CYP2C9*2
CYP2C9*2 to wariant genetyczny enzymu CYP2C9, który należy do rodziny cytochromu P450 odgrywającego kluczową rolę w metabolizmie wielu leków i związków endogennych. Ten konkretny wariant charakteryzuje się zamianą argininy na cysteinę w pozycji 144 (Arg144Cys), co skutkuje zmniejszoną aktywnością enzymatyczną w porównaniu z wariantem dzikim (CYP2C9*1).
Pacjenci będący nosicielami allelu CYP2C9*2 wykazują zmniejszoną zdolność metabolizowania niektórych substancji leczniczych, takich jak warfaryna, fenytoina, losartan i niesteroidowe leki przeciwzapalne. W przypadku warfaryny, nosiciele tego wariantu wymagają zwykle niższych dawek leku i są bardziej narażeni na ryzyko powikłań krwotocznych. Identyfikacja tego polimorfizmu ma istotne znaczenie w medycynie personalizowanej, szczególnie w dostosowywaniu dawek leków o wąskim indeksie terapeutycznym.
CYP2C9*2 występuje z różną częstotliwością w populacjach – jest obecny u około 8-19% osób pochodzenia europejskiego, rzadziej występuje w populacjach azjatyckich i afrykańskich. Oznaczenie genotypu CYP2C9 może być pomocne w przewidywaniu odpowiedzi na leczenie i ryzyko działań niepożądanych, co czyni je ważnym elementem farmakogenetyki klinicznej.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Piroksykam, podawany w dawce 20 mg raz na dobę, wykazuje liniową farmakokinetykę z Tmax wynoszącym 3-5 godzin oraz Cmax w zakresie 1,5-2 μg/ml po jednorazowej dawce, a podczas terapii wielokrotnej stężenia stabilizują się na poziomie 3-8 μg/ml. Stan stacjonarny osiągany jest po 7-12 dniach, jednak można go przyspieszyć dawką nasycającą 40 mg/dobę przez 2 dni. Biodostępność postaci domięśniowej jest wyższa w początkowych fazach wchłaniania w porównaniu do doustnej, choć obie formy są biorównoważne. Piroksykam jest intensywnie metabolizowany w wątrobie przez CYP2C9, z mniej niż 5% dawki wydalanej w postaci niezmienionej, a jego długi okres półtrwania (~50 godzin) umożliwia dawkowanie raz na dobę. U pacjentów z obniżoną aktywnością CYP2C9 istnieje ryzyko kumulacji leku i podwyższonych stężeń w osoczu, co wymaga ostrożności klinicznej.
AUC, biorównoważność, CYP2C9, CYP2C9*2, cytochrom P450, dawka nasycająca, glukuronidacja, hydroksylacja, klirens metaboliczny, kumulacja leku, okres półtrwania, podanie domięśniowe, polimorfizm genetyczny, stan stacjonarny, stężenie leku w osoczu, wielokrotne podanie leku -
Leksykon substancji czynnych
Piroksykam, niesteroidowy lek przeciwzapalny, charakteryzuje się dobrym i szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) 1,5-2 μg/ml po 3-5 godzinach od podania dawki 20 mg. Postać kompleksu z β-cyklodekstryną (Flamexin) wykazuje szybsze osiągnięcie Cmax (30-60 minut) przy zachowaniu podobnych parametrów eliminacji. Po podaniu domięśniowym roztworu do wstrzykiwań (Feldene) stężenia piroksykamu w osoczu są wyższe w początkowej fazie w porównaniu do kapsułek doustnych, jednak obie formy są biorównoważne. Piroksykam ma długi okres półtrwania około 37,5-50 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę i stabilne stężenia w osoczu (3-8 μg/ml) po 7-12 dniach stosowania. Możliwe jest zastosowanie dawki nasycającej 40 mg/dobę przez 2 dni, co przyspiesza osiągnięcie stanu stacjonarnego u około 76% pacjentów bez zmiany parametrów farmakokinetycznych w fazie eliminacji.
białka osocza, biodostępność, biorównoważność, CYP2C9*2, CYP2C9*3, cytochrom P450, dawka nasycająca, flora bakteryjna, hydroksylacja pierścienia, izoforma CYP2C9, kapsułki doustne, kinetyka wchłaniania, klirens metaboliczny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kompleks z β-cyklodekstryną, krążenie wątrobowo-jelitowe, kwas glukuronowy, metabolizm wątrobowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie domięśniowe, polimorfizm genetyczny, przewód pokarmowy, roztwór do wstrzykiwań, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, współczynnik eliminacji, wydalanie nerkowe -
Leksykon leków
Acenokumarol, będący mieszaniną enancjomerów R(+) i S(-), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym z biodostępnością co najmniej 60%. Maksymalne stężenia w osoczu (0,3 ± 0,05 mg/ml) osiągane są w ciągu 1-3 godzin po dawce 10 mg. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 8-16 mg, jednak występuje znaczna zmienność międzyosobnicza, co utrudnia bezpośrednią korelację stężenia acenokumarolu z aktywnością protrombiny. Lek wiąże się w 98,7% z białkami osocza, a enancjomery różnią się objętością dystrybucji (R(+): 0,16-0,18 l/kg; S(-): 0,22-0,34 l/kg) oraz klirensem osoczowym (R(+) mniejszy). Acenokumarol przenika przez barierę łożyskową i do mleka kobiecego w śladowych ilościach. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP2C9, CYP1A2 i CYP2C19, prowadząc do nieaktywnych metabolitów. Polimorfizm CYP2C9, występujący u około 14% populacji, wpływa na metabolizm i odpowiedź terapeutyczną.
acenokumarol, albuminy, AUC, bariera fizjologiczna, bariera łożyskowa, białka osocza, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2C9*2, CYP2C9*3, CYP3A4, działanie przeciwzakrzepowe, genotyp CYP2C9, hydroksylacja, klirens osoczowy, krążenie ogólne, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm acenokumarolu, okres półtrwania, polimorfizm enzymatyczny, polimorfizm genetyczny, redukcja grupy karbonylowej, redukcja grupy nitrowej, stężenie acenokumarolu, stężenie protrombiny, terapia przeciwzakrzepowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
