności przewlekłej na zwierzętach laboratoryjnych. Dawki do 0,4 g/kg mc./dobę u szczurów oraz 0,325-0,65 g/kg mc./dobę u psów przez okres 16-26 tygodni nie wywołały istotnych efektów toksycznych. Dane przedkliniczne nie wskazują na potencjał mutagenny ani karcynogenny tej substancji, a badania genotoksyczności potwierdzają niskie ryzyko uszkodzeń genetycznych przy dawkach terapeutycznych. Wpływ na reprodukcję i rozwój płodu jest minimalny lub nieobecny przy stosowaniu dawek terapeutycznych, choć przy dawkach wyższych (384 mg/kg mc./dobę u szczurów Sprague-Dawley) zaobserwowano nieznaczny efekt teratogenny, co sugeruje istnienie dawkozależnego progu bezpieczeństwa.
azotan glinu, badanie teratogenności, chlorek glinu, działanie genotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie teratogenne, działanie toksyczne, efekt teratogenny, glin wodorotlenek, kanalik nasienny, komórki najądrza, liczba plemników, nadkwaśność, parametr nasienia, parametr rozrodczy, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rozwój płodu, ruchliwość plemników, toksyczność przewlekła, uszkodzenie genetyczne, wada rozwojowa, wpływ na płodność, wpływ na reprodukcję, zdolność rozrodcza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Clofarabine Vivanta 1 mg/ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne klofarabiny na modelach zwierzęcych (myszy, szczury, psy) wykazały, że lek wykazuje toksyczność ukierunkowaną na szybko proliferujące tkanki, zgodnie z jego mechanizmem przeciwnowotworowym. Szczególnie istotne były obserwacje kardiomiopatii u szczurów, zależnej od dawki i czasu terapii, przy ekspozycjach Cmax 7-13-krotnie wyższych po ≥3 cyklach oraz 16-35-krotnie wyższych po 1-2 cyklach w porównaniu do ekspozycji klinicznej. Wykazano również nefropatię kłębuszkową przy dawkach 3-5-krotnie przekraczających kliniczną AUC po 6 cyklach, bez zmian biochemicznych surowicy, co sugeruje subkliniczny charakter uszkodzenia. Długotrwałe podawanie powodowało zmiany zwyrodnieniowo-regeneracyjne w wątrobie, a u psów nawet pojedyncze duże dawki indukowały histologiczne zmiany w wątrobie bez odchyleń biochemicznych. Klofarabina wykazywała toksyczność na męskie narządy rozrodcze u wszystkich badanych gatunków, a u samic myszy obserwowano atrofię jajników i apoptozę błony śluzowej macicy przy dawce 225 mg/m²/dobę.
aberracja chromosomowa, atrofia jajników, badanie biochemiczne, badanie toksykologiczne, błona podstawna kłębuszka, błona śluzowa macicy, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, farmakokinetyka osoczowa, implantacja zarodka, kanalik nasienny, kanalik nerkowy, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, komórka śródmiąższowa, kostnienie, lek przeciwnowotworowy, mutacja powrotna, najądrze, nefropatia kłębuszkowa, niewydolność serca, proces zwyrodnieniowy, spermatyda, test mikrojąderkowy, tkanka proliferująca, toksyczność rozwojowa, wada rozwojowa, zmiana histopatologiczna