LC50
LC50 (stężenie śmiertelne, ang. Lethal Concentration 50%) to parametr toksykologiczny oznaczający stężenie substancji chemicznej w środowisku (najczęściej w powietrzu lub wodzie), które powoduje śmierć 50% populacji badanych organizmów w określonym czasie ekspozycji. Jest to kluczowy wskaźnik stosowany w toksykologii do oceny toksyczności ostrej substancji.
Wartość LC50 jest istotna w badaniach toksykologicznych, ocenie ryzyka zawodowego oraz przy określaniu bezpieczeństwa substancji chemicznych. Im niższa wartość LC50, tym substancja jest bardziej toksyczna, ponieważ mniejsze stężenie wystarczy do wywołania skutku śmiertelnego u połowy badanej grupy. Parametr ten różni się od LD50 (dawki śmiertelnej), która odnosi się do ilości substancji podanej bezpośrednio do organizmu.
W praktyce medycznej i toksykologicznej LC50 służy do porównywania toksyczności różnych substancji, ustalania limitów narażenia zawodowego oraz projektowania środków bezpieczeństwa. Wartości LC50 są specyficzne dla różnych gatunków organizmów i mogą się znacząco różnić, co należy uwzględniać przy ekstrapolacji wyników badań na ludzi.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Chlorek etylu – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksykologiczne chlorku etylu (Ethylis chloridum) wykazały, że inhalacyjne LC50 u szczurów wynosi 160000 mg/m³ przy 2-godzinnym narażeniu, co wskazuje na relatywnie niską toksyczność ostrą drogą inhalacyjną. Niemniej jednak, istnieją istotne luki w danych, zwłaszcza brak informacji dotyczących LD50 po podaniu doustnym i dermalnym u standardowych modeli zwierzęcych. Produkt leczniczy Aethylum Chloratum Filofarm, zawierający 70,0 g chlorku etylu w formie aerozolu, nie był poddany dedykowanym badaniom przedklinicznym bezpieczeństwa, a dostępne dane niekliniczne zostały w pełni uwzględnione w Charakterystyce Produktu Leczniczego (ChPL).
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sevorane 100%
Sewofluran, stosowany do znieczulenia ogólnego, wykazuje niską toksyczność w badaniach przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt, w tym szczurach, myszach, królikach, psach i małpach. Indukcja znieczulenia przebiega szybko i bez powikłań, a długotrwała ekspozycja na stężenie 1,4% przez 10 godzin nie powoduje zmian czynnościowych ani morfologicznych. Badania reprodukcyjne wykazały brak wpływu sewofluranu na płodność i rozwój przy stężeniu 1,0 MAC (2,2%). W kontekście neurotoksyczności, leki znieczulenia ogólnego, w tym sewofluran, mogą powodować utratę komórek neuronalnych i oligodendrocytów oraz zaburzenia neurogenezy w okresie szybkiego wzrostu mózgu, jednak kliniczne znaczenie tych obserwacji pozostaje nieustalone.
aberracja chromosomalna, azot mocznikowy, czynność nerek, deficyt poznawczy, działanie mutagenne i rakotwórcze, GABA, kreatynina, LC50, nefrotoksyczność, neurogeneza, pochłaniacz CO2, receptor NMDA, sewofluran, środek wziewny, stosunek białko/kreatynina, synaptogeneza, test Amesa, toksyczność ostra i przewlekła, wapno sodowane, znieczulenie ogólne