małopłytkowość immunologiczna polekowa

Małopłytkowość immunologiczna polekowa (ang. drug-induced immune thrombocytopenia, DITP) to stan kliniczny charakteryzujący się zmniejszeniem liczby płytek krwi poniżej 150 tys./µl w wyniku reakcji immunologicznej wywołanej przez leki. W tym zaburzeniu przeciwciała skierowane przeciwko kompleksom lek-płytka krwi prowadzą do przyspieszonej destrukcji płytek w układzie siateczkowo-śródbłonkowym, głównie w śledzionie.

Wśród leków najczęściej wywołujących małopłytkowość immunologiczną znajdują się: heparyna (heparynozależna małopłytkowość, HIT), chinina, sulfonamidy, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niektóre antybiotyki (w tym wankomycyna), leki przeciwdrgawkowe oraz przeciwnowotworowe. Objawy kliniczne obejmują krwawienia skórno-śluzówkowe (wybroczyny, plamica), krwawienia z nosa, dziąseł oraz – w ciężkich przypadkach – krwawienia wewnętrzne, w tym krwawienia do ośrodkowego układu nerwowego.

Diagnostyka małopłytkowości polekowej opiera się na wywiadzie dotyczącym przyjmowanych leków, pełnej morfologii krwi z rozmazem, a w wybranych przypadkach na testach serologicznych wykrywających przeciwciała przeciwpłytkowe. Podstawą leczenia jest natychmiastowe odstawienie leku wywołującego reakcję, co zwykle prowadzi do normalizacji liczby płytek w ciągu 7-14 dni. W ciężkich przypadkach stosuje się kortykosteroidy, dożylne immunoglobuliny, a czasem transfuzje koncentratu płytek krwi, szczególnie przy aktywnym krwawieniu.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl