dożylna płynoterapia
Dożylna płynoterapia (infuzoterapia) to procedura medyczna polegająca na podawaniu płynów bezpośrednio do układu krwionośnego pacjenta przez dostęp żylny. Jest to jedna z podstawowych metod leczniczych stosowanych w medycynie ratunkowej, intensywnej terapii oraz podczas hospitalizacji pacjentów.
Główne wskazania do dożylnej płynoterapii obejmują: uzupełnianie niedoborów wodno-elektrolitowych, leczenie zaburzeń równowagi kwasowo-zasadowej, poprawę perfuzji tkankowej w stanach hipowolemii, dostarczanie składników odżywczych oraz aplikację leków. Wybór rodzaju płynu (krystaloidy, koloidy, płyny wieloelektrolitowe) oraz tempo podaży zależą od stanu klinicznego pacjenta i celu terapeutycznego.
Skuteczna płynoterapia dożylna wymaga regularnej oceny parametrów hemodynamicznych pacjenta, monitorowania bilansu płynów oraz parametrów laboratoryjnych. Nieprawidłowo prowadzona infuzoterapia może prowadzić do przewodnienia, obrzęków, niewydolności serca lub zaburzeń elektrolitowych. W praktyce klinicznej stosuje się różne protokoły płynoterapii dostosowane do konkretnych sytuacji klinicznych, takich jak wstrząs, odwodnienie czy przygotowanie do zabiegów operacyjnych.
Powiązane wpisy
-
Leksykon substancji czynnych
Przedawkowanie fluoru stanowi poważne zagrożenie kliniczne, z objawami zależnymi od dawki, drogi podania i czasu ekspozycji. Ostre zatrucie fluorem występuje przy dawce ≥5 mg/kg mc., z dawką śmiertelną u dorosłych 32-64 mg/kg mc., a u dzieci 15 mg/kg mc. Objawy obejmują nudności, wymioty, ból brzucha, tężyczkę (hipokalcemia), zaburzenia rytmu serca (hiperkaliemia), kwasicę metaboliczną i oddechową, a w skrajnych przypadkach porażenie oddechu i zatrzymanie akcji serca. W przypadku żeli stomatologicznych (np. Elmex 12,5 mg F/g) objawy mogą pojawić się już po spożyciu 3 g preparatu i utrzymują się 3-6 godzin. Przewlekłe zatrucie fluorem (fluoroza) manifestuje się fluoroza zębów przy dawce >2 mg/dobę u dzieci do 8. roku życia oraz fluoroza kości przy dawce >8 mg/dobę, prowadząc do sklerotyzacji kości i powikłań ortopedycznych. Przedawkowanie radiofarmaceutyków z izotopem 18F wymaga ograniczenia dawki promieniowania przez stymulację diurezy i częste oddawanie moczu.
arytmia, ból brzucha, dawka toksyczna, dializa, dożylna płynoterapia, duszność, fludeoksyglukoza, fluoroza, fluoroza kości, fluoroza zębów, hemosyderoza, hiperazotemia, hiperglikemia, hiperkaliemia, hiperosmolarność, hipokalcemia, izotop fluoru, kwasica metaboliczna, kwasica oddechowa, lek radiofarmaceutyczny, migotanie komór, nudność, ostre zatrucie fluorem, porażenie oddychania, promieniowanie jonizujące, przedawkowanie fluoru, przewlekłe zatrucie fluorem, równowaga elektrolitowa, równowaga kwasowo-zasadowa, sinica, sklerotyzacja, skurcz mięśniowy, ślinotok, stymulacja diurezy, tężyczka, układ mięśniowy, układ nerwowy, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywny, wymuszona diureza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie metaboliczne, zaburzenie wydzielania żółci, zatrucie fluorem, zatrzymanie akcji serca -
Leksykon leków
Przedawkowanie koncentratu pierwiastków śladowych Addamel N, zawierającego m.in. żelazo (2 μmol/ml), miedź (2 μmol/ml), cynk (10 μmol/ml), mangan (0,5 μmol/ml), jod (0,1 μmol/ml), fluor (5 μmol/ml), selen (0,04 μmol/ml), chrom (0,02 μmol/ml) oraz molibden (0,02 μmol/ml), stanowi poważne zagrożenie kliniczne, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wydzielania żółci. Długotrwałe przedawkowanie żelaza może prowadzić do hemosyderozy z nadmiernym gromadzeniem żelaza w tkankach, wymagającej dożylnej płynoterapii. Inne pierwiastki mogą wywoływać specyficzne objawy toksyczności, takie jak neurotoksyczność (mangan), zaburzenia funkcji wątroby i nerek (miedź), zaburzenia hormonalne (jod) czy fluoroza (fluor). Szczególnie istotne jest monitorowanie stężeń pierwiastków u pacjentów z grup ryzyka oraz szybka identyfikacja objawów przedawkowania.
choroba Parkinsona, dożylna płynoterapia, fluoroza, hemosyderoza, koncentrat pierwiastków śladowych, nadczynność tarczycy, neurotoksyczność, niedoczynność tarczycy, osmolalność, pierwiastek śladowy, selenoza, uszkodzenie nerek, uszkodzenie wątroby, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności tarczycy, zaburzenie funkcji wątroby, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie metaboliczne, zaburzenie metabolizmu glukozy, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie wydzielania żółci, zaburzenie żołądkowo-jelitowe
