oddech Cheyne-Stokesa

Oddech Cheyne-Stokesa to patologiczny wzorzec oddechowy charakteryzujący się naprzemiennymi okresami hiperwentylacji i hipowentylacji z przejściowymi bezdechami. Nazwa pochodzi od nazwisk dwóch lekarzy – Johna Cheyne’a i Williama Stokesa, którzy opisali to zjawisko w XIX wieku.

Mechanizm powstawania oddechu Cheyne-Stokesa związany jest z zaburzeniami ośrodkowej regulacji oddychania, najczęściej spowodowanymi uszkodzeniem ośrodka oddechowego w pniu mózgu lub obniżoną wrażliwością chemoreceptorów na zmiany PaCO2. Charakterystyczna sekwencja obejmuje narastającą amplitudę oddechów (crescendo), następnie jej stopniowe zmniejszanie (decrescendo), a na końcu całkowity bezdech trwający od kilku do kilkudziesięciu sekund.

Oddech Cheyne-Stokesa występuje najczęściej w ciężkiej niewydolności serca (zwłaszcza lewokomorowej), schorzeniach neurologicznych (udar mózgu, krwotok śródmózgowy, urazy mózgu), niewydolności nerek, a także w stanach hipoksji wysokościowej. Jest również częstym zjawiskiem w okresie agonalnym, jako objaw terminalny (oddech przedśmiertny).

Obecność oddechu Cheyne-Stokesa u pacjentów z niewydolnością serca jest niekorzystnym czynnikiem prognostycznym i wiąże się z wyższą śmiertelnością. Leczenie skupia się przede wszystkim na terapii choroby podstawowej, a w niektórych przypadkach stosuje się nieinwazyjną wentylację dodatnim ciśnieniem (CPAP) lub adaptacyjną serwowentylację.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl