przewodzenie bodźców
Przewodzenie bodźców to fundamentalny proces fizjologiczny, polegający na transmisji sygnałów elektrochemicznych przez komórki nerwowe, czyli neurony. Jest to kluczowy mechanizm umożliwiający prawidłowe funkcjonowanie układu nerwowego, zarówno ośrodkowego (mózg i rdzeń kręgowy), jak i obwodowego.
Proces przewodzenia bodźców opiera się na generowaniu i propagacji potencjałów czynnościowych wzdłuż aksonu neuronu. Komórka nerwowa w stanie spoczynku utrzymuje różnicę potencjałów między wnętrzem a otoczeniem (około -70 mV). Gdy bodziec przekroczy wartość progową, dochodzi do depolaryzacji błony komórkowej poprzez napływ jonów sodu do wnętrza komórki, a następnie repolaryzacji przez wypływ jonów potasu.
Przekazywanie sygnału między neuronami zachodzi poprzez synapsy – struktury umożliwiające komunikację międzykomórkową. W synapsach chemicznych impuls nerwowy powoduje uwolnienie neuroprzekaźników, które wiążą się z receptorami na błonie postsynaptycznej, inicjując dalsze przewodzenie sygnału. Zaburzenia w przewodzeniu bodźców mogą prowadzić do różnorodnych schorzeń neurologicznych, takich jak neuropatie, miastenia czy stwardnienie rozsiane.
Szybkość przewodzenia bodźców zależy od średnicy włókna nerwowego oraz obecności osłonki mielinowej. Włókna zmielinizowane charakteryzują się przewodzeniem skokowym (saltatorycznym), które jest znacznie szybsze niż przewodzenie ciągłe w włóknach niezmielinizowanych. Diagnostyka zaburzeń przewodzenia bodźców obejmuje m.in. badanie przewodnictwa nerwowego (ENG), elektromiografię (EMG) oraz potencjały wywołane.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Oxycardil 60 60 mg
Diltiazemu chlorowodorek, będący selektywnym antagonistą kanałów wapniowych z grupy pochodnych benzotiazepiny (kod ATC: C08DB01), wykazuje wielokierunkowe działanie farmakodynamiczne. Jego głównym efektem jest rozszerzenie naczyń krwionośnych poprzez blokadę kanałów wapniowych w mięśniach gładkich naczyń, co prowadzi do zmniejszenia całkowitego oporu obwodowego i obniżenia ciśnienia tętniczego. Ponadto, diltiazem wywiera ujemne działanie chronotropowe, redukując częstość akcji serca poprzez hamowanie odruchowej tachykardii, oraz wpływa na układ przewodzący serca, zwalniając przewodzenie przedsionkowo-komorowe. W określonych warunkach klinicznych może również wykazywać ujemne działanie inotropowe, zmniejszając siłę skurczu mięśnia sercowego.
akcja serca, antagonista wapnia, chlorowodorek diltiazemu, ciśnienie tętnicze krwi, działanie chronotropowe ujemne, działanie inotropowe ujemne, kanał wapniowy, mięsień gładki naczyń krwionośnych, naczynie obwodowe, obciążenie następcze, pochodna benzotiazepiny, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, przewodzenie bodźców, skurcz mięśnia sercowego, tachykardia odruchowa, układ przewodzący serca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lignocainum hydrochloricum WZF 1% 10 mg/ml
Lidokaina, będąca substancją czynną leku Lignocainum Hydrochloricum WZF 1%, jest amidowym środkiem miejscowo znieczulającym oraz przeciwarytmicznym klasy IB (kod ATC: C01BB01, N01BB02). Jej mechanizm działania opiera się na blokowaniu kanałów sodowych w błonach komórek nerwowych i mięśnia sercowego, co prowadzi do zahamowania napływu jonów Na+ i uniemożliwia generowanie oraz przewodzenie impulsów nerwowych. Lidokaina wykazuje selektywność względem włókien nerwowych – najniższe stężenia blokują cienkie włókna bólowe, a wyższe grubsze włókna czuciowe i ruchowe. W terapii przeciwarytmicznej skutecznie hamuje bioelektryczną aktywność zdepolaryzowanego mięśnia sercowego, szczególnie w zaburzeniach rytmu związanych z niedokrwieniem lub przedawkowaniem glikozydów nasercowych, bez istotnego wpływu na mięsień niezdepolaryzowany i układ przewodzący. W stężeniach terapeutycznych (10 mg/ml) lidokaina nieznacznie obniża rzut serca, zmniejsza opór obwodowy i ciśnienie tętnicze, nie wpływając istotnie na przedsionki, kurczliwość mięśnia sercowego ani przewodnictwo przedsionkowo-komorowe.
amid, ból somatyczny, ból trzewny, ciśnienie tętnicze, cząsteczka adhezyjna, depolaryzacja, depolaryzacja diastoliczna, działanie analgetyczne, działanie przeciwarytmiczne, działanie przeciwzapalne, glikozyd nasercowy, impuls nerwowy, interleukina-6, interleukina-8, kanał sodowy, klasyfikacja Vaughna-Williamsa, kurczliwość mięśnia sercowego, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwarytmiczny klasy IB, lidokaina, lidokainy chlorowodorek, mięsień serca, niedokrwienie, niedrożność jelit, opór obwodowy, potencjał czynnościowy, prostatektomia radykalna, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, przewodzenie bodźców, rzut serca, układ dopełniacza, układ przewodzący serca, włókno bólowe, włókno czuciowe, włókno nerwowe, włókno ruchowe, znieczulenie miejscowe