nefron
Nefron to podstawowa jednostka strukturalno-czynnościowa nerki, odpowiadająca za filtrację krwi, resorpcję i sekrecję substancji. Każda nerka zawiera około miliona nefronów, które wspólnie realizują funkcje wydalnicze, regulują gospodarkę wodno-elektrolitową i kwasowo-zasadową organizmu.
Anatomicznie nefron składa się z kłębuszka nerkowego (ciałka nerkowego Malpighiego) i kanalika nerkowego. Kłębuszek nerkowy zawiera sieć naczyń włosowatych (kłębuszek naczyniowy) otoczonych torebką Bowmana. Kanalik nerkowy obejmuje kanalik proksymalny, pętlę Henlego oraz kanalik dystalny, który przechodzi w przewód zbiorczy.
Proces filtracji zachodzi w kłębuszku nerkowym, gdzie pod wpływem ciśnienia hydrostatycznego powstaje mocz pierwotny. W kanalikach nerkowych zachodzi selektywna reabsorpcja składników przesączu (wody, elektrolitów, glukozy, aminokwasów) oraz sekrecja niektórych substancji. Efektem końcowym jest wytworzenie moczu ostatecznego, który transportowany jest przez przewody zbiorcze do miedniczki nerkowej.
Zaburzenia struktury lub funkcji nefronów mogą prowadzić do różnych chorób nerek, w tym do ostrej lub przewlekłej niewydolności nerek. Uszkodzenia nefronów mają najczęściej charakter nieodwracalny, co podkreśla znaczenie wczesnej diagnostyki i leczenia chorób nerek.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Salofalk 4 g/60 ml
Przedkliniczne badania mesalazyny, substancji czynnej leku Salofalk, wykazały brak istotnych zagrożeń dla kluczowych układów organizmu, takich jak sercowo-naczyniowy, oddechowy oraz ośrodkowy układ nerwowy. Testy genotoksyczności nie potwierdziły potencjału mutagennego ani zdolności do wywoływania aberracji chromosomowych czy uszkodzeń DNA. Ponadto, badania kancerogenności na szczurach nie wykazały zwiększonego ryzyka rozwoju nowotworów po długotrwałej ekspozycji na mesalazynę. Ocena wpływu na rozród i rozwój potomstwa nie ujawniła klinicznie istotnych zaburzeń w zakresie płodności, przebiegu ciąży, rozwoju zarodka, płodu oraz rozwoju pourodzeniowego.
aberracja chromosomowa, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, indukcja nowotworu, kwas 5-aminosalicylowy, martwica brodawek nerkowych, mesalazyna, mutacja genowa, nabłonek cewek nerkowych, nefron, nefrotoksyczność, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał kancerogenny, rozwój zarodka i płodu, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie DNA, uszkodzenie genetyczne, zawiesina doodbytnicza - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ultravist 370 768,86 mg/ml
Ultravist 370, zawierający 768,86 mg jopromidu (370 mg jodu/ml), jest środkiem kontrastowym o wysokim stężeniu jodu, zalecanym szczególnie do badań wymagających intensywnego kontrastowania, takich jak aortografia piersiowa (50-80 ml) oraz angiokardiografia komór serca (40-60 ml) i tętnic wieńcowych (5-8 ml). Dawkowanie dobiera się indywidualnie, uwzględniając masę ciała, wiek pacjenta oraz rodzaj badania, z zaleceniem nieprzekraczania 1,5 g jodu/kg masy ciała. U noworodków dawka jodu wynosi 1,2 g/kg mc. (3,2 ml/kg mc.), u niemowląt 1,0 g/kg mc. (2,7 ml/kg mc.), a u dzieci 0,5 g/kg mc. (1,4 ml/kg mc.). Podanie odbywa się dożylnie, najlepiej automatyczną strzykawką, z prędkością 8-12 ml/s do żyły łokciowej lub 10-20 ml/s do żyły głównej, często z zastosowaniem techniki bolus tracking dla optymalizacji akwizycji obrazu. Środek należy ogrzać do temperatury ciała, co zmniejsza lepkość (10,0 mPa·s w 37°C) i poprawia tolerancję.
angiokardiografia, angiokardiografia tętnic wieńcowych, aortografia piersiowa, artrografia, bolus, bolus tracking, cyfrowa angiografia subtrakcyjna, endoskopowa cholangiopankreatografia wsteczna, histerosalpingografia, jod, jopromid, lepkość, mammografia ze wzmocnieniem kontrastowym, miąższ nerki, miedniczka nerkowa, nefron, niewydolność nerek, osmolalność, środek kontrastowy, tomografia komputerowa, tomografia komputerowa czaszki, urografia dożylna, uszkodzenie nerek, warunki hemodynamiczne, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cytosar 500 mg
Cytarabina wykazuje wyraźną mielosupresję zależną od dawki, manifestującą się megaloblastozą, retikulocytopenią, leukopenią oraz trombocytopenią, co stanowi główne ograniczenie dawkowania i wymaga regularnego monitorowania morfologii krwi. Poza hematotoksycznością, lek wykazuje toksyczność narządową, szczególnie wobec wątroby, nerek oraz ośrodkowego układu nerwowego, co może skutkować hepatotoksycznością, nefrotoksycznością oraz neurotoksycznością z zaburzeniami funkcji poznawczych i ruchowych. Wysokie dawki cytarabiny wymagają ścisłej kontroli funkcji tych narządów w trakcie terapii.
aberracja chromosomowa, cytarabina, embriotoksyczność, gonadotoksyczność, hepatotoksyczność, lek przeciwnowotworowy, leukopenia, megaloblastoza, mielosupresja, morfologia krwi, nefron, neurotoksyczność, nieprawidłowość główki plemnika, pęknięcie chromatydy, potencjał kancerogenny, retikulocytopenia, spermatogeneza, szpik kostny, teratogenność, toksyczność postnatalna, toksyczność prenatalna, transformacja złośliwa komórek, trombocytopenia, układ krwiotwórczy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Equoral 100 mg/ml
Badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa cyklosporyny (substancji czynnej preparatu Equoral) wykazały brak działania teratogennego przy dawkach do 17 mg/kg mc./dobę u szczurów oraz do 30 mg/kg mc./dobę u królików podawanych doustnie. Przy dawkach toksycznych (30 mg/kg mc./dobę u szczurów i 100 mg/kg mc./dobę u królików) zaobserwowano zwiększoną śmiertelność potomstwa, zmniejszoną masę ciała płodów oraz opóźnienia w rozwoju kośćca. U królików poddanych ekspozycji in utero na dawkę 10 mg/kg mc./dobę podskórnie stwierdzono zmniejszoną liczbę nefronów, przerost nerek, układowe nadciśnienie tętnicze oraz postępującą niewydolność nerek do 35. tygodnia życia. U szczurów podawano dożylnie 12 mg/kg mc./dobę, co odpowiada dwukrotności zalecanej dawki u ludzi, i zaobserwowano zwiększoną częstość ubytku przegrody międzykomorowej, jednak bez potwierdzenia tych efektów u innych gatunków. Nie stwierdzono wpływu cyklosporyny na płodność samców i samic szczurów. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały mutagenności cyklosporyny.
badanie teratogenności, chłoniak limfocytowy, cyklosporyna, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gruczolak z komórek wysepek trzustkowych, hipertrofia nerek, nadciśnienie tętnicze, nefron, niewydolność nerek, nowotwór z komórek wątrobowych, toksyczność reprodukcyjna, ubytek przegrody międzykomorowej, wysepki Langerhansa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cyclaid 100 mg
Profil bezpieczeństwa przedklinicznego cyklosporyny został szczegółowo oceniony w licznych badaniach in vitro i in vivo, które nie wykazały istotnego działania mutagennego ani genotoksycznego. Badania reprodukcyjne na szczurach i królikach potwierdziły brak negatywnego wpływu na płodność oraz brak działania teratogennego przy dawkach do 17 mg/kg mc./dobę u szczurów i 30 mg/kg mc./dobę u królików podawanych doustnie. Jednakże, przy dawkach toksycznych (30 mg/kg mc./dobę u szczurów i 100 mg/kg mc./dobę u królików) zaobserwowano toksyczność zarodkowo-płodową, objawiającą się zwiększoną śmiertelnością potomstwa, zmniejszoną masą ciała płodów oraz opóźnieniami w rozwoju kośćca. Dodatkowo, u królików narażonych in utero na 10 mg/kg mc./dobę podskórnie stwierdzono zmniejszoną liczbę nefronów, hipertrofię nerek, układowe nadciśnienie oraz postępującą niewydolność nerek do 35. tygodnia życia. U szczurów poddanych dawce 12 mg/kg mc./dobę dożylnie odnotowano zwiększoną częstość ubytku przegrody międzykomorowej, jednak efekt ten nie został potwierdzony u innych gatunków, a jego znaczenie kliniczne dla ludzi pozostaje niejasne.
badanie karcynogenności, chłoniak limfocytowy, cyklosporyna, działanie mutagenne, działanie teratogenne, efekt onkogenny, genotoksyczność, gruczolak z komórek wysepek trzustkowych, hipertrofia nerek, mutagenność, nadciśnienie układowe, nefron, niewydolność nerek, nowotwór z komórek wątrobowych, potencjał karcynogenny, teratogenność, toksyczność reprodukcyjna, ubytek przegrody międzykomorowej - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Nonpres Duo 50 mg + 40 mg
Produkt leczniczy Eplexemid, zawierający eplerenon i furosemid, jest lekiem moczopędnym z grupy antagonistów receptorów mineralokortykosteroidowych (kod ATC: C03EB01). Eplerenon wykazuje selektywne blokowanie receptorów aldosteronu, co prowadzi do zwiększenia aktywności reninowej osocza i stężenia aldosteronu w surowicy, bez utraty efektu terapeutycznego. W badaniu EPHESUS u pacjentów po ostrym zawale mięśnia sercowego z LVEF ≤ 40% i objawami niewydolności serca, eplerenon stosowany w dawce początkowej 25 mg/dobę, zwiększanej do 50 mg/dobę przy stężeniu potasu < 5,0 mmol/l, zmniejszył śmiertelność całkowitą z 16,7% do 14,4% (RR 0,85; p=0,008) oraz zgon lub hospitalizację z przyczyn sercowo-naczyniowych z 30,0% do 26,7% (RR 0,87; p=0,002). Hiperkaliemia wystąpiła u 3,4% pacjentów leczonych eplerenonem, a hipokaliemia była rzadsza (0,5% vs 1,5% w grupie placebo). Skuteczność kliniczna była potwierdzona głównie u osób poniżej 75 roku życia.
beta-adrenolityk, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, frakcja wyrzutowa lewej komory, glikozyd naparstnicy, hiperkaliemia, hipokaliemia, inhibitor ACE, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, mineralokortykosteroid, mózgowy peptyd natriuretyczny, nadciśnienie tętnicze, nefron, ostry zawał mięśnia sercowego, pętla Henlego, prostaglandyna, przewlekła niewydolność serca, skurczowa niewydolność serca, terapia resynchronizacyjna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zespół QRS - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sandimmun Neoral 50 mg
Badania przedkliniczne leku Sandimmun Neoral (cyklosporyna) wykazały brak działania teratogennego u szczurów i królików przy dawkach doustnych do 300 mg/kg mc./dobę, jednak zaobserwowano toksyczność rozwojową objawiającą się zmniejszoną masą ciała płodów oraz opóźnionym rozwojem kośćca. W badaniach dożylnych u ciężarnych szczurów dawki 6 i 12 mg/kg mc./dobę (poniżej MRHD przeliczonej na BSA) powodowały zwiększoną częstość ubytku przegrody międzykomorowej. U królików poddanych ekspozycji in utero (10 mg/kg mc./dobę podskórnie) stwierdzono zmniejszoną liczbę nefronów, hipertrofię nerek, układowe nadciśnienie oraz postępującą niewydolność nerek do 35 tygodnia życia, choć wyniki te nie zostały potwierdzone u innych gatunków, a ich znaczenie kliniczne dla ludzi pozostaje nieustalone. W badaniach rozwojowych u szczurów dawka 45 mg/kg mc./dobę wiązała się ze zwiększoną śmiertelnością przed- i poimplantacyjną oraz zmniejszonym przyrostem masy ciała potomstwa, przy czym NOEL był niższy niż MRHD w przeliczeniu na BSA. Badania płodności nie wykazały negatywnego wpływu cyklosporyny do 15 mg/kg mc./dobę.
chłoniak limfocytowy, cyklosporyna, działanie teratogenne, gruczolak z komórek wysepek trzustkowych, hipertrofia nerek, MRHD, nadciśnienie, nefron, niewydolność nerek, NOEL, nowotwór z komórek wątrobowych, płodność, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, Sandimmun Neoral, śmiertelność poimplantacyjna, śmiertelność przedimplantacyjna, teratogenność, toksyczność rozwojowa, toksyczność zarodkowa, ubytek przegrody międzykomorowej, wysepki Langerhansa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Furosemidum Aurovitas 40 mg
Furosemid, będący diuretykiem o silnym działaniu z grupy sulfonamidów (kod ATC: C03 CA01), działa głównie na grube ramię wstępujące pętli Henlego, gdzie hamuje aktywny transport jonów chlorkowych. Skutkuje to znacznym zmniejszeniem zwrotnego wchłaniania sodu i chlorków, co prowadzi do wytwarzania moczu o charakterze hipotonicznym lub izotonicznym. Ponadto, furosemid wpływa na przepływ krwi nerkowej, przekierowując ją z rdzenia do kory zewnętrznej, co zwiększa filtrację kłębuszkową i diurezę. Jego działanie obejmuje także modulację biosyntezy prostaglandyn, które oddziałują na układ renina-angiotensyna, wzmacniając efekt diuretyczny.
biosynteza prostaglandyn, diuretyk pętlowy, diureza, działanie diuretyczne, elektrolity, filtracja kłębuszkowa, furosemid, furosemidum aurovitas, kanalik dystalny, kłębuszki nerkowe, kora nerki, krążenie nerkowe, nefron, pętla Henlego, prostaglandyny, przepływ nerkowy, sulfonamid, transport jonów chlorkowych, układ renina-angiotensyna, wchłanianie zwrotne sodu - Leksykon leków
Przedawkowanie – Venofer 20 mg Fe 3+/ml
Przedawkowanie preparatu Venofer, zawierającego 20 mg jonów żelaza(III)/ml w postaci kompleksu żelaza(III) wodorotlenku z sacharozą, może prowadzić do przeładowania organizmu żelazem i rozwoju hemosyderozy. Klinicznie manifestuje się to patologicznym odkładaniem hemosyderyny w tkankach, zwłaszcza w wątrobie, trzustce, sercu i układzie endokrynnym. Przedawkowanie może skutkować uszkodzeniem wątroby (podwyższone enzymy, hepatomegalia, niewydolność), zaburzeniami kardiologicznymi (arytmie, kardiomiopatia, niewydolność serca), dysfunkcjami endokrynologicznymi (przysadka, tarczyca, trzustka), pigmentacją skóry oraz uszkodzeniem nerek (proteinuria, zaburzenia funkcji). Ryzyko jest szczególnie wysokie ze względu na parenteralną drogę podania, która omija naturalne mechanizmy kontroli wchłaniania żelaza.
arytmia, droga parenteralna, dysfunkcja przysadki, gruczoł wydzielania wewnętrznego, hemosyderoza, hemosyderyna, hepatomegalia, kardiomiopatia, kompleks żelaza wodorotlenku z sacharozą, nefron, niewydolność serca, niewydolność wątroby, pozaustrojowe oczyszczanie krwi, proteinuria, przeładowanie organizmu żelazem, uszkodzenie kardiomiocytów - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sandimmun Neoral 25 mg
Produkty lecznicze zawierające cyklosporynę przeszły szerokie badania przedkliniczne oceniające bezpieczeństwo stosowania, obejmujące teratogenność, toksyczność płodową, wpływ na rozród, genotoksyczność oraz potencjał rakotwórczy. W modelach zwierzęcych (szczury, króliki) nie wykazano działania teratogennego przy dawkach doustnych do 300 mg/kg mc./dobę, jednak stwierdzono toksyczność zarodkowo-płodową objawiającą się zmniejszoną masą ciała płodów i opóźnionym rozwojem kośćca. Najwyższa dawka bez efektów toksycznych (NOEL) była niższa niż maksymalna dawka zalecana u ludzi (MRHD) przeliczana na powierzchnię ciała (BSA). Dożylne podanie cyklosporyny ciężarnym szczurzym samicom w dawkach 6 i 12 mg/kg mc./dobę (poniżej MRHD) zwiększyło częstość ubytku przegrody międzykomorowej u płodów. U królików poddanych ekspozycji in utero (10 mg/kg mc./dobę podskórnie) zaobserwowano zmniejszoną liczbę nefronów, hipertrofię nerek, układowe nadciśnienie oraz postępującą niewydolność nerek do 35 tygodnia życia, choć zmiany te nie wystąpiły u innych gatunków, co rodzi wątpliwości co do ich znaczenia klinicznego dla ludzi.
badanie przedkliniczne, chłoniak limfocytowy, cyklosporyna, działanie mutagenne, działanie teratogenne, gruczolak z komórek wysepek trzustkowych, komórki wysp trzustkowych, lek immunosupresyjny, nadciśnienie układowe, nefron, niewydolność nerek, nowotwór z komórek wątrobowych, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, Sandimmun Neoral, śmiertelność poimplantacyjna, śmiertelność przedimplantacyjna, toksyczność zarodkowo-płodowa, ubytek przegrody międzykomorowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Salofalk 3 g
Przeprowadzone badania przedkliniczne produktu leczniczego Salofalk (mesalazyna) wykazały brak istotnych zagrożeń dla człowieka przy stosowaniu dawek terapeutycznych. Konwencjonalne testy farmakologiczne nie ujawniły negatywnego wpływu na kluczowe układy fizjologiczne, a badania genotoksyczności i rakotwórczości potwierdziły brak potencjału uszkadzania materiału genetycznego oraz karcynogenności. Ponadto, ocena wpływu na układ rozrodczy nie wykazała ryzyka dla płodności, rozwoju zarodka, przebiegu ciąży ani rozwoju pourodzeniowego, co podkreśla bezpieczeństwo stosowania mesalazyny w terapii przewlekłej.
badania przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, genotoksyczność, martwica brodawek nerkowych, mesalazyna, monitorowanie funkcji nerek, nefron, nefrotoksyczność, potencjał karcynogenny, profil bezpieczeństwa leku, rakotwórczość, substancja czynna, terapia przewlekła, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sandimmun 50 mg/ml
Dane przedkliniczne dotyczące cyklosporyny (Sandimmun) wskazują na brak działania teratogennego u szczurów i królików przy dawkach doustnych do 300 mg/kg mc./dobę, jednak obserwowano toksyczność zarodkowo-płodową, objawiającą się zmniejszoną masą ciała płodów oraz opóźnionym rozwojem kośćca. W badaniach dożylnych u szczurów (6 i 12 mg/kg mc./dobę) stwierdzono zwiększoną częstość ubytku przegrody międzykomorowej, co sugeruje potencjalne ryzyko dla rozwoju układu sercowo-naczyniowego. U królików poddanych ekspozycji podskórnej (10 mg/kg mc./dobę) zaobserwowano zmniejszoną liczbę nefronów, hipertrofię nerek, nadciśnienie i postępującą niewydolność nerek do 35 tygodnia życia. W badaniach rozwoju okołoporodowego u szczurów dawka 45 mg/kg mc./dobę wiązała się ze zwiększoną śmiertelnością przed- i poimplantacyjną oraz zmniejszonym przyrostem masy ciała potomstwa. Badania płodności u szczurów przy dawkach do 15 mg/kg mc./dobę nie wykazały negatywnego wpływu na zdolności reprodukcyjne.
chłoniak limfocytowy, cyklosporyna, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, gruczolak wysepek trzustkowych, hipertrofia nerek, komórki Langerhansa, nadciśnienie układowe, nefron, niewydolność nerek, NOEL, nowotwór wątroby, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, rozwój kośćca, śmiertelność potomstwa, toksyczność rozwojowa, toksyczność zarodkowo-płodowa, ubytek przegrody międzykomorowej - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Kalipoz prolongatum 391 mg jonów potasu
Produkt Kalipoz Prolongatum zawiera 750 mg chlorku potasu, co odpowiada 391 mg jonów potasu lub 10 mEq K+, w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu. Substancja czynna jest zawieszona w nierozpuszczalnym nośniku, który umożliwia stopniowe uwalnianie potasu podczas pasażu przez przewód pokarmowy, minimalizując ryzyko owrzodzeń jelitowych. Tabletka może być wydalana w niezmienionej formie, co jest zjawiskiem fizjologicznym i nie świadczy o braku skuteczności. Wchłanianie potasu jest szybkie, a około 90% potasu z diety jest absorbowane w przewodzie pokarmowym. Brak jest szczegółowych danych dotyczących dystrybucji i metabolizmu potasu po podaniu tego preparatu.
biologiczny okres półtrwania, chlorek potasu, faza eliminacji, jon potasu, jon sodowy, jon wodorowy, kał, klirens, nefron, owrzodzenie jelitowe, parametr farmakokinetyczny, profil farmakokinetyczny, przedłużone uwalnianie leku, stała szybkości eliminacji, stężenie maksymalne, tabletka o przedłużonym uwalnianiu - Leksykon leków
Przedawkowanie – Volulyte 6% –
Przedawkowanie roztworu do infuzji Volulyte 6%, zawierającego 60 g poli(O-2-hydroksyetylo)skrobi (HES) o średniej masie cząsteczkowej 130 000 Da oraz elektrolity: Na+ (137,0 mmol/l), K+ (4,0 mmol/l), Mg++ (1,5 mmol/l), Cl- (110,0 mmol/l), CH3COO- (34,0 mmol/l), stanowi poważne zagrożenie dla układu krążenia. Nadmierne podanie preparatu może prowadzić do przeciążenia objętościowego, skutkującego obrzękiem płuc, niewydolnością serca oraz zaburzeniami elektrolitowymi i hemodilucją. Mechanizmy te wynikają z właściwości koloidowych HES oraz osmoaktywności elektrolitów, które mogą przekroczyć kompensacyjne możliwości sercowo-naczyniowe, powodując wzrost ciśnienia hydrostatycznego w krążeniu płucnym i gromadzenie płynu w przestrzeni pęcherzykowo-śródmiąższowej płuc.
choroba układu sercowo-naczyniowego, ciśnienie hydrostatyczne, duszność, funkcja nerek, hematokryt, hemodylucja, hydroksyetyloskrobia, lek moczopędny, nefron, niewydolność serca, obciążenie wstępne, obrzęk płuc, parametry hemodynamiczne, płyn osoczozastępczy, przeciążenie objętościowe, przeciążenie układu krążenia, tempo infuzji, układ sercowo-naczyniowy, Volulyte 6%, wentylacja mechaniczna, wymiana gazowa, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie homeostazy - Leksykon substancji czynnych
Kwas 5-aminosalicylowy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania kwasu 5-aminosalicylowego (mesalazyny) wykazały brak istotnych zagrożeń dla bezpieczeństwa stosowania u ludzi. Analizy farmakologiczne, genotoksyczności oraz potencjału rakotwórczego nie ujawniły negatywnego wpływu na materiał genetyczny ani zwiększonego ryzyka nowotworowego. Badania reprodukcyjne potwierdziły brak toksycznego wpływu na płodność, przebieg ciąży oraz rozwój potomstwa. W standardowych dawkach terapeutycznych, takich jak stosowane w preparacie Salofalk 500, mesalazyna nie wykazuje klinicznie istotnych działań niepożądanych ani zagrożeń dla pacjentów.
aberracja chromosomowa, dawka terapeutyczna, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, funkcja nerek, genotoksyczność, integralność DNA, kwas 5-aminosalicylowy, martwica brodawek nerkowych, mesalazyna, mutacja genowa, nabłonek cewek nerkowych, nefron, nefrotoksyczność, potencjał kancerogenny, Salofalk, zagrożenie onkogenne, zmiana patologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sandimmun Neoral 10 mg
Badania przedkliniczne cyklosporyny (substancji czynnej leku Sandimmun Neoral) wykazały brak działania teratogennego u szczurów i królików przy dawkach doustnych do 300 mg/kg mc./dobę, jednak zaobserwowano toksyczność zarodkowo-płodową objawiającą się zmniejszoną masą ciała płodów oraz opóźnionym rozwojem kośćca. Wartości NOEL były niższe niż maksymalna dawka zalecana u ludzi (MRHD) obliczana na podstawie powierzchni ciała (BSA). Dożylne podanie cyklosporyny ciężarnym szczurzym samicom w dawkach 6 i 12 mg/kg mc./dobę skutkowało zwiększoną częstością ubytku przegrody międzykomorowej u płodów. U królików podskórne dawki 10 mg/kg mc./dobę prowadziły do zmniejszenia liczby nefronów, hipertrofii nerek, nadciśnienia i niewydolności nerek do 35 tygodnia życia, choć efekt ten nie był obserwowany u innych gatunków, a jego znaczenie kliniczne dla ludzi pozostaje nieustalone. W badaniach rozwoju okołoporodowego u szczurów dawka 45 mg/kg mc./dobę zwiększała śmiertelność przed- i poimplantacyjną oraz zmniejszała przyrost masy ciała potomstwa.
chłoniak limfocytowy, cyklosporyna, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gruczolak wysepek trzustkowych, hipertrofia nerek, nadciśnienie układowe, nefron, niewydolność nerek, NOEL, nowotwór komórek wątrobowych, śmiertelność potomstwa, toksyczność zarodkowo-płodowa, ubytek przegrody międzykomorowej, właściwości genotoksyczne, wyspa trzustkowa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Luteina 50 50 mg
Luteina 50 to lek zawierający 50 mg syntetycznego progesteronu, hormonu ciałka żółtego jajnika, należącego do grupy progestagenów (kod ATC: G03DA04). Progesteron jest produkowany pulsacyjnie w drugiej fazie cyklu miesiączkowego, osiągając maksymalnie 55 mg/dobę w 20-22 dniu cyklu. Działa poprzez receptory PR-A i PR-B obecne w macicy, gruczołach sutkowych, OUN i przysadce, regulując owulację, modyfikując i chroniąc endometrium oraz modulując nabłonki dróg rodnych. Kluczową rolą progesteronu jest utrzymanie ciąży poprzez immunosupresję, hamowanie skurczów macicy i udział w inicjacji porodu. Współdziała z estrogenami w rozwoju gruczołu sutkowego, przygotowując go do laktacji.
5-alfa reduktaza, acetylokoenzym A, aldosteron, cholesterol, ciałko żółte jajnika, cykl płciowy, czynność skurczowa macicy, dihydrotestosteron, działanie przeciwandrogenne, efekt diuretyczny, efekt termogeniczny, endometrium, estrogen, gruczoł sutkowy, homeostaza, hormon luteinizujący, implantacja zarodka, kora nadnerczy, lipoproteiny niskiej gęstości, łożysko, mineralokortykosteroidy, nefron, ośrodkowy układ nerwowy, owulacja, pęcherzyk Graafa, poród przedwczesny, pregnenolon, progesteron, przysadka mózgowa, receptor progesteronowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cyclaid 50 mg
Badania przedkliniczne cyklosporyny wykazały brak działania teratogennego przy dawkach do 17 mg/kg mc./dobę u szczurów oraz do 30 mg/kg mc./dobę u królików podawanych doustnie. Działania toksyczne na rozwój zarodka i płodu obserwowano dopiero przy dawkach toksycznych: 30 mg/kg mc./dobę u szczurów oraz 100 mg/kg mc./dobę u królików, manifestujące się zwiększoną śmiertelnością potomstwa, zmniejszoną masą ciała płodów oraz opóźnieniami w rozwoju kośćca. Dodatkowo, u królików narażonych in utero na 10 mg/kg mc./dobę cyklosporyny podawanej podskórnie stwierdzono zmniejszoną liczbę nefronów, hipertrofię nerek, układowe nadciśnienie oraz postępującą niewydolność nerek do 35. tygodnia życia. U szczurów poddanych dożylnemu podaniu 12 mg/kg mc./dobę (dwukrotność dawki zalecanej u ludzi) zaobserwowano zwiększoną częstość ubytku przegrody międzykomorowej, jednak wyniki te nie zostały potwierdzone u innych gatunków, a ich znaczenie kliniczne pozostaje nieustalone. Badania na szczurach obu płci nie wykazały wpływu cyklosporyny na płodność.
badanie teratogenności, chłoniak limfocytowy, cyklosporyna, dysfagia, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, hipertrofia nerek, komórki wysp trzustkowych, nadciśnienie układowe, nefron, niewydolność nerek, nowotwór komórek wątrobowych, potencjał karcynogenny, toksyczność rozwojowa, toksyczność zarodkowa, ubytek przegrody międzykomorowej, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Salofalk 1000 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa mesalazyny, substancji czynnej preparatu Salofalk, nie wykazały istotnego ryzyka genotoksycznego, rakotwórczego ani toksycznego wpływu na rozród. Badania genotoksyczności, rakotwórczości u szczurów oraz toksyczności rozrodczej potwierdziły brak zagrożeń dla materiału genetycznego, rozwoju noworodków oraz płodności. Wykonane testy farmakologiczne dostarczyły kompleksowych danych, które wskazują na korzystny profil bezpieczeństwa mesalazyny w warunkach przedklinicznych, jednak interpretacja wyników wymaga uwzględnienia różnic międzygatunkowych oraz porównania stosowanych dawek z dawkami terapeutycznymi u ludzi.
badanie genotoksyczności, badanie rakotwórczości, funkcja nerek, genotoksyczność, martwica brodawek nerkowych, mesalazyna, nefron, nefrotoksyczność, potencjał genotoksyczny, proksymalne kanaliki kręte, rakotwórczość, Salofalk, teratogenność, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nabłonka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Salofalk 1,5 g
Przeprowadzone badania przedkliniczne mesalazyny, substancji czynnej preparatu Salofalk, wykazały korzystny profil bezpieczeństwa farmakologicznego. Standardowe testy oceniające wpływ na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy oraz ośrodkowy układ nerwowy nie ujawniły istotnych zagrożeń. Analizy genotoksyczności, obejmujące testy mutacji genowych i aberracji chromosomowych, nie wykazały potencjału mutagennego. Długoterminowe badania rakotwórczości na szczurach nie potwierdziły działania karcynogennego, a ocena wpływu na funkcje rozrodcze nie wskazała na toksyczne oddziaływanie na płodność, rozwój zarodka, przebieg ciąży ani rozwój pourodzeniowy.
aberracja chromosomowa, badania przedkliniczne, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie genotoksyczności, badanie rakotwórczości, dawka terapeutyczna, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, efekt nefrotoksyczny, funkcja rozrodcza, martwica brodawek nerkowych, mesalazyna, nefron, nefrotoksyczność, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rozwój zarodka i płodu, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczność reprodukcyjna, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie materiału genetycznego