wydzielanie podstawowe
Wydzielanie podstawowe to fizjologiczny proces wydzielania soku żołądkowego, trzustkowego oraz żółci, który zachodzi w organizmie niezależnie od obecności pokarmu w przewodzie pokarmowym. Jest to część czynności układu pokarmowego w spoczynku, zapewniająca stałą aktywność enzymatyczną oraz utrzymanie równowagi środowiska wewnętrznego przewodu pokarmowego.
Proces ten jest regulowany głównie przez autonomiczny układ nerwowy oraz hormony przewodu pokarmowego. W przypadku żołądka wydzielanie podstawowe wynosi około 10-15% maksymalnej wydajności wydzielniczej i charakteryzuje się niższą kwasowością niż wydzielanie stymulowane posiłkiem. Zaburzenia wydzielania podstawowego mogą być związane z różnymi stanami patologicznymi, takimi jak choroby zapalne przewodu pokarmowego, zaburzenia hormonalne czy wrzody trawienne.
Ocena wydzielania podstawowego ma istotne znaczenie diagnostyczne, szczególnie w chorobach przewodu pokarmowego. Badania wydzielania podstawowego mogą być przeprowadzane poprzez pomiar pH soku żołądkowego na czczo, badania stężenia enzymów trawiennych oraz poprzez specjalistyczne testy czynnościowe. Prawidłowa interpretacja tych parametrów jest kluczowa dla właściwego rozpoznania i leczenia wielu schorzeń gastroenterologicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ranigast Fast 150 mg
Ranigast Fast to lek w postaci tabletek musujących zawierający 150 mg ranitydyny chlorowodorku, będącej antagonistą receptorów histaminowych H2 (kod ATC: A02BA02). Ranitydyna hamuje wydzielanie kwasu solnego w żołądku zarówno w fazie podstawowej, jak i poposiłkowej, a także zmniejsza wydzielanie pepsyny. Jednorazowa dawka 150 mg zapewnia około 12-godzinne działanie hamujące, co umożliwia stosowanie leku dwa razy na dobę i skuteczną kontrolę nadkwaśności w chorobach przewodu pokarmowego związanych z nadmiernym wydzielaniem kwasu żołądkowego.
antagonista receptora histaminowego H2, aspartam, fenyloketonuria, kwas solny w żołądku, nadciśnienie, nadkwaśność, nadmierne wydzielanie kwasu solnego, nietolerancja fruktozy, niewydolność serca, pepsyna, ranitydyna chlorowodorek, receptor histaminowy H2, sok żołądkowy, sorbitol, tabletka musująca, wydzielanie kwasu solnego, wydzielanie podstawowe, wydzielanie poposiłkowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ranimax Teva 150 mg
Ranitydyna, antagonista receptora H2 (kod ATC: A02BA02), działa poprzez kompetytywne i odwracalne blokowanie receptorów histaminowych H2 w komórkach okładzinowych żołądka, co prowadzi do zmniejszenia stężenia cAMP i zahamowania aktywności H+, K+, ATPazy. W dawkach terapeutycznych 150-300 mg skutecznie hamuje zarówno podstawowe, jak i stymulowane wydzielanie kwasu solnego, w tym pod wpływem histaminy, gastryny, acetylocholiny, drażnienia nerwu błędnego, kofeiny oraz pokarmu. Farmakodynamicznie wykazano zależność dawka-efekt: 25 mg zmniejsza kwaśność soku żołądkowego o 45% po 5 godzinach, 75 mg o 71%, a 125 mg o 84%. W badaniu na 15 mężczyznach dawki 20 mg i 80 mg obniżały wydzielanie kwasu odpowiednio o 58% i 93% w ciągu 4 godzin po pierwszym posiłku.
acetylocholina, antagonista receptora histaminowego H2, ATPaza, cykliczny AMP, gastryna, H+, histamina, kofeina, komórki okładzinowe żołądka, kwaśność soku żołądkowego, lek zobojętniający sok żołądkowy, nerw błędny, pentagastryna, ranitydyna, receptor H2, układ przywspółczulny, wydzielanie kwasu solnego, wydzielanie podstawowe, zgaga i niestrawność - Leksykon substancji czynnych
Insulina dwufazowa – Właściwości farmakodynamiczne
Insulina dwufazowa Humulin M3 (30/70) to preparat będący mieszaniną 30% insuliny rozpuszczalnej (krótko działającej) oraz 70% insuliny izofanowej (o pośrednim czasie działania), uzyskiwany metodą rekombinacji DNA z Escherichia coli. Preparat dostępny jest w postaci jałowej zawiesiny o pH 6,9-7,5, zawierającej 100 j.m. insuliny na 1 ml, a standardowy wkład ma pojemność 3 ml (300 j.m.). Farmakodynamicznie insulina dwufazowa reguluje metabolizm glukozy, zapewniając szybki początek działania dzięki frakcji rozpuszczalnej oraz przedłużony efekt terapeutyczny dzięki frakcji izofanowej. Działanie insuliny obejmuje również efekty anaboliczne i antykataboliczne w tkance mięśniowej, takie jak nasilenie syntezy glikogenu, białek mięśniowych i kwasów tłuszczowych, a także hamowanie procesów katabolicznych, w tym glikogenolizy, glukoneogenezy, lipolizy i katabolizmu białek.
ciała ketonowe, efekt hipoglikemizujący, Escherichia coli, glikogen, glikogen mięśniowy, glikogenoliza, glukoneogeneza, hiperglikemia poposiłkowa, insulina dwufazowa, insulina izofanowa, insulina krótko działająca, insulina ludzka, insulina o pośrednim czasie działania, insulina rozpuszczalna, katabolizm białek, ketogeneza, krzywa zużycia glukozy, kwas tłuszczowy, lipoliza, preparat dwufazowy, rekombinacja DNA, stężenie glukozy, synteza białek, tkanka mięśniowa, wychwyt aminokwasów, wydzielanie insuliny, wydzielanie podstawowe