prąd Ih
Prąd Ih (h od angielskiego „hyperpolarization”) to unikalny prąd jonowy, który aktywuje się podczas hiperpolaryzacji błony komórkowej. W przeciwieństwie do większości prądów jonowych, które aktywują się podczas depolaryzacji, prąd Ih ulega aktywacji, gdy potencjał błonowy staje się bardziej ujemny niż potencjał spoczynkowy.
Prąd Ih jest generowany przez kanały HCN (Hyperpolarization-activated Cyclic Nucleotide-gated), które przepuszczają zarówno jony sodu, jak i potasu. Fizjologiczna rola tego prądu obejmuje regulację potencjału spoczynkowego, stabilizację rytmicznej aktywności elektrycznej oraz modulację integracji synaptycznej w neuronach.
W kardiologii prąd Ih (nazywany tam również prądem If – funny current) odgrywa kluczową rolę w generowaniu automatycznej aktywności węzła zatokowo-przedsionkowego serca, określając częstość rytmu zatokowego. Modulacja tego prądu stanowi mechanizm działania leków zwalniających czynność serca, takich jak iwabradyna.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ivabradine Genoptim 7,5 mg
Iwabradyna, lek nasercowy z grupy C01EB17, wykazuje selektywne hamowanie prądu If w węźle zatokowym, co prowadzi do zależnego od dawki zmniejszenia częstości pracy serca o około 10 uderzeń na minutę przy dawkach 5-7,5 mg dwa razy na dobę, bez wpływu na przewodnictwo wewnątrzsercowe, kurczliwość mięśnia sercowego czy repolaryzację komór. Działanie to przekłada się na zmniejszenie obciążenia serca i zużycia tlenu przez mięsień sercowy, co potwierdzono w licznych badaniach klinicznych u pacjentów z przewlekłą stabilną dławicą piersiową oraz przewlekłą niewydolnością serca. W badaniach z udziałem 4111 pacjentów z dławicą piersiową iwabradyna w dawce 5 mg dwa razy na dobę wydłużała czas trwania testu wysiłkowego o około 1 minutę po 4 tygodniach, a po 3 miesiącach, przy dawce 7,5 mg dwa razy na dobę, o dodatkowe 25 sekund, jednocześnie zmniejszając częstość napadów dławicy o około 70%. W badaniu SHIFT u 6505 pacjentów z niewydolnością serca (LVEF ≤ 35%, NYHA II-IV) iwabradyna zmniejszyła częstość akcji serca średnio o 15 uderzeń na minutę i istotnie obniżyła ryzyko złożonego punktu końcowego (zgon sercowo-naczyniowy lub hospitalizacja z powodu nasilenia niewydolności serca) o 18% (HR 0,82, 95% CI 0,75-0,90, p < 0,0001), ze szczególnym wpływem na hospitalizacje (HR 0,74, p < 0,0001) i zgony z powodu niewydolności serca (HR 0,74, p = 0,014).
antagonista aldosteronu, antagonista angiotensyny II, badanie elektrofizjologiczne, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, częstość pracy serca, dławica piersiowa, działanie przeciwdławicowe, elektroretinogram, frakcja wyrzutowa lewej komory, iloczyn częstości pracy serca, inhibitor ACE, kardiomiopatia rozstrzeniowa, kurczliwość mięśnia sercowego, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, niewydolność serca, obniżenie odcinka ST, podwójny iloczyn, prąd If, prąd Ih, repolaryzacja komory, test wysiłkowy, węzeł przedsionkowo-komorowy, węzeł zatokowy, zaburzenie czynności lewej komory, zawał serca, zmniejszenie częstości pracy serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ivabradine Viatris 5 mg
Iwabradyna, poddana szerokim badaniom przedklinicznym, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa bez istotnych działań niepożądanych na układy fizjologiczne. W badaniach toksyczności po wielokrotnym podaniu na psach stosowano dawki 2, 7 oraz 24 mg/kg mc./dobę przez rok, co ujawniło przemijające zmiany w siatkówce związane z farmakodynamicznym wpływem na prądy Ih, bez uszkodzeń strukturalnych oka. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały mutagenności ani genotoksyczności, a badania rakotwórczości nie potwierdziły onkogennego potencjału iwabradyny. Ocena wpływu na rozrodczość wskazała brak negatywnego wpływu na płodność u szczurów obu płci, jednak teratogenność ujawniono w postaci zwiększonej częstości wad serca u płodów szczurów oraz sporadycznych wad kończyn u królików przy ekspozycji porównywalnej z dawkami terapeutycznymi u ludzi.
badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie farmakodynamiczne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, organogeneza, potencjał mutagenny, prąd If, prąd Ih, profil bezpieczeństwa, ryzyko środowiskowe, ryzyko teratogenne, teratogenność, toksyczność iwabradyny, układ sercowo-naczyniowy płodu, uszkodzenie strukturalne oka, wady serca płodu, wrodzony brak palców, zmiany w siatkówce - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Bixebra 5 mg
Iwabradyna, substancja czynna leku Bixebra, jest selektywnym inhibitorem prądu If w węźle zatokowym, co prowadzi do zależnego od dawki zmniejszenia częstości pracy serca o około 10 uderzeń na minutę w spoczynku i podczas wysiłku, bez wpływu na przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, kurczliwość mięśnia sercowego czy repolaryzację komór. Mechanizm działania iwabradyny pozwala na redukcję obciążenia serca i zużycia tlenu przez mięsień sercowy, co potwierdzono w badaniach klinicznych u pacjentów z przewlekłą stabilną dławicą piersiową. Dawki 5-7,5 mg dwa razy na dobę skutecznie wydłużają czas trwania testu wysiłkowego oraz zmniejszają częstość napadów dławicy o około 70%, a efekt terapeutyczny utrzymuje się przez 24 godziny. W badaniach klinicznych iwabradyna wykazała korzystny profil bezpieczeństwa, bez rozwoju tolerancji farmakologicznej i efektu „z odbicia” po przerwaniu terapii, a także brak retinotoksyczności w badaniach oftalmologicznych.
beta-adrenolityk, choroba niedokrwienna serca, ciśnienie tętnicze, częstość pracy serca, działanie przeciwdławicowe, elektroretinogram, frakcja wyrzutowa lewej komory, iloczyn częstości pracy serca, kardiomiopatia rozstrzeniowa, klasyfikacja NYHA, mięsień sercowy, niewydolność serca, odcinek ST, prąd If, prąd Ih, przewlekła stabilna dławica piersiowa, repolaryzacja komory, roztwór doustny, test wysiłkowy, węzeł przedsionkowo-komorowy, węzeł zatokowy, zaburzenie czynności lewej komory, zaburzenie widzenia, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Raenom 7,5 mg
Iwabradyna, substancja czynna leku Raenom, jest selektywnym inhibitorem prądu If w węźle zatokowym, co prowadzi do zależnego od dawki zmniejszenia częstości akcji serca o około 10 uderzeń na minutę bez wpływu na przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, kurczliwość mięśnia sercowego czy repolaryzację komór. Działanie to przekłada się na zmniejszenie obciążenia serca i zużycia tlenu przez mięsień sercowy, co potwierdzono w badaniach klinicznych u pacjentów z przewlekłą stabilną dławicą piersiową, gdzie dawki 5 mg i 7,5 mg dwa razy na dobę skutkowały istotnym wydłużeniem czasu trwania testu wysiłkowego oraz redukcją częstości napadów dławicy o około 70%. W badaniu SHIFT u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca (LVEF ≤35%, częstość akcji serca ≥70/min) iwabradyna w dawce 7,5 mg dwa razy na dobę zmniejszyła częstość akcji serca średnio o 15 uderzeń na minutę i istotnie obniżyła ryzyko zgonu sercowo-naczyniowego lub hospitalizacji z powodu nasilenia niewydolności serca o 18% (HR 0,82, p<0,0001). Profil bezpieczeństwa był korzystny, bez istotnych działań niepożądanych wpływających na przewodnictwo czy funkcję mięśnia sercowego.
antagonista aldosteronu, antagonista receptora angiotensyny II, beta-adrenolityk, bradykardia ciężka, choroba niedokrwienna serca, częstość akcji serca, depolaryzacja samoistna, dusznica bolesna, działanie przeciwdławicowe, działanie przeciwniedokrwienne, elektroretinogram, frakcja wyrzutowa lewej komory, inhibitor ACE, kardiomiopatia rozstrzeniowa, klasyfikacja NYHA, kurczliwość mięśnia sercowego, niewydolność serca, obniżenie odcinka ST, prąd If, prąd Ih, przewlekła niewydolność serca, repolaryzacja komory, retinotoksyczność, stabilna dławica piersiowa, węzeł przedsionkowo-komorowy, węzeł zatokowy, zaburzenie czynności lewej komory, zawał serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ivohart 7,5 mg
Iwabradyna, poddana szerokim badaniom przedklinicznym, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa, szczególnie w kontekście działania na układ sercowo-naczyniowy. Badania toksyczności po wielokrotnym podaniu na różnych gatunkach nie ujawniły istotnych działań toksycznych, a testy genotoksyczności i karcinogenności nie wykazały mutagenności ani potencjału rakotwórczego. W badaniach reprodukcyjnych nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność u szczurów, jednak zaobserwowano teratogenne efekty, takie jak zwiększona częstość wad serca u płodów szczurów oraz wrodzony brak palców u królików, co wskazuje na ryzyko stosowania iwabradyny w ciąży.
badanie genotoksyczności, badanie karcinogenności, ciąża, działanie farmakodynamiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, iwabradyna, model zwierzęcy, mutacja genowa i chromosomowa, mutagenność, ocena ryzyka środowiskowego, organogeneza, prąd If, prąd Ih, profil bezpieczeństwa, siatkówka, teratogenność, toksyczność po wielokrotnym podaniu, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie struktury oka, wada serca płodu, węzeł zatokowo-przedsionkowy, wpływ na rozrodczość, wrodzony brak palców - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ivares 5 mg
Iwabradyna, lek nasercowy z grupy C01EB17, działa selektywnie na prąd If w węźle zatokowym, co prowadzi do zależnego od dawki zmniejszenia częstości pracy serca o około 10 uderzeń na minutę bez wpływu na przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, kurczliwość mięśnia sercowego czy repolaryzację komór. W dawkach do 20 mg dwa razy na dobę obserwuje się efekt plateau, ograniczający ryzyko ciężkiej bradykardii (<40/min). Iwabradyna wykazuje korzystne efekty hemodynamiczne, zmniejszając obciążenie serca i zużycie tlenu, co potwierdzono w badaniach klinicznych u pacjentów z przewlekłą stabilną dławicą piersiową oraz niewydolnością serca (LVEF 30-45%). W badaniu SHIFT (n=6505) u chorych z niewydolnością serca (NYHA II-IV, LVEF ≤35%, HR ≥70/min) iwabradyna (7,5 mg 2x/d) zmniejszyła częstość akcji serca średnio o 15/min i istotnie obniżyła ryzyko zgonu sercowo-naczyniowego lub hospitalizacji z powodu niewydolności serca o 18% (HR 0,82; p<0,0001), ze szczególną korzyścią u pacjentów z HR ≥75/min (HR 0,76; p<0,0001). Nie stwierdzono ujemnego wpływu na metabolizm glukozy i lipidów ani retinotoksyczności w badaniach oftalmologicznych.
antagonista aldosteronu, antagonista angiotensyny II, beta-adrenolityk, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, choroba wieńcowa, dławica piersiowa, działanie inotropowe, elektroretinogram, frakcja wyrzutowa lewej komory, inhibitor ACE, iwabradyna, kardiomiopatia rozstrzeniowa, kurczliwość mięśnia sercowego, lek moczopędny, napad dławicy piersiowej, niewydolność serca, obniżenie odcinka ST, odstęp QT, ostrość widzenia, podwójny iloczyn, prąd If, prąd Ih, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, przewodnictwo wewnątrzkomorowe, przewodnictwo wewnątrzsercowe, repolaryzacja komór, retinotoksyczność, test wysiłkowy, węzeł zatokowy, zaburzenia widzenia, zawał serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bixebra 7,5 mg
Iwabradyna, substancja czynna leku Bixebra, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach przedklinicznych obejmujących toksyczność, genotoksyczność oraz potencjał rakotwórczy. Nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność u samców i samic szczurów. Jednakże, podawanie iwabradyny ciężarnym samicom zwierząt podczas organogenezy, przy dawkach zbliżonych do terapeutycznych u ludzi, wiązało się z teratogennymi efektami: zwiększoną częstością wad serca u płodów szczurów oraz wrodzonym brakiem palców u królików. W badaniach na psach, przy dawkach 2,7 i 24 mg/kg mc./dobę, obserwowano przemijające zmiany w siatkówce, powiązane z farmakodynamicznym mechanizmem działania leku, bez trwałego uszkodzenia struktur oka. Długotrwałe podawanie iwabradyny nie wykazało istotnych klinicznie zmian ani działania rakotwórczego, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania w terapii przewlekłej.
badania przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, iwabradyna, ocena ryzyka środowiskowego, organogeneza, płodność, potencjał genotoksyczny, prąd If, prąd Ih, stymulator serca, teratogenność, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczność reprodukcyjna, wada serca, wrodzony brak palców, zmiany siatkówkowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Iwabradyna Synthon 5 mg
Iwabradyna jest selektywnym inhibitorem prądu If w węźle zatokowym, co prowadzi do zależnego od dawki zmniejszenia częstości akcji serca o około 10 uderzeń na minutę przy dawkach terapeutycznych 5-7,5 mg dwa razy na dobę, bez wpływu na kurczliwość mięśnia sercowego, przewodnictwo wewnątrzsercowe czy repolaryzację komór. Lek wykazuje działanie kardioprotekcyjne poprzez redukcję obciążenia serca i zużycia tlenu, co potwierdzono w badaniach klinicznych u pacjentów z przewlekłą stabilną dławicą piersiową oraz przewlekłą niewydolnością serca ze zmniejszoną frakcją wyrzutową (LVEF ≤35%). W badaniu SHIFT (n=6505) iwabradyna istotnie zmniejszyła ryzyko złożonego punktu końcowego (zgon sercowo-naczyniowy i hospitalizacja z powodu niewydolności serca) o 18% (HR 0,82; p<0,0001), ze średnim spadkiem częstości akcji serca o 15 uderzeń/min (z 80 uderzeń/min do ok. 65 uderzeń/min). W badaniu BEAUTIFUL (n=10917) oraz SIGNIFY (n=19102) nie wykazano istotnej różnicy w głównych punktach końcowych, choć w podgrupie pacjentów z dławicą CCS II-IV w SIGNIFY zaobserwowano niewielkie zwiększenie ryzyka (HR 1,18; p=0,018). Iwabradyna nie powoduje rozwoju tolerancji ani efektu "z odbicia" po odstawieniu.
antagonista aldosteronu, antagonista angiotensyny II, choroba niedokrwienna serca, ciężka bradykardia, elektrofizjologia kliniczna, elektroretinogram, etiologia niedokrwienna, frakcja wyrzutowa lewej komory, inhibitor ACE, kardiomiopatia rozstrzeniowa, kardioprotekcja, kurczliwość mięśnia sercowego, lek beta-adrenolityczny, lek nasercowy, napad dławicy, niewydolność serca, obniżenie odcinka ST, odstęp QT, prąd If, prąd Ih, repolaryzacja komór, retinotoksyczność, stabilna dławica piersiowa, test wysiłkowy, układ bodźco-przewodzący serca, układ wzrokowy, węzeł zatokowy, zawał serca, zgon sercowo-naczyniowy, złożony punkt końcowy, zużycie tlenu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ivohart 7,5 mg
Iwabradyna jest lekiem nasercowym o unikalnym mechanizmie działania polegającym na selektywnej blokadzie prądu If w węźle zatokowym, co prowadzi do zależnego od dawki zmniejszenia częstości akcji serca o około 10 uderzeń na minutę przy dawkach do 20 mg dwa razy na dobę. Lek nie wpływa na przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, kurczliwość mięśnia sercowego ani repolaryzację komór, co minimalizuje ryzyko bradykardii poniżej 40 uderzeń/min. W badaniach klinicznych iwabradyna wykazała skuteczność przeciwdławicową i przeciwniedokrwienną, poprawiając parametry testu wysiłkowego (wydłużenie czasu wysiłku o około 1 minutę przy dawce 5 mg dwa razy na dobę) oraz zmniejszając częstość napadów dławicy o około 70%. Działanie to utrzymuje się przez 24 godziny przy podwójnym dawkowaniu dobowym, a profil bezpieczeństwa jest korzystny także u pacjentów z cukrzycą i osób starszych.
antagonista aldosteronu, antagonista angiotensyny II, beta-adrenolityk, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, częstość akcji serca, depolaryzacja, dławica piersiowa, działanie inotropowe, efekt plateau, frakcja wyrzutowa, inhibitor ACE, kardiomiopatia rozstrzeniowa, klasyfikacja NYHA, kurczliwość mięśnia sercowego, lek moczopędny, LVEF, odstęp QT, prąd If, prąd Ih, przewlekła niewydolność serca, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, przewodnictwo wewnątrzsercowe, repolaryzacja komór, test wysiłkowy, węzeł zatokowy, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ivabradine Genoptim 5 mg
Iwabradyna jest selektywnym inhibitorem prądu If w węźle zatokowym, co prowadzi do zależnego od dawki zmniejszenia częstości pracy serca bez wpływu na przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, kurczliwość mięśnia sercowego czy repolaryzację komór. Standardowe dawki 5-7,5 mg dwa razy na dobę powodują redukcję częstości akcji serca o około 10 uderzeń na minutę w spoczynku i podczas wysiłku, co zmniejsza obciążenie serca i zużycie tlenu przez mięsień sercowy. Iwabradyna wykazuje działanie przeciwdławicowe i przeciwniedokrwienne potwierdzone w badaniach klinicznych na 4111 pacjentach z przewlekłą stabilną dławicą piersiową, gdzie po 3-4 tygodniach leczenia dawką 5 mg dwa razy na dobę wydłużono czas trwania testu wysiłkowego o około 1 minutę, a po 3 miesiącach zwiększenia dawki do 7,5 mg dwa razy na dobę o kolejne 25 sekund. W badaniach tych odnotowano zmniejszenie częstości napadów dławicy o około 70%, a skuteczność leku utrzymywała się przez okres do 4 miesięcy bez rozwoju tolerancji farmakologicznej czy efektu „z odbicia” po przerwaniu terapii.
antagonista aldosteronu, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, depolaryzacja węzła zatokowego, działanie przeciwdławicowe, elektroretinogram, frakcja wyrzutowa lewej komory, inhibitor ACE, kardiomiopatia rozstrzeniowa, kurczliwość mięśnia sercowego, lek beta-adrenolityczny, lek nasercowy, niewydolność serca, obniżenie odcinka ST, obwodowy opór naczyniowy, prąd If, prąd Ih, przewlekła stabilna dławica piersiowa, repolaryzacja komory, retinotoksyczność, test wysiłkowy, tolerancja farmakologiczna, węzeł zatokowy, zaburzenie czynności lewej komory, zmniejszenie częstości pracy serca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ivabradine Ranbaxy 5 mg
Iwabradyna jest lekiem nasercowym o kodzie ATC C01EB17, działającym selektywnie na prąd If w węźle zatokowym, co prowadzi do swoistego, zależnego od dawki zmniejszenia częstości pracy serca bez wpływu na przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, kurczliwość mięśnia sercowego czy repolaryzację komór. Standardowe dawki 5 mg i 7,5 mg podawane dwa razy na dobę powodują redukcję częstości rytmu serca o około 10 skurczów/min, co przekłada się na zmniejszenie obciążenia serca i zużycia tlenu przez mięsień sercowy. Iwabradyna nie wpływa na kluczowe parametry elektrofizjologiczne serca, a u pacjentów z frakcją wyrzutową lewej komory 30-45% nie wykazuje negatywnego wpływu na funkcję lewej komory. Działanie leku może powodować przemijające zaburzenia widzenia związane z hamowaniem prądu Ih w siatkówce, manifestujące się jako krótkotrwałe przejaśnienia w polu widzenia.
bradykardia, depolaryzacja samoistna, dławica piersiowa, działanie inotropowe, działanie przeciwdławicowe, elektrofizjologia kliniczna, frakcja wyrzutowa, kurczliwość mięśnia sercowego, napad dławicy piersiowej, obniżenie odcinka ST, odstęp QT, prąd If, prąd Ih, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, repolaryzacja komór, stabilna dławica piersiowa, test wysiłkowy, układ sercowo-naczyniowy, węzeł zatokowy, zaburzenie czynności lewej komory, zmniejszenie częstości pracy serca - Leksykon substancji czynnych
Iwabradyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa iwabradyny wykazały brak istotnych zagrożeń toksykologicznych, genotoksycznych oraz rakotwórczych przy stosowaniu dawek terapeutycznych. W badaniach wielokrotnego podawania u różnych gatunków zwierząt nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność, jednak podczas ekspozycji w okresie organogenezy zaobserwowano zwiększoną częstość wad serca u płodów szczurów oraz przypadki wrodzonego braku palców u królików. W badaniach na psach, przy dawkach 2, 7 i 24 mg/kg m.c./dobę przez 1 rok, odnotowano przemijające zmiany w siatkówce, które nie prowadziły do trwałego uszkodzenia struktur oka i były zgodne z farmakodynamicznym mechanizmem działania iwabradyny, polegającym na blokowaniu prądu Ih w siatkówce, analogicznym do prądu If w sercu.
badanie farmakologiczne, badanie przedkliniczne, dławica piersiowa, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, iwabradyna, kanał jonowy, niewydolność serca, organogeneza, płodność, potencjał genotoksyczny, prąd If, prąd Ih, ryzyko teratogenne, schorzenie sercowo-naczyniowe, stymulator serca, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność rozwojowa, toksyczny wpływ, wada serca płodu, węzeł zatokowo-przedsionkowy, wrodzony brak palców - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Bixebra 7,5 mg
Iwabradyna, lek z grupy innych leków nasercowych (ATC: C01EB17), działa selektywnie na prąd If w węźle zatokowym, prowadząc do zależnego od dawki zmniejszenia częstości pracy serca o około 10 uderzeń na minutę przy dawkach 5-7,5 mg dwa razy na dobę. Nie wpływa na przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, kurczliwość mięśnia sercowego ani repolaryzację komór. W badaniach klinicznych u pacjentów z przewlekłą stabilną dławicą piersiową iwabradyna wykazała skuteczność w wydłużeniu czasu trwania testu wysiłkowego oraz zmniejszeniu częstości napadów dławicy o około 70%. Działanie przeciwdławicowe jest związane ze zmniejszeniem iloczynu częstości pracy serca i skurczowego ciśnienia tętniczego, przy minimalnym wpływie na ciśnienie tętnicze i opory naczyniowe. U pacjentów z cukrzycą i niewydolnością serca (LVEF ≤35%) iwabradyna wykazała korzystny wpływ na zmniejszenie ryzyka zgonu sercowo-naczyniowego i hospitalizacji z powodu nasilenia niewydolności serca (HR 0,82, p<0,0001), ze średnim zmniejszeniem częstości akcji serca o 15 uderzeń/min z wartości wyjściowej 80 uderzeń/min.
antagonista aldosteronu, antagonista angiotensyny II, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, elektrofizjologia kliniczna, elektroretinogram, frakcja wyrzutowa lewej komory, inhibitor ACE, iwabradyna, kardiomiopatia rozstrzeniowa, klasyfikacja NYHA, lek moczopędny, LVEF, napad dławicy piersiowej, obciążenie serca, obniżenie odcinka ST, prąd If, prąd Ih, przewlekła niewydolność serca, przewlekła stabilna dławica piersiowa, test wysiłkowy, węzeł zatokowy, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ivares 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa iwabradyny obejmowały farmakologię bezpieczeństwa, toksyczność po wielokrotnym podaniu, potencjał genotoksyczny i rakotwórczy oraz wpływ na rozrodczość i rozwój płodu. W badaniach farmakologicznych potwierdzono selektywne działanie iwabradyny na kanały jonowe If odpowiedzialne za automatyzm zatokowy, bez istotnego wpływu na inne układy w dawkach terapeutycznych. Roczne badanie toksyczności na psach z dawkami 2, 7 i 24 mg/kg/dobę wykazało przemijające zmiany w siatkówce oka, związane z farmakodynamicznym wpływem na prądy Ih, bez trwałego uszkodzenia. Badania genotoksyczności i rakotwórczości nie wykazały mutagennego, klastogennego ani kancerogennego działania iwabradyny.
działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, farmakologia bezpieczeństwa, iwabradyna, organogeneza, potencjał genotoksyczny, prąd If, prąd Ih, rozwój płodu, ryzyko ekotoksykologiczne, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczność reprodukcyjna, wady serca płodu, wpływ na rozrodczość, wrodzony brak palców, zmiany siatkówki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Raenom 7,5 mg
Iwabradyna, substancja czynna leku Raenom, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony szerokim zakresem badań przedklinicznych. Badania farmakologiczne i toksykologiczne, w tym długoterminowe podawanie psom dawek 2, 7 oraz 24 mg/kg/dobę przez rok, nie wykazały istotnych klinicznie działań niepożądanych, poza przemijającymi zmianami w siatkówce, które są efektem farmakodynamicznym działania na prądy Ih i nie wiążą się z uszkodzeniem strukturalnym oka. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie potwierdziły potencjału genotoksycznego, a badania kancerogenności nie wykazały działania rakotwórczego. Ponadto, iwabradyna nie wpływa negatywnie na płodność szczurów przy dawkach terapeutycznych, co sugeruje brak ryzyka dla płodności u ludzi.
badanie farmakologiczne, badanie genotoksyczne, badanie kancerogenne, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, badanie toksykologiczne, dawka terapeutyczna, działanie teratogenne, efekt teratogenny, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, iwabradyna, kanał jonowy, kancerogeneza, kancerogenność, ocena ryzyka środowiskowego, organogeneza, płodność, potencjał rakotwórczy, prąd If, prąd Ih, rozrodczość, rozwój płodu, siatkówka, stymulator serca, uszkodzenie DNA, wada serca płodu, wpływ na rozrodczość