Paracoccidioides brasiliensis

Paracoccidioides brasiliensis to grzyb dimorficzny, będący czynnikiem etiologicznym parakokcydioidomikozy (PCM, dawniej blastomikozy południowoamerykańskiej) – endemicznej choroby grzybiczej występującej głównie w krajach Ameryki Południowej i Środkowej. W temperaturze pokojowej (25°C) przyjmuje postać pleśniową, natomiast w tkankach i w temperaturze 37°C występuje w formie drożdżakowej.

Zakażenie P. brasiliensis następuje najczęściej drogą wziewną, poprzez wdychanie konidiów grzyba znajdujących się w glebie. Po dostaniu się do płuc, grzyb transformuje się w komórki drożdżopodobne, które mogą rozprzestrzeniać się drogą limfatyczną i krwionośną do innych narządów. Choroba może przebiegać jako infekcja ostra, podostra lub przewlekła, z zajęciem płuc, błon śluzowych jamy ustnej, skóry oraz węzłów chłonnych.

Diagnostyka parakokcydioidomikozy opiera się na badaniu bezpośrednim, hodowli oraz testach serologicznych. W obrazie mikroskopowym charakterystyczne są komórki drożdżowe z wielokrotnymi pączkami (tzw. „koło sterowe”). Leczenie obejmuje stosowanie leków przeciwgrzybiczych, głównie itrakonazolu, który jest lekiem pierwszego wyboru, a w ciężkich przypadkach – amfoterycyny B. Choroba wymaga długotrwałej terapii, trwającej od 6 miesięcy do 2 lat, w zależności od nasilenia objawów.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl