epizod objadania się
Epizod objadania się, znany w terminologii medycznej jako „binge eating episode”, charakteryzuje się spożywaniem znacznie większej ilości jedzenia w krótkim czasie niż większość osób zjadłaby w podobnych okolicznościach, przy jednoczesnym poczuciu utraty kontroli nad jedzeniem. Jest to jeden z kluczowych objawów zaburzeń odżywiania, szczególnie zaburzenia z napadami objadania się (BED – Binge Eating Disorder).
Diagnostyka epizodów objadania się opiera się na kryteriach DSM-5, które określają je jako konsumpcję nienormalnie dużej ilości pożywienia w czasie krótszym niż dwie godziny, z towarzyszącym poczuciem braku kontroli. Pacjenci często jedzą szybko, do uczucia nieprzyjemnej pełności, spożywają duże ilości jedzenia mimo braku fizycznego głodu, a następnie odczuwają wstyd, zażenowanie lub poczucie winy.
W przeciwieństwie do bulimii, epizody objadania się nie są zazwyczaj kompensowane zachowaniami oczyszczającymi, takimi jak wywoływanie wymiotów czy nadmierne ćwiczenia fizyczne. Przewlekłe epizody objadania się mogą prowadzić do znacznego przyrostu masy ciała, otyłości oraz związanych z nią powikłań metabolicznych i sercowo-naczyniowych.
Leczenie epizodów objadania się wymaga podejścia multidyscyplinarnego, obejmującego psychoterapię (szczególnie terapię poznawczo-behawioralną), poradnictwo żywieniowe oraz czasami farmakoterapię. Leki przeciwdepresyjne z grupy SSRI oraz lisdeksamfetamina są jedynymi preparatami zatwierdzonymi przez FDA do leczenia zaburzenia z napadami objadania się.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Bulimia nervosa – Objawy
Bulimia nervosa to zaburzenie odżywiania charakteryzujące się nawracającymi epizodami objadania się, podczas których pacjent spożywa w krótkim czasie (zazwyczaj <2 godziny) ilości pokarmu znacznie przekraczające normę, połączonymi z poczuciem braku kontroli nad jedzeniem. Następują po nich niewłaściwe zachowania kompensacyjne, takie jak samowywołane wymioty, nadużywanie środków przeczyszczających, diuretyków, głodówki czy nadmierne ćwiczenia, mające na celu zapobieganie przyrostowi masy ciała. Kryteria diagnostyczne wymagają występowania tych epizodów i zachowań co najmniej raz w tygodniu przez 3 miesiące, a także nadmiernego wpływu masy i kształtu ciała na samoocenę. Bulimia najczęściej rozpoczyna się między 13. a 20. rokiem życia, z przewagą kobiet (1,0% młodych kobiet vs 0,1% młodych mężczyzn). Choroba wiąże się z licznymi powikłaniami somatycznymi, m.in. erozją szkliwa, powiększeniem gruczołów ślinowych, zaburzeniami elektrolitowymi prowadzącymi do arytmii, refluksem, zapaleniem przełyku, nieregularnościami miesiączkowymi, osteoporozą oraz poważnymi powikłaniami kardiologicznymi i gastroenterologicznymi.
arytmia serca, biegunka, bulimia nervosa, choroba psychiczna, depresja, diuretyki, epizod objadania się, erozja szkliwa zębów, jadłowstręt psychiczny, kryteria diagnostyczne, lewatywa, nawrót choroby, niskie ciśnienie krwi, objaw Russella, odwodnienie, osteopenia, osteoporoza, próchnica zębów, refluks żołądkowo-przełykowy, remisja, samookaleczanie, środek przeczyszczający, wypadanie odbytnicy, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia lękowe, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie odżywiania, zachowania kompensacyjne, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zaparcia, zawroty głowy, zespół Boerhaavego, zespół Mallory’ego-Weissa, zniekształcony obraz ciała - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Seronil 20 mg
Seronil, zawierający 22,4 mg chlorowodorku fluoksetyny (odpowiadającego 20 mg fluoksetyny) w formie kapsułek twardych, jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) stosowanym w leczeniu epizodów dużej depresji, zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych (OCD) oraz bulimii nervosa u dorosłych. W populacji pediatrycznej (od 8 lat) lek jest wskazany wyłącznie w umiarkowanych do ciężkich epizodach depresji, po nieskuteczności psychoterapii (4-6 sesji), i zawsze w połączeniu z terapią psychologiczną. U dorosłych Seronil jest szczególnie efektywny w depresji z towarzyszącym lękiem oraz jako lek pierwszego wyboru w OCD, a w bulimii nervosa stanowi uzupełnienie psychoterapii, zmniejszając częstość epizodów objadania się i zachowań kompensacyjnych.
anhedonia, bulimia nervosa, chlorowodorek fluoksetyny, duża depresja, epizod objadania się, farmakoterapia OCD, myśl natrętna, myśl samobójcza, objaw depresyjny, obniżenie napędu psychoruchowego, obniżenie nastroju, psychiatra dziecięcy, remisja objawów, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, środek przeczyszczający, terapia poznawczo-behawioralna, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie snu, zachowanie kompensacyjne, zachowanie kompulsywne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Andepin 20 mg
Lek Andepin zawiera fluoksetynę w dawce 20 mg (w postaci 22,4 mg fluoksetyny chlorowodorku) i jest wskazany do leczenia zaburzeń depresyjnych, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego (nerwicy natręctw) oraz bulimii. Fluoksetyna, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje skuteczność w terapii epizodów depresyjnych o różnym nasileniu, zarówno w przebiegu zaburzenia depresyjnego nawracającego, jak i pojedynczych epizodów. W przypadku nerwicy natręctw lek pomaga w redukcji obsesji i kompulsji, natomiast w bulimii zmniejsza częstość epizodów objadania się oraz kompensacyjnych zachowań, takich jak prowokowanie wymiotów czy nadużywanie środków przeczyszczających.
Andepin, bulimia, epizod depresyjny, epizod objadania się, fluoksetyna, fluoksetyny chlorowodorek, kapsułka twarda, kompulsja, laktoza bezwodna, myśl samobójcza, nerwica natręctw, obsesja, odpowiedź terapeutyczna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, zaburzenie depresyjne, zaburzenie depresyjne nawracające, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie odżywiania, zachowanie kompensacyjne, żarłoczność psychiczna, żółcień chinolinowa - Leksykon chorób i schorzeń
Bulimia nerwowa – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Bulimia nerwowa (BN) charakteryzuje się nawracającymi epizodami objadania się oraz kompensacyjnymi zachowaniami, takimi jak wymioty czy stosowanie środków przeczyszczających. Remisję po leczeniu stacjonarnym osiąga około 35,2% pacjentów, a czynniki sprzyjające poprawie to niższy poziom objawów przy przyjęciu, wzrost BMI podczas hospitalizacji oraz redukcja objawów w trakcie leczenia. Wczesna odpowiedź na terapię, zwłaszcza zmniejszenie częstotliwości objadania się i zachowań kompensacyjnych do 6. sesji terapeutycznej, jest kluczowym predyktorem długoterminowej remisji zarówno w terapii rodzinnej (FBT-BN), jak i psychodynamicznej (SPT). Pacjenci bez wczesnej poprawy mogą wymagać zmiany strategii terapeutycznej. W leczeniu samopomocowym wczesna poprawa psychopatologii zaburzeń odżywiania przed 6. sesją również dobrze prognozuje remisję, co wskazuje na konieczność monitorowania efektów terapii i ewentualnej modyfikacji podejścia.
anoreksja, anoreksja typu restrykcyjnego, bulimia nerwowa, epizod objadania się, hospitalizacja, interwencja terapeutyczna, kontrola hamująca, leczenie stacjonarne, predyktor odpowiedzi na leczenie, proces neuroobliczeniowy, psychopatologia zaburzeń odżywiania, środek przeczyszczający, terapia psychodynamiczna, terapia rodzinna, wskaźnik masy ciała, wymioty, zaburzenie odżywiania, zachowanie kompensacyjne, zachowanie związane z objadaniem się - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenia odżywiania – Diagnostyka i diagnoza
Zaburzenia odżywiania, takie jak anoreksja (AN), bulimia (BN) i zaburzenie z napadami objadania się (BED), są poważnymi schorzeniami psychicznymi o istotnych konsekwencjach medycznych, które diagnozuje się na podstawie kryteriów DSM-5 i ICD-10. DSM-5 wprowadza istotne zmiany, m.in. usunięcie kryterium amenorrhea w anoreksji oraz obniżenie częstotliwości epizodów objadania się w bulimii do co najmniej 1 raz w tygodniu przez 3 miesiące. Diagnostyka wymaga kompleksowej oceny, obejmującej wywiad medyczny, badanie fizykalne (pomiar wzrostu, masy ciała, parametry życiowe) oraz badania laboratoryjne (morfologia, elektrolity, funkcje wątroby, nerek, tarczycy, poziom albuminy, witaminy B12, ferrytyny, profil lipidowy). Dodatkowo, ocena psychologiczna z wykorzystaniem narzędzi przesiewowych (np. kwestionariusz SCOFF) i bardziej szczegółowych wywiadów jest niezbędna do potwierdzenia diagnozy. Warto podkreślić, że ponad połowa przypadków pozostaje niewykryta, a pacjenci często ukrywają objawy, co utrudnia wczesne rozpoznanie i leczenie.
amenorrhea, anorexia nervosa, ARFID, atypowa anoreksja, Binge Eating Disorder, brak miesiączki, bulimia nervosa, densytometria kości, dystymia, elektrokardiogram, epizod objadania się, farmakoterapia, jadłowstręt psychiczny, kwestionariusz SCOFF, morfologia krwi, OSFED, pica, terapia poznawczo-behawioralna, wskaźnik masy ciała, zaburzenie dwubiegunowe, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie odżywiania, zaburzenie psychiczne, zaburzenie unikania przyjmowania pokarmów, zaburzenie z napadami objadania się, zachowanie przeczyszczające, żarłoczność psychiczna, zespół stresu pourazowego - Leksykon chorób i schorzeń
Bulimia nerwicowa nieograniczona – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Bulimia nerwicowa nieograniczona (Binge Eating Disorder, BED) to najczęstsze zaburzenie odżywiania, charakteryzujące się nawracającymi epizodami objadania się co najmniej raz w tygodniu przez minimum 3 miesiące, bez stosowania kompensacyjnych zachowań. Epizody te obejmują spożycie znacznie większej ilości pokarmu niż przeciętnie, utratę kontroli nad jedzeniem oraz towarzyszący im dystres psychiczny. BED dotyka około 3% populacji, częściej kobiety (ponad 60%), ale znacząco również mężczyzn. Zaburzenie to wiąże się z ryzykiem rozwoju nadwagi lub otyłości oraz powikłań somatycznych, takich jak cukrzyca typu 2, nadciśnienie tętnicze, choroby sercowo-naczyniowe, stłuszczenie wątroby i bezdech senny. Diagnostyka opiera się na kryteriach DSM-5-TR oraz narzędziach przesiewowych (np. SCOFF, EDE-Q), a wyzwaniem jest często prawidłowy wskaźnik BMI u pacjentów, co może maskować zaburzenie.
bezdech senny, bulimia nerwicowa nieograniczona, choroba sercowo-naczyniowa, cukrzyca typu 2, częściowa hospitalizacja, dialektyczna terapia behawioralna, dystres, epizod objadania się, fluoksetyna, hormony regulujące apetyt, intensywna opieka ambulatoryjna, kryteria diagnostyczne DSM-5-TR, kwestionariusz EDE-Q, kwestionariusz SCOFF, leczenie stacjonarne, lisdeksamfetamina, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, równowaga elektrolitowa, środek przeczyszczający, SSRI, stłuszczenie wątroby, terapia interpersonalna, terapia poznawczo-behawioralna, topiramat, utrata kontroli, wskaźnik masy ciała, wzmocnienie negatywne, zaburzenie lękowe, zaburzenie z napadami objadania się, zachowanie kompensacyjne - Leksykon chorób i schorzeń
Bulimia nerwicowa nieograniczona – Objawy
Bulimia nerwicowa nieograniczona (Binge Eating Disorder, BED) to zaburzenie odżywiania charakteryzujące się powtarzającymi się epizodami objadania się, podczas których pacjent spożywa znacznie większe ilości jedzenia niż przeciętnie, odczuwając utratę kontroli. W odróżnieniu od klasycznej bulimii, BED nie wiąże się z zachowaniami kompensacyjnymi, takimi jak prowokowanie wymiotów czy nadużywanie środków przeczyszczających. Kryterium diagnostycznym jest występowanie epizodów objadania się średnio co najmniej raz w tygodniu przez minimum trzy miesiące, z towarzyszącym cierpieniem psychicznym. Epizody te cechują się m.in. szybkim jedzeniem, spożywaniem do uczucia nieprzyjemnej pełności, jedzeniem bez fizycznego głodu, ukrywaniem jedzenia oraz negatywnymi emocjami po przejedzeniu. BED często współwystępuje z depresją, lękiem oraz innymi zaburzeniami psychicznymi, co komplikuje przebieg choroby i wymaga kompleksowego podejścia terapeutycznego.
ADHD, bezdech senny, Binge Eating Disorder, bulimia nerwicowa nieograniczona, choroba pęcherzyka żółciowego, cukrzyca typu 2, depresja i lęk, epizod objadania się, hipercholesterolemia, lisdeksamfetamina, myśl samobójcza, nadciśnienie tętnicze, niska samoocena, obraz ciała, problem żołądkowo-jelitowy, psychoterapia interpersonalna, PTSD, refluks żołądkowy, środek przeczyszczający, terapia poznawczo-behawioralna, utrata kontroli, współwystępujące zaburzenie psychiczne, wywoływanie wymiotów, zaburzenie odżywiania, zaburzenie płodności, zachowanie kompensacyjne, zespół stresu pourazowego - Leksykon chorób i schorzeń
Bulimia nerwicowa nieograniczona – Zapobieganie i profilaktyka
Bulimia nerwicowa nieograniczona (Binge Eating Disorder, BED) to zaburzenie odżywiania charakteryzujące się napadami objadania się bez zachowań kompensacyjnych. Profilaktyka BED wymaga wielowymiarowego podejścia obejmującego działania indywidualne, rodzinne i społeczne. Skuteczne programy profilaktyczne bazują na promocji zdrowia, wzmacnianiu poczucia własnej wartości, pozytywnym obrazie ciała oraz zrównoważonym podejściu do odżywiania i aktywności fizycznej. Wyróżnia się profilaktykę uniwersalną, selektywną i wskazującą, z których wiele realizowanych jest w szkołach poprzez interwencje oparte na dysonansie poznawczym, uważności oraz edukacji medialnej (np. programy „Planet Health”, „PriMa”, „Torera”, „Media Smart”). Na poziomie indywidualnym zaleca się regularne spożywanie posiłków co 2-3 godziny, unikanie diet odchudzających, praktykowanie uważnego jedzenia, aktywność fizyczną, odpowiednie nawodnienie, zwiększenie spożycia białka i błonnika oraz zapewnienie odpowiedniej ilości snu, co jest istotne ze względu na powiązania BED z bezsennością.
akceptacja ciała, anoreksja, bezsenność, bulimia nerwicowa nieograniczona, czynnik ryzyka, dysmorfofobia, dysonans poznawczy, epizod objadania się, kompulsywne objadanie się, mindfulness, napad objadania się, obraz ciała, polityka zdrowotna, poradnictwo dietetyczne, profilaktyka selektywna, profilaktyka uniwersalna, profilaktyka wskazująca, terapia poznawczo-behawioralna, zaburzenie kompulsywnego objadania się, zaburzenie odżywiania, zaburzenie z napadami objadania się, zachowanie kompensacyjne, zespół interdyscyplinarny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Fluoksetyna EGIS 10 mg
Fluoksetyna EGIS, będąca selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI, kod ATC N06AB03), dostępna jest w kapsułkach twardych o dawkach 10 mg i 20 mg (chlorowodorek fluoksetyny). Mechanizm działania opiera się na selektywnym hamowaniu wychwytu zwrotnego serotoniny w OUN, z minimalnym powinowactwem do receptorów α1-, α2-, β-adrenergicznych, serotoninergicznych, dopaminergicznych, histaminergicznych i GABA-ergicznych, co przekłada się na korzystny profil bezpieczeństwa. W leczeniu dużej depresji fluoksetyna wykazała istotną skuteczność w badaniach kontrolowanych placebo, mierzoną redukcją punktacji w skali Hamiltona (HAM-D) o co najmniej 50% oraz osiągnięciem remisji. Dawkowanie powyżej zalecanych wartości nie przynosi istotnych korzyści u większości pacjentów, choć indywidualna personalizacja terapii jest możliwa. W zaburzeniach obsesyjno-kompulsyjnych (OCD) dawka 20 mg/dobę wykazuje efekt terapeutyczny, a wyższe dawki (40-60 mg/dobę) zwiększają odsetek odpowiedzi, jednak dowody na długoterminową skuteczność są ograniczone. W bulimii dawka 60 mg/dobę redukuje epizody objadania się i zachowania kompensacyjne, choć brak jest danych o długoterminowej skuteczności. W przedmiesiączkowych zaburzeniach dysforycznych (PMDD) stosowano dawkę 20 mg/dobę w schematach ciągłym i przerywanym, uzyskując poprawę objawów, jednak z ograniczeniami metodologicznymi badań.
bulimia nervosa, chlorowodorek, dawkowanie ciągłe, dawkowanie przerywane, depresja u dzieci i młodzieży, doustny środek antykoncepcyjny, epizod dużej depresji, epizod objadania się, faza lutealna, fluoksetyna, hamowanie wychwytu zwrotnego serotoniny, krzywa odpowiedzi na dawkę, objaw pozapiramidowy, ośrodkowy układ nerwowy, przedmiesiączkowe zaburzenie dysforyczne, receptor dopaminergiczny, receptor GABA-ergiczny, receptor histaminergiczny, receptor serotoninergiczny, receptor α1-adrenergiczny, receptor α2-adrenergiczny, receptor β-adrenergiczny, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skala Daily Record of Severity of Problems, skala Hamiltona, skala oceny depresji wieku dziecięcego, skala ogólnego wrażenia poprawy klinicznej, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zachowanie kompensacyjne - Leksykon chorób i schorzeń
Bulimia nervosa – Patofizjologia i mechanizm
Bulimia nervosa to złożone zaburzenie odżywiania charakteryzujące się epizodami kompulsywnego objadania się oraz kompensacyjnymi zachowaniami, takimi jak wymioty czy nadużywanie środków przeczyszczających. Neurobiologicznie obserwuje się obniżone poziomy noradrenaliny i serotoniny (5-HT) w fazie aktywnej choroby, z powrotem do normy lub przewagą po remisji, co koreluje z zaburzeniami kontroli apetytu i zachowań kompulsywnych. Dysfunkcje układu dopaminergicznego, zwłaszcza zmniejszone uwalnianie dopaminy w prążkowiu, wiążą się z częstszymi epizodami objadania się. Zmiany neuropeptydowe (m.in. neuropeptyd Y, cholecystokinina) oraz strukturalne i funkcjonalne zaburzenia w obwodach korowo-limbicznych, w tym nieprawidłowa aktywacja kory przedczołowej, wpływają na kontrolę zachowań żywieniowych i przetwarzanie obrazu ciała. Zaburzenia funkcji żołądka, takie jak zmniejszona aktywność mięśniowa i opóźnione opróżnianie, są raczej konsekwencją niż przyczyną choroby. Czynniki genetyczne, hormonalne (np. zaburzenia poziomów estradiolu, testosteronu, greliny) oraz mikrobiota jelitowa odgrywają istotną rolę w patogenezie bulimii nervosa.
5-hydroksytryptamina, aktywność serotoninergiczna, bulimia nervosa, cholecystokinina, citalopram, dopamina, epizod objadania się, fluoksetyna, funkcja dopaminergiczna, funkcja serotoninergiczna, grelina, hormon uwalniający kortykotropinę, jadłowstręt psychiczny, kora oczodołowo-czołowa, kora przedczołowa, mikrobiom jelitowy, neuropeptyd Y, noradrenalina, obwód korowo-limbiczny, opóźnione opróżnianie żołądka, peptyd YY, pozytonowa tomografia emisyjna, PTSD, receptor dopaminowy, receptor serotoniny, regulacja apetytu, remisja choroby, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, serotonina, sertralina, somatostatyna, środek moczopędny, środek przeczyszczający, układ dopaminergiczny, układ neuroprzekaźnikowy, wazopresyna, wydzielanie insuliny, wywoływanie wymiotów, zaburzenie lękowe, zachowanie kompensacyjne, zachowanie kompulsywne, zespół stresu pourazowego, β-endorfina - Leksykon chorób i schorzeń
Bulimia nerwicowa nieograniczona – Diagnostyka i diagnoza
Bulimia nerwicowa nieograniczona (BED) jest najczęstszym zaburzeniem odżywiania, charakteryzującym się nawracającymi epizodami objadania się, podczas których pacjent spożywa w ciągu około 2 godzin ilość pokarmu znacznie przekraczającą normę, jednocześnie odczuwając brak kontroli nad jedzeniem. Kryteria diagnostyczne DSM-5 wymagają występowania epizodów co najmniej raz w tygodniu przez 3 miesiące, bez towarzyszących kompensacyjnych zachowań (np. przeczyszczania). Nasilenie BED klasyfikuje się na podstawie częstotliwości epizodów: łagodne (1-3/tydzień), umiarkowane (4-7/tydzień), ciężkie (8-13/tydzień) oraz skrajnie ciężkie (≥14/tydzień). Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie klinicznym, ocenie psychiatrycznej (np. EDE, BES) oraz badaniach laboratoryjnych (m.in. glukoza na czczo, profil lipidowy, funkcje wątroby i tarczycy), które służą wykluczeniu innych schorzeń i ocenie powikłań. W diagnostyce różnicowej należy odróżnić BED od bulimii nerwicowej, jadłowstrętu psychicznego oraz zaburzeń współistniejących, takich jak depresja czy zaburzenia lękowe.
bulimia nerwicowa nieograniczona, choroba tarczycy, choroba zapalna jelit, diagnoza różnicowa, DSM-5, Eating Disorder Examination, enzym wątrobowy, epizod objadania się, funkcja tarczycy, funkcja wątroby, jadłowstręt psychiczny, lisdeksamfetamina, profil lipidowy, remisja, selektywny inhibitor wychwytu serotoniny, terapia interpersonalna, terapia poznawczo-behawioralna, udoskonalona terapia poznawczo-behawioralna, wywiad kliniczny, zaburzenie depresyjne, zaburzenie endokrynologiczne, zaburzenie lękowe, zaburzenie osobowości borderline, zaburzenie z napadami objadania się, zachowanie kompensacyjne