plamica trombocytopeniczna

Plamica trombocytopeniczna to schorzenie hematologiczne charakteryzujące się małopłytkowością, która prowadzi do zwiększonej skłonności do krwawień. Wyróżnia się dwie główne postaci: pierwotną małopłytkową plamicę immunologiczną (ITP), będącą chorobą autoimmunologiczną, oraz wtórną małopłytkową plamicę, która rozwija się w przebiegu innych chorób.

W ITP dochodzi do niszczenia płytek krwi przez przeciwciała, głównie klasy IgG, które wiążą się z antygenami na powierzchni trombocytów. Przeciwciała opłaszczone płytki są następnie fagocytowane przez makrofagi głównie w śledzionie. Choroba może mieć przebieg ostry (szczególnie u dzieci) lub przewlekły (częściej u dorosłych).

Objawy kliniczne plamicy trombocytopenicznej obejmują wybroczyny na skórze i błonach śluzowych, krwawienia z nosa i dziąseł, przedłużające się krwawienia po drobnych urazach oraz – w cięższych przypadkach – krwawienia z przewodu pokarmowego lub krwotoki wewnątrzczaszkowe. Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym, morfologii krwi z małopłytkowością oraz wykluczeniu innych przyczyn trombocytopenii.

Leczenie plamicy trombocytopenicznej zależy od nasilenia objawów, liczby płytek i ryzyka krwawień. Obejmuje ono stosowanie kortykosteroidów, dożylnych immunoglobulin, leków immunosupresyjnych, agonistów receptora trombopoetyny oraz, w wybranych przypadkach, splenektomię. W postaci ostrej u dzieci często obserwuje się samoistne remisje, podczas gdy u dorosłych choroba częściej przyjmuje przebieg przewlekły.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl