drgawki kloniczne
Drgawki kloniczne to typ napadów drgawkowych charakteryzujący się rytmicznymi, symetrycznymi skurczami i rozkurczami mięśni, które mogą obejmować całe ciało lub jego poszczególne części. Stanowią one jeden z głównych komponentów napadów toniczno-klonicznych (dawniej określanych jako grand mal), ale mogą również występować samodzielnie jako napady kloniczne.
Mechanizm powstawania drgawek klonicznych związany jest z nieprawidłowymi, synchronicznymi wyładowaniami neuronów w korze mózgowej, które powodują rytmiczne skurcze mięśni szkieletowych. W przeciwieństwie do fazy tonicznej, podczas której występuje ciągły skurcz mięśni, faza kloniczna charakteryzuje się naprzemiennymi skurczami i rozkurczami o częstotliwości około 2-3 Hz.
W praktyce klinicznej drgawki kloniczne mogą być objawem padaczki, urazów mózgu, zaburzeń metabolicznych, zatruć, infekcji ośrodkowego układu nerwowego czy gorączki (zwłaszcza u dzieci). Diagnostyka obejmuje badania obrazowe mózgu (MRI, CT), elektroencefalografię (EEG) oraz badania laboratoryjne w celu ustalenia przyczyny napadów.
Leczenie drgawek klonicznych zależy od ich etiologii i może obejmować farmakoterapię przeciwpadaczkową, leczenie przyczynowe choroby podstawowej, a w przypadkach opornych na leczenie farmakologiczne – interwencje neurochirurgiczne. W ostrym napadzie klonicznym istotne jest zabezpieczenie pacjenta przed urazami i zapewnienie drożności dróg oddechowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Cogiton ODT 10 mg
Przedawkowanie chlorowodorku donepezylu, substancji czynnej leku Cogiton ODT, prowadzi do nadmiernej stymulacji układu cholinergicznego, co może skutkować ciężkimi objawami neurologicznymi i autonomicznymi, w tym drgawkami, depresją oddechową, bradykardią oraz zapaścią krążeniowo-oddechową. Mediana dawki śmiertelnej u zwierząt wynosi 45 mg/kg u myszy i 32 mg/kg u szczurów, co odpowiada 160-225-krotności maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi (10 mg/dobę). Przedawkowanie może wywołać przełom cholinergiczny, charakteryzujący się nasilonymi objawami ze strony przewodu pokarmowego, układu oddechowego i mięśniowego, w tym osłabieniem mięśni oddechowych, co stanowi bezpośrednie zagrożenie życia. Objawy kliniczne obejmują m.in. nudności, wymioty, nadmierne ślinienie, bradykardię, niedociśnienie, drżenie mięśniowe, miozę oraz zapaść.
amina trzeciorzędowa, aspiracja, bradykardia, chlorowodorek donepezylu, ciśnienie tętnicze krwi, czwartorzędowy lek antycholinergiczny, dawka śmiertelna, depresja oddechowa, dializa otrzewnowa, donepezyl chlorowodorek, drgawki kloniczne, drżenie pęczkowe mięśni, dysfagia, glikopironium, hemodializa, hemofiltracja, hipoksemia, hipoperfuzja narządów, hipotonia, inhibitor cholinesterazy, lek antycholinergiczny, lek cholinomimetyczny, mioza, niedociśnienie tętnicze, niewydolność krążeniowo-oddechowa, niewydolność oddechowa, parametr hemodynamiczny, płytka nerwowo-mięśniowa, pobudzenie cholinergiczne, pozaustrojowe oczyszczanie krwi, przełom cholinergiczny, receptor muskarynowy, siarczan atropiny, skurcz oskrzeli, stan padaczkowy, stymulacja układu przywspółczulnego, układ cholinergiczny, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie oddechowe, zapaść oddechowa, złącze nerwowo-mięśniowe, zwieracz źrenicy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ranofren 10 mg
Olanzapina, substancja czynna leku Ranofren, została poddana szerokim badaniom przedklinicznym oceniającym jej profil bezpieczeństwa. W badaniach toksyczności ostrej u myszy i szczurów LD50 wynosiła odpowiednio około 210 mg/kg i 175 mg/kg masy ciała, a u psów i małp tolerowano dawki do 100 mg/kg bez śmiertelnych skutków. Objawy toksyczności obejmowały sedację, ataksję, drżenia, drgawki oraz zahamowanie przyrostu masy ciała. W badaniach wielokrotnego podawania (do 3 miesięcy u myszy i do roku u szczurów i psów) zaobserwowano hamowanie aktywności OUN, działanie przeciwcholinergiczne oraz obwodowe zaburzenia hematologiczne, w tym odwracalną neutropenię, małopłytkowość i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, odpowiadających AUC 12-15-krotnie wyższemu niż u ludzi przy dawce 12 mg. Zmiany hormonalne u szczurów obejmowały wzrost prolaktyny i zmiany w narządach rozrodczych, a u potomstwa obserwowano opóźnienie rozwoju przy dawkach wielokrotnie przekraczających dawki terapeutyczne u ludzi.
cykl płciowy, cytopenia, dawka śmiertelna, drgawki kloniczne, duszność, działanie karcynogenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie teratogenne, jadłowstręt, komórki progenitorowe, leukocyt, małopłytkowość, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, parametry hematologiczne, profil bezpieczeństwa, prolaktyna, prostracja, szpik kostny, tachykardia, zaburzenia hematologiczne, zwężenie źrenic - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ranofren 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa olanzapiny (Ranofren) obejmowały szeroki zakres testów toksyczności ostrej i przewlekłej, wpływu na układ krwiotwórczy, reprodukcję, mutagenność oraz karcynogenność. W toksyczności ostrej u myszy i szczurów LD50 wynosiła odpowiednio około 210 mg/kg i 175 mg/kg masy ciała, a u psów tolerowano dawki do 100 mg/kg bez zgonów. Objawy obejmowały sedację, drżenia, drgawki i zahamowanie przyrostu masy ciała. W badaniach przewlekłych obserwowano hamowanie OUN, działania przeciwcholinergiczne oraz obwodowe zaburzenia hematologiczne, w tym odwracalną neutropenię, małopłytkowość i niedokrwistość u psów przy dawce 8-10 mg/kg/dobę. U szczurów stwierdzono odwracalne zmiany związane ze zwiększonym stężeniem prolaktyny, takie jak zmniejszenie masy jajników i macicy oraz zmiany morfologiczne w nabłonku pochwy i gruczole sutkowym.
aberracja chromosomowa, ataksja, cytopenia, dawka śmiertelna, drgawki kloniczne, działanie mielotoksyczne, działanie mutagenne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, jadłowstręt, komórki progenitorowe szpiku kostnego, małopłytkowość, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał karcynogenny, prolaktyna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, zaburzenia świadomości - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Neorelium 5 mg
Neorelium (diazepam) 5 mg w tabletkach powlekanych jest benzodiazepiną stosowaną w krótkotrwałym leczeniu stanów lękowych (2-4 tygodnie), z uwzględnieniem ryzyka rozwoju tolerancji i uzależnienia. Lek znajduje zastosowanie także w terapii objawów odstawienia alkoholu, takich jak drżenie i pobudzenie psychoruchowe, zapobiegając powikłaniom jak majaczenie alkoholowe czy drgawki abstynencyjne. Ponadto, diazepam wykazuje działanie miorelaksacyjne, co umożliwia jego stosowanie w stanach zwiększonego napięcia mięśniowego, spastyczności oraz napięciowych bólach mięśniowych. Neorelium jest również używany jako środek uspokajający i premedykacja przed zabiegami diagnostycznymi lub chirurgicznymi, a także jako lek wspomagający w leczeniu wybranych typów padaczki, zwłaszcza drgawek klonicznych mięśni.
benzodiazepina, bezsenność, diazepam, drgawki abstynencyjne, drgawki kloniczne, drżenie, działanie miorelaksacyjne, działanie przeciwdrgawkowe, działanie przeciwlękowe, laktoza jednowodna, leczenie przeciwpadaczkowe, lek przeciwdrgawkowy, majaczenie alkoholowe, miastenia, nadwrażliwość na lek, napięciowy ból mięśniowy, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność oddechowa, objawy abstynencyjne, padaczka, pobudzenie psychoruchowe, premedykacja, przykurcz, spastyczność, stan lękowy, stan zapalny, tolerancja na lek, uzależnienie od leków, zaburzenie czynności wątroby, zespół bezdechu sennego, zespół odstawienia alkoholu, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, znieczulenie ogólne, zwiększone napięcie mięśniowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Levothyroxine Accord 88 mcg
Przedawkowanie lewotyroksyny sodowej stanowi poważne zagrożenie kliniczne, wymagające natychmiastowej interwencji. Kluczowym parametrem diagnostycznym jest oznaczenie stężenia trijodotyroniny (T3), które przewyższa wartością diagnostyczną pomiar tyroksyny (T4) i wolnej tyroksyny (fT4). Objawy kliniczne wynikają z nadmiernej stymulacji receptorów beta-adrenergicznych i obejmują tachykardię (>100 uderzeń/min), niepokój, pobudzenie, hiperkinezję, a w ciężkich przypadkach jatrogenną nadczynność tarczycy z ryzykiem ostrej psychozy oraz napadów drgawkowych. Długotrwałe nadużywanie lewotyroksyny może prowadzić do nieodwracalnych zmian w układzie sercowo-naczyniowym, w tym nagłej śmierci sercowej.
drgawki kloniczne, drgawki toniczne, drżenie mięśniowe, halucynacja, hiperkineza, hormon tarczycy, jatrogenna nadczynność tarczycy, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwpsychotyczny, Levothyroxine Accord, lewotyroksyna sodowa, nadczynność tarczycy, nagła śmierć sercowa, napad drgawkowy, ostra psychoza, plazmafereza, przedawkowanie lewotyroksyny, receptory beta-adrenergiczne, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, tachykardia, trijodotyronina, tyroksyna, urojenie, wolna tyroksyna, zaburzenie myślenia, zaburzenie rytmu serca, zatrzymanie krążenia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dobutamine TZF 250 mg
Dobutamina (DOBUTAMINE TZF) stosowana do infuzji może wywoływać liczne działania niepożądane, zwłaszcza w układzie sercowo-naczyniowym. Najczęściej obserwuje się tachykardię (≥30 uderzeń/min), zaburzenia rytmu serca, ból w klatce piersiowej oraz nadciśnienie (≥50 mmHg), które może wskazywać na przedawkowanie. Rzadziej występują poważne arytmie, takie jak częstoskurcz komorowy, migotanie komór i przedsionków, a także zawał mięśnia sercowego. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i migotaniem przedsionków konieczne jest szczegółowe monitorowanie. Długotrwałe podawanie (>72 godziny) może prowadzić do rozwoju tolerancji, wymagającej zwiększenia dawki. Inne często występujące działania to eozynofilia, hamowanie agregacji płytek, skurcz oskrzeli, ból głowy oraz reakcje nadwrażliwości, w tym wysypka i skurcz oskrzeli. U dzieci obserwowano m.in. wzrost ciśnienia tętniczego, tachykardię i objawy przekrwienia płuc.
agregacja płytek krwi, arytmia komorowa, astma, blok serca, ból dławicowy, ból głowy, bradykardia, ciśnienie zaklinowania tętnicy płucnej, częstoskurcz komorowy, dobutamina, dobutaminowy test wysiłkowy, drgawki kloniczne, ekstrasystolia komorowa, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie mięśnia sercowego, hipokaliemia, kardiomiopatia stresowa, kołatanie serca, lek inotropowy, martwica skóry, migotanie komór, migotanie przedsionków, nadciśnienie, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność nerek, obrzęk płuc, parestezja, przekrwienie płuc, reakcja nadwrażliwości, skurcz miokloniczny, skurcz naczyń, skurcz oskrzeli, tachykardia, tolerancja lekowa, uniesienie odcinka ST, zaburzenia układu krążenia, zapalenie żyły, zatrzymanie akcji serca, zawał mięśnia sercowego, zespół takotsubo - Leksykon substancji czynnych
Trazodon – Działania niepożądane
Trazodon, lek przeciwdepresyjny o działaniu uspokajającym, wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych, w tym potencjalnie zagrażających życiu, takich jak myśli i zachowania samobójcze, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny, ciężkie zaburzenia czynności wątroby oraz zaburzenia rytmu serca, w tym torsade de pointes. Częstość występowania większości działań niepożądanych jest określana jako „nieznana”, jednak do najczęstszych należą senność, zawroty głowy, suchość błony śluzowej jamy ustnej, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, ból głowy oraz niedociśnienie ortostatyczne. Szczególną uwagę należy zwrócić na monitorowanie parametrów wątrobowych, elektrolitów (w tym hiponatremii i SIADH), funkcji serca oraz oceny ryzyka samobójczego, zwłaszcza w początkowej fazie terapii i po odstawieniu leku.
afazja ekspresywna, agranulocytoza, bradykardia, delirium, drgawki kloniczne, dystonia, eozynofilia, hiponatremia, hipotonia ortostatyczna, lek przeciwdepresyjny, leukopenia, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, piorunujące zapalenie wątroby, porażenna niedrożność jelita, priapizm, przedwczesny skurcz komorowy, SIADH, tachykardia, tachykardia komorowa, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, trombocytopenia, wewnątrzwątrobowy zastój żółci, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie rytmu serca, zapalenie wątroby, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Pamigen 5 mg
Przedawkowanie chlorowodorku donepezylu, inhibitora acetylocholinesterazy stosowanego w terapii choroby Alzheimera, prowadzi do nadmiernej stymulacji układu cholinergicznego i może wywołać kryzys cholinergiczny, stan zagrażający życiu. Mediana dawki śmiertelnej (LD50) wynosi 45 mg/kg u myszy i 32 mg/kg u szczurów, co odpowiada odpowiednio 225- i 160-krotności maksymalnej dawki dobowej u ludzi (10 mg). Objawy przedawkowania obejmują m.in. bradykardię (<60 uderzeń/min), niedociśnienie, zahamowanie czynności oddechowej, drgawki, ślinotok, miozę, osłabienie mięśni, a w szczególności osłabienie mięśni oddechowych, które może prowadzić do niewydolności oddechowej i zgonu.
antagonizm farmakologiczny, bradykardia, chlorowodorek donepezylu, depresja oddechowa, dializa otrzewnowa, drganie pęczkowe mięśni, drgawki kloniczne, hemodializa, hemofiltracja, hipotermia, inhibitor acetylocholinesterazy, kryzys cholinergiczny, lek przeciwcholinergiczny, mediana dawki śmiertelnej, mioza, niedociśnienie, niewydolność oddechowa, receptor muskarynowy, receptor nikotynowy, siarczan atropiny, ślinotok, toksyczność donepezylu, układ cholinergiczny, zahamowanie ruchów oddechowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzapine Bluefish 10 mg
Badania przedkliniczne olanzapiny wykazały typowy dla neuroleptyków profil toksyczności, obejmujący zarówno toksyczność ostrą, jak i przewlekłą. W toksyczności ostrej u myszy i szczurów LD50 wynosiło odpowiednio około 210 mg/kg i 175 mg/kg masy ciała, z objawami takimi jak zmniejszenie aktywności, śpiączka, drżenia i drgawki kloniczne. Psy tolerowały dawki do 100 mg/kg bez śmiertelności, jednak obserwowano sedację, ataksję, tachykardię i zaburzenia oddechowe. W toksyczności przewlekłej (do 3 miesięcy u myszy i do roku u szczurów i psów) dominowały objawy hamowania OUN, działanie antycholinergiczne oraz odwracalne zaburzenia hematologiczne, takie jak neutropenia, trombocytopenia i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, odpowiadających AUC 12-15-krotnie wyższemu niż u ludzi przy dawce 12 mg. U szczurów odnotowano również odwracalne zmiany endokrynologiczne, w tym hiperprolaktynemię i zmniejszenie masy narządów rozrodczych.
ataksja, badanie przedkliniczne, dawka śmiertelna, drgawki kloniczne, działanie antycholinergiczne, działanie cytotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, jadłowstręt, leukopenia, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, parametry hematologiczne, prolaktyna, sedacja, szpik kostny, toksyczność hematologiczna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, trombocytopenia, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia świadomości - Leksykon leków
Działania niepożądane – Linefor 225 mg
Pregabalina zawarta w leku Linefor została oceniona w szerokim programie badań klinicznych obejmującym ponad 8900 pacjentów, z czego ponad 5600 uczestniczyło w badaniach kontrolowanych placebo metodą podwójnie ślepej próby. Profil bezpieczeństwa wskazuje, że najczęstszymi działaniami niepożądanymi są zawroty głowy i senność, występujące bardzo często (≥1/10). Większość działań niepożądanych ma charakter łagodny lub umiarkowany, a odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wynosi 12% w grupie pregabaliny versus 5% w grupie placebo. W leczeniu ośrodkowego bólu neuropatycznego po urazie rdzenia kręgowego obserwuje się zwiększoną częstość działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony OUN. Działania niepożądane obejmują szeroki zakres układów i narządów, z klasyfikacją częstości od bardzo często do bardzo rzadko, w tym m.in. zaburzenia psychiczne (euforia, splątanie, depresja, myśli samobójcze), zaburzenia widzenia (nieostre widzenie, podwójne widzenie), objawy ze strony układu pokarmowego (wymioty, nudności, zaparcia), układu mięśniowo-szkieletowego (kurcze mięśni, bóle stawów) oraz rzadkie, ale poważne powikłania jak rabdomioliza czy zespół Stevensa-Johnsona.
ataksja, blok przedsionkowo-komorowy, ból neuropatyczny, depresja oddechowa, drgawki kloniczne, dyzuria, ginekomastia, hipoglikemia, nastrój euforyczny, neutropenia, niedoczulica, nieostre widzenie, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, parestezje, pregabalina, rabdomioliza, refluks żołądkowo-przełykowy, senność, tachykardia zatokowa, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, uraz rdzenia kręgowego, uzależnienie lekowe, zaburzenia koordynacji, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół parkinsonowski, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zolaxa Rapid 10 mg
Badania przedkliniczne olanzapiny, substancji czynnej Zolaxa Rapid, wykazały typowe dla neuroleptyków objawy toksyczności ostrej u gryzoni, takie jak sedacja, drżenia, drgawki i zahamowanie przyrostu masy ciała. Średnia dawka śmiertelna (LD50) wynosiła około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów, natomiast psy tolerowały dawki do 100 mg/kg bez zgonów, choć z objawami neurologicznymi i kardiologicznymi. W badaniach przewlekłych (do 1 roku) obserwowano hamowanie OUN, działanie antycholinergiczne oraz odwracalne zmiany hematologiczne, w tym neutropenię i małopłytkowość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, z AUC 12-15-krotnie wyższym niż u ludzi przy dawce 12 mg. U szczurów stwierdzono odwracalne zmiany hormonalne i morfologiczne związane ze wzrostem prolaktyny.
ataksja, badanie przedkliniczne, drgawki kloniczne, działanie antycholinergiczne, działanie cytotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, jadłowstręt, leukopenia, małopłytkowość, morfologia krwi, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, prolaktyna, śpiączka, szpik kostny, toksyczność ostra, zaburzenie hematologiczne - Leksykon leków
Przedawkowanie – Exicyt 1,5 mg
Przedawkowanie cytyzynikliny (Exicyt 1,5 mg) wywołuje objawy toksyczne podobne do zatrucia nikotyną, obejmujące układy pokarmowy, sercowo-naczyniowy, nerwowy i oddechowy. Klinicznie obserwuje się złe samopoczucie, nudności, wymioty, tachykardię, niestabilność ciśnienia tętniczego, zaburzenia oddychania, zaburzenia widzenia oraz drgawki kloniczne. W przypadku przedawkowania konieczne jest szybkie wdrożenie terapii eliminującej lek z przewodu pokarmowego (płukanie żołądka) oraz podtrzymującej funkcje życiowe, w tym kontrola diurezy, stosowanie leków przeciwpadaczkowych, stabilizujących układ krążenia i pobudzających ośrodek oddechowy.
agonista receptorów nikotynowych, ciśnienie tętnicze, cytyzyniklina, depresja oddechowa, drgawki kloniczne, EKG, lek moczopędny, lek przeciwpadaczkowy, nudności, oddział intensywnej terapii, ośrodek oddechowy, ośrodkowy układ nerwowy, ostre zatrucie, płukanie żołądka, saturacja krwi, tachykardia, układ nerwowy, układ oddechowy, układ pokarmowy, układ sercowo-naczyniowy, wahania ciśnienia tętniczego, wymioty, zaburzenia homeostazy, zaburzenia oddychania, zaburzenia widzenia, zatrucie nikotyną - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzapina Stada 5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności olanzapiny wykazały, że dawki śmiertelne u gryzoni wynosiły około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów, natomiast u psów i małp tolerowane dawki doustne sięgały 100 mg/kg. Objawy toksyczności ostrej obejmowały sedację, ataksję, drżenia, drgawki oraz zahamowanie przyrostu masy ciała. W badaniach przewlekłych (do 1 roku) dominowały objawy hamowania OUN, działanie antycholinergiczne oraz zaburzenia hematologiczne, w tym odwracalne zwiększenie stężenia prolaktyny u szczurów z towarzyszącymi zmianami morfologicznymi w narządach rozrodczych. Wpływ na hematologię obejmował zależne od dawki leukopenie u myszy, niespecyficzne leukopenie u szczurów oraz przemijającą neutropenię, małopłytkowość i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, przy czym AUC u psów z cytopenią była 12-15-krotnie wyższa niż u ludzi przy dawce 12 mg.
ataksja, cytopenia, drgawki kloniczne, drżenie, działanie antycholinergiczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, jadłowstręt, komórka szpiku kostnego, lek przeciwpsychotyczny, małopłytkowość, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, parametr hematologiczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, prolaktyna, prostracja, przyspieszenie czynności serca, sedacja, ślinotok, toksyczność ostra i przewlekła, utrudnione oddychanie, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie świadomości, zmniejszenie liczby leukocytów, zwężenie źrenic - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ralago 1 mg
Rasagilina, selektywny inhibitor MAO-B, stosowana jest w leczeniu choroby Parkinsona zarówno w monoterapii (dawka 1 mg/dobę), jak i jako terapia wspomagająca lewodopę. Profil działań niepożądanych różni się w zależności od schematu leczenia: w monoterapii dominują bóle głowy, depresja, zawroty głowy i grypa, natomiast w terapii skojarzonej częściej obserwuje się dyskinezy, niedociśnienie ortostatyczne (0,3% w badaniach kontrolowanych placebo), upadki, dolegliwości żołądkowo-jelitowe oraz suchość w jamie ustnej. Szczególną uwagę zwraca zwiększona częstość występowania czerniaka skóry (0,5% w terapii wspomagającej vs. 0,3% placebo) oraz zaburzenia kontroli impulsów, które mogą mieć ciężki przebieg i obejmować hiperseksualność, kompulsywne zakupy czy patologiczne zachowania. Ponadto, rasagilina może wywoływać nadmierną senność w ciągu dnia i epizody nagłego zasypiania, co stanowi istotne ryzyko podczas codziennych czynności.
amitryptylina, ból brzucha, ból głowy, choroba Parkinsona, citalopram, czerniak skóry, czerniak złośliwy, dławica piersiowa, dolegliwość mięśniowo-szkieletowa, drgawki kloniczne, dyskineza, dystonia, fluoksetyna, fluwoksamina, inhibitor MAO-B, lek dopaminergiczny, lek przeciwdepresyjny, leukopenia, lewodopa, monoterapia, nadciśnienie, nadmierna senność dzienna, nagłe zasypianie, niedociśnienie ortostatyczne, nieżyt nosa, nowotwór, omam, paroksetyna, przełom nadciśnieniowy, rak skóry, reakcja alergiczna, sertralina, suchość jamy ustnej, trazodon, udar mózgu, układ dopaminergiczny, wysypka pęcherzykowo-pęcherzowa, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenie kontroli impulsów, zapalenie spojówek, zapalenie stawów, zawał mięśnia sercowego, zawrót głowy, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzapin Krka 20 mg
Badania przedkliniczne olanzapiny wykazały typowe dla neuroleptyków objawy toksyczności ostrej u myszy i szczurów, takie jak zmniejszenie aktywności, śpiączka, drżenia i drgawki, z medianą dawki śmiertelnej odpowiednio około 210 mg/kg i 175 mg/kg masy ciała. Psy tolerowały dawki doustne do 100 mg/kg bez zgonów, jednak obserwowano sedację, ataksję, tachykardię i inne objawy neurologiczne. U małp dawki do 100 mg/kg powodowały prostrację, a wyższe dawki zaburzenia świadomości. W badaniach toksyczności wielokrotnej, trwających do 3 miesięcy u myszy i do roku u szczurów i psów, zaobserwowano hamowanie OUN, objawy antycholinergiczne oraz zmiany hematologiczne, w tym zależne od dawki leukopenie u myszy i niespecyficzne zmniejszenie leukocytów u szczurów. U szczurów stwierdzono również przemijające zmiany związane ze wzrostem prolaktyny, takie jak zmniejszenie masy jajników i macicy oraz zmiany morfologiczne w nabłonku pochwy i gruczole sutkowym.
ataksja, badania przedkliniczne, cytopenia, drgawki kloniczne, działanie antycholinergiczne, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, jadłowstręt, komórki szpiku kostnego, leukocyt, małopłytkowość, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, ośrodkowy układ nerwowy, prolaktyna, prostracja, sedacja, śpiączka, tachykardia, toksyczność hematologiczna, zaburzenia hematologiczne, zaburzenie świadomości - Leksykon leków
Interakcje leku – Bioxetin 20 mg
Fluoksetyna charakteryzuje się długim okresem półtrwania zarówno samego leku, jak i jego aktywnego metabolitu norfluoksetyny, co ma kluczowe znaczenie przy planowaniu terapii i unikaniu interakcji lekowych. Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie fluoksetyny z nieodwracalnymi, nieselektywnymi inhibitorami MAO (np. iproniazyd), ze względu na ryzyko ciężkiego zespołu serotoninowego objawiającego się hipertermią, sztywnością mięśni, drgawkami i zaburzeniami świadomości. Zaleca się zachowanie co najmniej 2-tygodniowego odstępu po zakończeniu terapii inhibitorami MAO przed rozpoczęciem fluoksetyny oraz 5-tygodniowej przerwy po odstawieniu fluoksetyny przed włączeniem inhibitorów MAO. Ponadto, fluoksetyna hamuje metabolizm metoprololu, co zwiększa ryzyko bradykardii, a także CYP2D6, co prowadzi do znacznego obniżenia stężenia aktywnego metabolitu tamoksyfenu (endoksyfenu) o 65-75%, zmniejszając skuteczność leczenia przeciwnowotworowego.
astemizol, atomoksetyna, błękit metylenowy, bradykardia, buprenorfina, bupropion, butyrofenon, chlorek metylotioninowy, chlorochina, cyproheptadyna, dantrolen, desmopresyna, diuretyk, drgawki kloniczne, dziurawiec zwyczajny, endoksyfen, erytromycyna, fenotiazyna, fenytoina, flekainid, fluoksetyna, halofantryna, haloperydol, hipertermia, hiponatremia, inhibitor CYP2D6, inhibitory monoaminooksydazy, INR, karbamazepina, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, linezolid, lit pierwiastek, meflochina, mekwitazyna, metoprolol, mizolastyna, moklobemid, moksyfloksacyna, napad drgawkowy, nebiwolol, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, norfluoksetyna, okskarbazepina, pentamidyna, pimozyd, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, selegilina, sparfloksacyna, SSRI, tamoksyfen, torsade de pointes, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, tryptofan, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzapine Aurovitas 20 mg
Badania przedkliniczne olanzapiny wykazały typowe dla neuroleptyków działania toksyczne, obejmujące objawy neurologiczne (sedacja, drżenia, drgawki) oraz hematologiczne (neutropenia, małopłytkowość, niedokrwistość) u zwierząt laboratoryjnych. Dawki śmiertelne (LD50) wynosiły około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów, podczas gdy psy tolerowały dawki do 100 mg/kg bez zgonów. Długoterminowe podawanie (do 1 roku) powodowało odwracalne zmiany hormonalne (wzrost prolaktyny) i zaburzenia rozrodcze u szczurów przy dawkach 1,1–3 mg/kg, co odpowiada 3-9-krotności maksymalnej dawki u ludzi (12 mg). Występowały także odwracalne zmiany hematologiczne przy dawkach 8–10 mg/kg u psów, przy ekspozycji AUC 12-15-krotnie wyższej niż u ludzi. Nie stwierdzono cytotoksycznego wpływu na szpik kostny.
ataksja, cykl płciowy, cytopenia, drgawki kloniczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie teratogenne, leukocyty, małopłytkowość, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, prolaktyna, sedacja, szpik kostny, toksyczność ostra, zaburzenia hematologiczne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pragiola 150 mg
Pregabalina, substancja czynna leku Pragiola, była badana u ponad 8900 pacjentów, w tym ponad 5600 w kontrolowanych badaniach placebo. Profil bezpieczeństwa wykazał, że najczęstszymi działaniami niepożądanymi są zawroty głowy i senność, które były również główną przyczyną przerwania terapii (12% w grupie pregabaliny vs. 5% placebo). Działania niepożądane miały zwykle łagodne lub umiarkowane nasilenie, jednak u pacjentów z ośrodkowym bólem neuropatycznym po urazie rdzenia kręgowego obserwowano zwiększoną częstość działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony OUN. Wśród zgłaszanych działań niepożądanych o częstości ≥1/100 wyróżniono m.in. zapalenie jamy nosowo-gardłowej, neutropenię, nadwrażliwość, zwiększenie apetytu, zaburzenia psychiczne (euforia, splątanie, bezsenność), zawroty głowy, senność, bóle głowy, zaburzenia widzenia i tachykardię. Warto zwrócić uwagę na objawy odstawienne, takie jak bezsenność, bóle głowy, nudności, lęk i drgawki, które mogą wskazywać na uzależnienie od leku, a ich nasilenie zależy od dawki.
bezsenność, blok przedsionkowo-komorowy, ból neuropatyczny, bradykardia zatokowa, depresja oddechowa, drgawki kloniczne, duszność, dyskineza, hipoglikemia, jadłowstręt, jaskrawe widzenie, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, neutropenia, niedociśnienie, niedoczulica, nieostre widzenie, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, oczopląs, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, parestezje, parkinsonizm, Pragiola, pregabalina, rabdomioliza, refluks żołądkowo-przełykowy, retencja moczu, senność, tachykardia, uraz rdzenia kręgowego, utrata wzroku, uzależnienie lekowe, wodobrzusze, zaburzenia koordynacji, zaburzenia poznawcze, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie rogówki, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzapin Krka 5 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne olanzapiny wykazały, że mediana dawki śmiertelnej (LD50) wynosi około 210 mg/kg masy ciała u myszy oraz 175 mg/kg u szczurów, natomiast u psów i małp tolerowane były dawki doustne do 100 mg/kg mc. Toksyczność ostra objawiała się u gryzoni zmniejszeniem aktywności, śpiączką, drżeniami i drgawkami klonicznymi, u psów sedacją, ataksją, tachykardią i dusznością, a u małp prostracją i zaburzeniami świadomości. W badaniach przewlekłych (do 3 miesięcy u myszy i do 1 roku u szczurów i psów) obserwowano hamowanie aktywności OUN, objawy antycholinergiczne oraz obwodowe zaburzenia hematologiczne, w tym zależne od dawki leukopenie u myszy i szczurów oraz przemijającą neutropenię, małopłytkowość i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg mc./dobę. Wysokie dawki powodowały także zmniejszenie wskaźników wzrostu oraz przemijające zmiany w narządach rozrodczych szczurów, związane ze zwiększonym stężeniem prolaktyny.
ataksja, cytopenia, drgawki kloniczne, działanie antycholinergiczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, komórki macierzyste układu krwiotwórczego, leukocyt, małopłytkowość, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, parametry hematologiczne, prolaktyna, prostracja, sedacja, szpik kostny, tachykardia, toksyczność hematologiczna, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzapin Krka 15 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa olanzapiny wykazały, że dawki śmiertelne (LD50) u myszy i szczurów wynoszą odpowiednio około 210 mg/kg i 175 mg/kg masy ciała, natomiast psy tolerują pojedyncze dawki doustne do 100 mg/kg bez zgonów. Objawy toksyczności ostrej obejmowały zmniejszenie aktywności, śpiączkę, drżenia, drgawki kloniczne, ślinotok oraz zahamowanie przyrostu masy ciała. W badaniach przewlekłych (do 3 miesięcy u myszy i do 1 roku u szczurów i psów) zaobserwowano hamowanie aktywności OUN, objawy antycholinergiczne oraz obwodowe zaburzenia hematologiczne, w tym zależne od dawki leukopenię u myszy i niespecyficzne zmniejszenie leukocytów u szczurów. U psów dawki 8-10 mg/kg/dobę (AUC 12-15-krotnie wyższe niż u ludzi przy dawce 12 mg) powodowały przemijającą neutropenię, małopłytkowość i niedokrwistość, bez uszkodzenia komórek progenitorowych szpiku. U szczurów odnotowano zmiany endokrynologiczne związane ze wzrostem prolaktyny, prowadzące do zmniejszenia masy jajników i macicy oraz zmian morfologicznych w nabłonku pochwy i gruczole sutkowym.
ataksja, badanie in vitro, badanie in vivo, cytopenia, dawka śmiertelna, drgawki kloniczne, działanie antycholinergiczne, działanie cytotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, małopłytkowość, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, ośrodkowy układ nerwowy, prolaktyna, sedacja, szpik kostny, toksyczność hematologiczna, toksyczność ostra, zaburzenia endokrynologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzapin Krka 20 mg
Przedkliniczne badania toksyczności olanzapiny przeprowadzone na różnych gatunkach zwierząt wykazały charakterystyczne objawy neuroleptyczne po podaniu pojedynczych dawek, takie jak sedacja, drżenia, drgawki kloniczne, ślinotok oraz zahamowanie przyrostu masy ciała. Mediana dawki śmiertelnej (LD50) wyniosła około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów, natomiast u psów i małp tolerowano dawki do 100 mg/kg bez zgonów, choć obserwowano objawy neurologiczne i kardiologiczne. W badaniach wielokrotnych dawek (do 3 miesięcy u myszy i do roku u szczurów i psów) dominowały objawy hamowania OUN, działania antycholinergiczne oraz zaburzenia hematologiczne, w tym przemijająca neutropenia, małopłytkowość i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, przy czym ekspozycja (AUC) była 12-15-krotnie wyższa niż u ludzi przy dawce 12 mg. U szczurów odnotowano również zmiany hormonalne związane ze wzrostem prolaktyny i wpływem na narządy rozrodcze.
ataksja, cytopenia, drgawki kloniczne, działanie antycholinergiczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, leukopenia, małopłytkowość, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapin, ośrodkowy układ nerwowy, parametry hematologiczne, prolaktyna, prostracja, sedacja, szpik kostny, toksyczność ostra, tolerancja lekowa, zaburzenia świadomości - Leksykon leków
Działania niepożądane – Linefor 50 mg
Pregabalina, substancja czynna leku Linefor, została przebadana w szerokim programie klinicznym obejmującym ponad 8900 pacjentów, z czego ponad 5600 uczestniczyło w badaniach kontrolowanych placebo. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są zawroty głowy i senność, występujące bardzo często (≥1/10), które stanowią główną przyczynę przerwania terapii (12% w grupie pregabaliny vs. 5% placebo). Profil działań niepożądanych obejmuje szeroki zakres objawów neurologicznych (ataksyja, zaburzenia koordynacji, drżenia), psychicznych (euforia, splątanie, depresja, myśli samobójcze), okulistycznych (nieostre i podwójne widzenie), sercowych (tachykardia, blok przedsionkowo-komorowy I°), żołądkowo-jelitowych (nudności, wymioty, zaparcia) oraz rzadkich, ale poważnych powikłań, takich jak rabdomioliza, niewydolność wątroby, zespół Stevensa-Johnsona czy niewydolność nerek. Objawy odstawienia, w tym bezsenność, lęk, drgawki i myśli samobójcze, wskazują na ryzyko uzależnienia i wymagają stopniowego odstawiania leku.
arytmia zatokowa, ataksja, bezsenność, blok przedsionkowo-komorowy, ból neuropatyczny, bradykardia zatokowa, depersonalizacja, drgawki, drgawki kloniczne, drżenie, dyskineza, dyzuria, ginekomastia, jaskrawe widzenie, metoda podwójnie ślepej próby, nadciśnienie tętnicze, napad paniki, napady padaczkowe częściowe, niedociśnienie, niedoczulica, nieostre widzenie, niepamięć, nietrzymanie moczu, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objawy grypopodobne, obniżone libido, obrzęk obwodowy, obrzęk tkanki podskórnej, oczopląs, omamy, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, podwójne widzenie, pregabalina, przeczulica, rabdomioliza, refluks żołądkowo-przełykowy, senność, skąpomocz, splątanie, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, uraz rdzenia kręgowego, uzależnienie lekowe, wodobrzusze, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia erekcji, zaburzenia koordynacji, zaburzenia mowy, zaburzenia połykania, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół odstawienia, zespół parkinsonowski, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Solinco 5 mg
Przedawkowanie solifenacyny bursztynianu, substancji czynnej leku Solinco, może prowadzić do nasilenia działania cholinolitycznego z objawami zagrażającymi zdrowiu, takimi jak zmiany stanu psychicznego, omamy, drgawki, tachykardia, niewydolność oddechowa czy zatrzymanie moczu. Opisano przypadek pacjenta, który przyjął jednorazowo 280 mg solifenacyny (wielokrotność standardowej dawki 5-10 mg) w ciągu 5 godzin, co skutkowało zaburzeniami psychicznymi bez konieczności hospitalizacji. W leczeniu przedawkowania kluczowe jest szybkie wdrożenie działań eliminujących lek, takich jak podanie węgla aktywowanego oraz płukanie żołądka (do 1 godziny od przyjęcia), przy jednoczesnym unikaniu prowokowania wymiotów.
agitacja, benzodiazepiny, beta-bloker, bradykardia, bursztynian solifenacyny, cewnikowanie pęcherza, delirium, drgawki, drgawki kloniczne, drgawki toniczno-kloniczne, duszność, działanie cholinolityczne, fizostygmina, hipokaliemia, karbachol, leczenie przeciwarytmiczne, monitorowanie EKG, mydriaza, napad padaczkowy, niedokrwienie mięśnia sercowego, niepokój psychoruchowy, niewydolność oddechowa, omamy, ośrodkowe objawy cholinolityczne, pilokarpina, płukanie żołądka, receptor beta-adrenergiczny, rozszerzenie źrenic, saturacja, splątanie, światłowstręt, sztuczna wentylacja, tachykardia, układ cholinergiczny, węgiel aktywowany, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie moczu - Leksykon substancji czynnych
Amantadyna – Interakcje
Amantadyna, stosowana m.in. w lekach Amantix i Viregyt-K, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, szczególnie z lekami wydłużającymi odstęp QT, co znacząco zwiększa ryzyko poważnych zaburzeń rytmu serca. Przeciwwskazane jest łączenie amantadyny z lekami przeciwarytmicznymi klasy IA i III (np. chinidyna, amiodaron), lekami przeciwpsychotycznymi (np. haloperidol), trój- i czteropierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi (np. amitryptylina), niektórymi lekami przeciwhistaminowymi (np. astemizol), antybiotykami makrolidowymi (np. erytromycyna), inhibitorami gyrazy (np. sparfloksacyna) oraz azolowymi lekami przeciwgrzybiczymi. Współistniejące stosowanie z lekami moczopędnymi zawierającymi triamteren i hydrochlorotiazyd może prowadzić do zmniejszenia klirensu amantadyny i toksycznych stężeń w surowicy, manifestujących się splątaniem, omamami, ataksją i drgawkami. Ponadto, amantadyna może nasilać działania niepożądane leków przeciwcholinergicznych (np. triheksyfenidyl, benzatropina) oraz leków działających na ośrodkowy układ nerwowy, w tym sympatykomimetyków i memantyny, co wymaga ostrożności i monitorowania pacjenta.
amantadyna, amiodaron, amitryptylina, antagonista receptora NMDA, antybiotyk makrolidowy, arytmia, ataksja, benzatropina, bezsenność, biperyden, bromokryptyna, chinidyna, drgawki kloniczne, działanie atropinopodobne, działanie cholinolityczne, działanie sedatywne, erytromycyna, funkcja psychomotoryczna, haloperidol, inhibitor gyrazy, kardiotoksyczność, klirens osoczowy, koszmar nocny, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek neuroleptyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwparkinsonowski, lek przeciwpsychotyczny, lewodopa, memantyna, odstęp QT, omamy, orfenadryna, ośrodkowy układ nerwowy, pobudzenie psychoruchowe, przewodnictwo sercowe, reakcja psychotyczna, skopolamina, sparfloksacyna, splątanie, sympatykomimetyk, terfenadyna, triamteren, triheksyfenidyl, zaburzenie poznawcze, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Disulfiram – Przedawkowanie
Disulfiram, stosowany w leczeniu uzależnienia od alkoholu (Anticol 500 mg, Disulfiram WZF 100 mg implanty), charakteryzuje się relatywnie niską toksycznością, choć przedawkowanie może prowadzić do poważnych objawów klinicznych. Opisywano przypadki przyjęcia dawek nawet do 25 g, skutkujące objawami ze strony ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego, które jednak ustępowały całkowicie. Objawy przedawkowania pojawiają się zwykle w ciągu 12 godzin, ale możliwe jest opóźnione pogorszenie stanu klinicznego, nawet kilka dni po ekspozycji, co może skutkować długotrwałymi następstwami. Spektrum objawów obejmuje nudności, wymioty, bóle brzucha, biegunkę, senność, majaczenie, omamy, letarg, tachykardię, przyspieszony oddech, hipertermię, niedociśnienie (szczególnie u dzieci), hiperglikemię, leukocytozę, ketozę oraz methemoglobinemię. W ciężkich przypadkach obserwuje się zapaść krążeniową, śpiączkę i drgawki.
akineza, ataksja, biegunka, ból brzucha, disulfiram, drgawki, drgawki kloniczne, dystonia, encefalopatia, hiperglikemia, hipertermia, hipotonia, katatonia, ketoza, letarg, leukocytoza, majaczenie, methemoglobinemia, neuropatia czuciowo-ruchowa, niedociśnienie, nieprawidłowy zapis EEG, niska toksyczność, nudności, obwodowy układ nerwowy, odwodnienie, omamy, płukanie żołądka, psychoza, senność, śpiączka, tachykardia, tachypnoe, uzależnienie od alkoholu, węgiel aktywny, wymioty, zaburzenia mowy, zapaść krążeniowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Paricalcitol Fresenius 2 mcg/ml
Paricalcitol Fresenius, dostępny w stężeniach 2 µg/ml i 5 µg/ml, wykazuje profil działań niepożądanych u około 6% pacjentów w badaniach klinicznych fazy II-IV. Najczęstszym działaniem niepożądanym jest hiperkalcemia (4,7%), związana z nadmiernym obniżeniem stężenia parathormonu (PTH), którą można kontrolować poprzez odpowiednie dostosowanie dawki. Inne często występujące działania obejmują hiperfosfatemię, niedoczynność przytarczyc, bóle głowy, zaburzenia smaku oraz świąd skóry. Działania niepożądane sklasyfikowano według układów i narządów zgodnie z MedDRA, z podziałem na częstość występowania od bardzo częstych (≥1/10) do bardzo rzadkich (<1/10 000) oraz nieznanych.
aminotransferaza asparaginianowa, astma, biegunka, czas krwawienia, depersonalizacja, drgawki kloniczne, duszność, dysfagia, hiperfosfatemia, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipokalcemia, jadłowstręt, jaskra, klasyfikacja MedDRA, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, łysienie, majaczenie, nadciśnienie tętnicze, nadczynność przytarczyc, nadwrażliwość, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, niedoczynność przytarczyc, niedokrwistość, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, parathormon, parestezje, parykalcytol, pęcherzowe zapalenie skóry, pokrzywka, przemijający napad niedokrwienny, rak piersi, sepsa, stan splątania, trzepotanie przedsionków, udar mózgowy, węzły chłonne, zakażenie pochwy, zapalenie gardła, zapalenie okrężnicy, zapalenie płuc, zapalenie spojówek, zapalenie żołądka, zatrzymanie akcji serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzapin Krka 7,5 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne olanzapiny wykazały, że dawki śmiertelne (LD50) u myszy i szczurów wynoszą odpowiednio około 210 mg/kg i 175 mg/kg masy ciała, a u psów tolerancja sięgała 100 mg/kg bez zgonów. Objawy toksyczności ostrej obejmowały sedację, drżenia, drgawki kloniczne, śpiączkę oraz zaburzenia układu nerwowego i hematologicznego. W badaniach długoterminowych (do 1 roku u szczurów i psów) obserwowano hamowanie aktywności OUN, działanie antycholinergiczne oraz przemijające zmiany hematologiczne, takie jak neutropenia, małopłytkowość i niedokrwistość przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę u psów, odpowiadających AUC 12-15-krotnie wyższemu niż u ludzi przy dawce 12 mg. Nie stwierdzono cytotoksycznego wpływu na szpik kostny ani działania teratogennego, jednak odnotowano zaburzenia reprodukcyjne u szczurów przy dawkach 1,1 mg/kg (3x dawka maksymalna u człowieka) i 3 mg/kg (9x dawka maksymalna u człowieka), manifestujące się zaburzeniami cykli płciowych i opóźnieniem rozwoju potomstwa.
ataksja, drgawki kloniczne, działanie antycholinergiczne, działanie cytotoksyczne, działanie teratogenne, jadłowstręt, leukocyt, małopłytkowość, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, prolaktyna, sedacja, szpik kostny, toksyczność ostra, zaburzenia hematologiczne, zwężenie źrenic - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zolaxa 15 mg
Olanzapina, substancja czynna leku Zolaxa, została poddana szerokim badaniom przedklinicznym oceniającym jej profil bezpieczeństwa. W badaniach toksyczności ostrej u myszy i szczurów LD50 wynosiła odpowiednio około 210 mg/kg i 175 mg/kg masy ciała, natomiast psy i małpy tolerowały dawki do 100 mg/kg bez śmiertelnych efektów. Objawy toksyczności obejmowały sedację, drżenia, drgawki, ślinotok, zahamowanie przyrostu masy ciała oraz zaburzenia neurologiczne i oddechowe. W badaniach przewlekłych (do 3 miesięcy u myszy, do 1 roku u szczurów i psów) obserwowano hamowanie aktywności OUN, objawy antycholinergiczne, zaburzenia hematologiczne (w tym odwracalną neutropenię i małopłytkowość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, z AUC 12-15-krotnie wyższym niż u ludzi przy dawce 12 mg), a także zmiany hormonalne i morfologiczne w układzie rozrodczym szczurów. Nie stwierdzono cytotoksycznego wpływu na szpik kostny.
ataksja, cytopenia, dawka śmiertelna LD50, drgawki kloniczne, działanie antycholinergiczne, działanie cytotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, funkcja reprodukcyjna, jadłowstręt, komórki szpiku kostnego, lek neuroleptyczny, małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, pole pod krzywą AUC, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, prolaktyna, prostracja, ślinotok, szpik kostny, toksyczność ostra i przewlekła, układ krwiotwórczy, zaburzenia hematologiczne, zmniejszenie leukocytów - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Parkador 12,5 mg + 50 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne produktu leczniczego Parkador, zawierającego karbidopę i lewodopę, wykazały zróżnicowany profil toksyczności ostrej zależny od gatunku, wieku i stosunku składników. Wartości LD50 dla karbidopy po podaniu doustnym wynoszą od 1750 mg/kg mc. u dorosłych samic myszy do 5610 mg/kg mc. u młodych dorosłych samców szczurów, natomiast dla lewodopy od 800 mg/kg mc. u nowo narodzonych szczurząt do 2260 mg/kg mc. u młodych dorosłych samic szczurów. Kombinacja karbidopy i lewodopy u myszy wykazuje LD50 w zakresie 1930 mg/kg mc. (stosunek 1:1) do 3270 mg/kg mc. (stosunek 1:3), z tendencją do niższej toksyczności przy wyższych proporcjach lewodopy. Objawy toksyczne obejmowały m.in. ataksję, zmniejszoną aktywność, drgawki kloniczne oraz zmiany w zachowaniu, a zgony następowały zwykle w ciągu 12 godzin od podania substancji. Długoterminowe podawanie karbidopy i jej kombinacji z lewodopą w dawkach terapeutycznych nie wywołało istotnych zmian patologicznych ani działania rakotwórczego u zwierząt doświadczalnych.
ataksja, badanie histopatologiczne, dawka terapeutyczna, drgawki kloniczne, drżenie grubofaliste, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, karbidopa, LD50, lewodopa, margines bezpieczeństwa, nadpobudliwość, niedobór pirydoksyny, potencjał teratogenny, przerost adenocytów, rakotwórczość, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksykologia, wada rozwojowa, wada rozwojowa trzewna, występowanie nowotworów - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zolafren-Swift 15 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne olanzapiny, substancji czynnej preparatu Zolafren-Swift, wykazały charakterystyczne dla neuroleptyków objawy toksyczności ostrej u myszy (LD50 ~210 mg/kg mc.) i szczurów (LD50 ~175 mg/kg mc.), obejmujące zmniejszenie aktywności, śpiączkę, drżenia i drgawki kloniczne. U psów i małp dawki do 100 mg/kg mc. wywoływały sedację, ataksję, drżenia oraz zaburzenia układu oddechowego i sercowo-naczyniowego. W badaniach toksyczności przewlekłej (do 3 miesięcy u myszy i do 1 roku u szczurów i psów) obserwowano hamowanie aktywności OUN, objawy przeciwcholinergiczne oraz zaburzenia hematologiczne, w tym odwracalną neutropenię i małopłytkowość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg mc./dobę. Zmiany prolaktynozależne u szczurów manifestowały się zmniejszeniem masy jajników i macicy oraz zmianami morfologicznymi w nabłonku pochwy i gruczole sutkowym. Pomimo hematologicznych efektów nie stwierdzono cytotoksycznego wpływu na komórki szpiku kostnego.
ataksja, cytopenia, dawka śmiertelna średnia, drgawki kloniczne, działanie klastogenne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie teratogenne, karcynogenność, komórki progenitorowe, leukocyt, małopłytkowość, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał mutagenny, prolaktyna, sedacja, szpik kostny, zaburzenia hematologiczne - Leksykon substancji czynnych
Ranolazyna – Działania niepożądane
Ranolazyna, stosowana w leczeniu przewlekłej dławicy piersiowej, wykazuje profil działań niepożądanych o zróżnicowanym nasileniu, najczęściej łagodnym do umiarkowanego, pojawiającym się głównie w pierwszych dwóch tygodniach terapii. Badania kliniczne III fazy (n=1030) oraz długoterminowe badania MERLIN-TIMI 36 i RIVER-PCI (dawka do 1000 mg ranolazyny 2x/dobę przez około 70 tygodni) wykazały zwiększoną częstość występowania zastoinowej niewydolności serca (2,2% vs 1,0% placebo) oraz przemijającego napadu niedokrwiennego (1,0% vs 0,2% placebo), przy podobnej częstości udaru w obu grupach. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów ≥75 lat, z klirensem kreatyniny 30–80 ml/min oraz o masie ciała ≤60 kg, u których obserwuje się wyższą częstość zaparć (do 8%), nudności (do 14%), wymiotów (do 6%) i niedociśnienia tętniczego (do 5%). Zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy jest odwracalne i nie wskazuje na toksyczność nerkową, co potwierdza mechanizm zahamowania wydzielania kreatyniny przez kanaliki nerkowe bez wpływu na GFR.
alergiczne zapalenie skóry, drgawki kloniczne, filtracja kłębuszkowa, hiponatremia, klirens kreatyniny, krwiomocz, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, obrzęk naczynioruchowy, obturacyjna choroba płuc, ostra niewydolność nerek, parestezje, podwójne widzenie, przemijający napad niedokrwienny, przewlekła dławica piersiowa, przezskórna interwencja wieńcowa, ranolazyna, stan splątania, szumy uszne, udar mózgu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie moczu, zawroty głowy ortostatyczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzapine Bluefish 15 mg
Badania przedkliniczne olanzapiny wykazały, że lek ten wywołuje typowe dla neuroleptyków objawy toksyczności ostrej u myszy i szczurów, z LD50 odpowiednio około 210 mg/kg i 175 mg/kg masy ciała. U psów tolerowano dawki doustne do 100 mg/kg bez śmiertelności, choć obserwowano sedację, ataksję i inne objawy neurologiczne. W badaniach toksyczności przewlekłej (do 3 miesięcy u myszy i do roku u szczurów i psów) stwierdzono hamowanie aktywności OUN, działanie antycholinergiczne oraz zaburzenia hematologiczne, w tym odwracalną neutropenię, trombocytopenię i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, odpowiadających ekspozycji 12-15-krotnie wyższej niż u ludzi przy dawce 12 mg. Nie wykazano cytotoksycznego wpływu na szpik kostny. U szczurów odnotowano zwiększenie stężenia prolaktyny z towarzyszącymi zmianami w narządach rozrodczych.
ataksja, drgawki kloniczne, działanie antycholinergiczne, działanie cytotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, jadłowstręt, leukocyt, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, prolaktyna, sedacja, szpik kostny, trombocytopenia, zaburzenia świadomości - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zolaxa Rapid 15 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne olanzapiny, substancji czynnej leku Zolaxa Rapid, wykazały charakterystyczne dla neuroleptyków objawy toksyczności ostrej u myszy i szczurów, z LD50 odpowiednio około 210 mg/kg i 175 mg/kg masy ciała. Psy tolerowały dawki do 100 mg/kg bez zgonów, natomiast u małp dawki powyżej 100 mg/kg wywoływały zaburzenia świadomości. W badaniach toksyczności przewlekłej (do 3 miesięcy u myszy, do roku u szczurów i psów) obserwowano hamowanie OUN, objawy antycholinergiczne oraz hematologiczne zaburzenia, w tym odwracalną neutropenię, małopłytkowość i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, przy czym AUC olanzapiny u tych zwierząt było 12-15-krotnie wyższe niż u ludzi przy dawce 12 mg. U szczurów stwierdzono odwracalne zmiany związane z hiperprolaktynemią, takie jak zmniejszenie masy jajników i macicy oraz zmiany morfologiczne nabłonka pochwy i gruczołu sutkowego.
ataksja, cytopenia, cytotoksyczność, drgawki kloniczne, drżenia, działanie antycholinergiczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, jadłowstręt, leukocyty, małopłytkowość, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, prolaktyna, prostracja, sedacja, szpik kostny, zaburzenia hematologiczne, zwężenie źrenic - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zolafren 10 mg
Przedkliniczne badania olanzapiny, substancji czynnej leku Zolafren, wykazały typowe dla neuroleptyków objawy toksyczności ostrej u różnych gatunków zwierząt, takie jak sedacja, drżenia, drgawki oraz zahamowanie przyrostu masy ciała. Średnia dawka śmiertelna wynosiła około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów, natomiast psy i małpy tolerowały dawki do 100 mg/kg bez śmiertelnych skutków. W badaniach długoterminowych (do 3 miesięcy u myszy i do roku u szczurów i psów) obserwowano hamowanie aktywności OUN, objawy przeciwcholinergiczne oraz obwodowe zaburzenia hematologiczne, z rozwojem tolerancji na efekty OUN. Wysokie dawki powodowały zmniejszenie wskaźników wzrostu, a u szczurów odwracalne zmiany hormonalne i morfologiczne związane ze wzrostem prolaktyny.
ataksja, cytopenia, dawka śmiertelna, drgawki kloniczne, działanie karcynogenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie teratogenne, jadłowstręt, lek przeciwpsychotyczny, małopłytkowość, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, parametr hematologiczny, prolaktyna, sedacja, śpiączka, szpik kostny, toksyczność ostra, układ krwiotwórczy, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie świadomości, Zolafren, zwężenie źrenic - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzapine Aurovitas 15 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa olanzapiny obejmowały toksykologię ostrą i przewlekłą, toksyczność reprodukcyjną, mutagenność oraz potencjał rakotwórczy. W badaniach ostrej toksyczności u myszy i szczurów średnie dawki śmiertelne wynosiły odpowiednio około 210 mg/kg i 175 mg/kg masy ciała. U psów dawki doustne do 100 mg/kg mc. były tolerowane, choć obserwowano objawy neurologiczne i kardiologiczne. Przewlekłe podawanie olanzapiny (do 3 miesięcy u myszy, do roku u szczurów i psów) powodowało hamowanie OUN, objawy przeciwcholinergiczne oraz zaburzenia hematologiczne, w tym odwracalną neutropenię, małopłytkowość i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg mc./dobę. Warto podkreślić, że u psów z cytopenią AUC olanzapiny było 12-15-krotnie wyższe niż u ludzi przy dawce 12 mg, a mimo zmian hematologicznych nie stwierdzono toksyczności szpiku kostnego.
ataksja, cytopenia, drgawki kloniczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie teratogenne, jadłowstręt, liczba leukocytów, małopłytkowość, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał rakotwórczy, prolaktyna, śpiączka, szpik kostny, zaburzenie hematologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzaran 5 mg
Badania przedkliniczne olanzapiny wykazały, że substancja ta charakteryzuje się profilem bezpieczeństwa akceptowalnym w kontekście stosowania klinicznego. W badaniach toksyczności ostrej u gryzoni LD50 wynosiła około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów, a u psów i małp tolerowano dawki do 100 mg/kg bez śmiertelnych efektów. Objawy toksyczności obejmowały zahamowanie OUN, drżenia, drgawki, ślinotok oraz zahamowanie przyrostu masy ciała. Długoterminowe badania (do 1 roku) ujawniły odwracalne zmiany hematologiczne, takie jak neutropenia, małopłytkowość i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, z AUC 12-15-krotnie wyższym niż u ludzi przy dawce 12 mg. U szczurów obserwowano zwiększenie prolaktyny i zmiany w narządach rozrodczych, a także zaburzenia cykli płciowych przy dawkach 1,1-3 mg/kg, co odpowiada 3-9-krotności maksymalnej dawki u ludzi. Nie stwierdzono cytotoksycznego wpływu na szpik kostny ani działania teratogennego, mutagennego czy rakotwórczego.
anoreksja, ataksja, badanie in vitro, badanie in vivo, drgawki kloniczne, drżenie, duszność, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, lek neuroleptyczny, leukocyt, małopłytkowość, mioza, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, prolaktyna, prostracja, ślinotok, śpiączka, szpik kostny, tachykardia, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, uspokojenie polekowe, zaburzenia hematologiczne, zahamowanie OUN, zmniejszenie aktywności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zolaxa 5 mg
Przedkliniczne badania olanzapiny wykazały, że dawki śmiertelne (LD50) wynoszą około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów, podczas gdy psy tolerowały dawki do 100 mg/kg bez zgonów. Objawy toksyczności ostrej obejmowały sedację, drżenia, drgawki, ślinotok oraz zahamowanie przyrostu masy ciała. W badaniach przewlekłych (do 3 miesięcy u myszy i do roku u szczurów i psów) obserwowano hamowanie aktywności OUN, działanie antycholinergiczne oraz zaburzenia hematologiczne, w tym odwracalną neutropenię, małopłytkowość i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, z AUC 12-15-krotnie wyższym niż u ludzi przy dawce 12 mg. U szczurów stwierdzono odwracalne zmiany związane z hiperprolaktynemią, takie jak zmniejszenie masy jajników i macicy oraz zmiany morfologiczne nabłonka pochwy i gruczołu sutkowego.
cytopenia, dawka śmiertelna, drgawki kloniczne, działanie antycholinergiczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, komórki progenitorowe szpiku, leukocyt, małopłytkowość, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, prolaktyna, szpik kostny, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zaburzenia hematologiczne - Leksykon substancji czynnych
Cytyzyna – Przedawkowanie
Przedawkowanie cytyzynikliny, substancji czynnej stosowanej w preparatach wspomagających rzucanie palenia, manifestuje się objawami toksycznymi zbliżonymi do zatrucia nikotyną. Wczesne symptomy obejmują złe samopoczucie, nudności i wymioty, a następnie rozwijają się poważniejsze zaburzenia hemodynamiczne, takie jak tachykardia i nadciśnienie tętnicze, które mogą przejść w hipotensję i bradykardię. Dodatkowo obserwuje się zaburzenia oddychania o różnym nasileniu, od łagodnych do ciężkich, prowadzące w skrajnych przypadkach do niewydolności oddechowej i śpiączki. Charakterystyczne są także objawy neurologiczne, w tym drgawki kloniczne, zaburzenia widzenia oraz zwężenie źrenic (mioza). Przedawkowanie stanowi poważne zagrożenie zdrowotne, wymagające natychmiastowej interwencji medycznej.
bradykardia, cytyzyna, cytyzyniklina, dekontaminacja przewodu pokarmowego, drgawki kloniczne, hipotensja, lek moczopędny, lek pobudzający układ oddechowy, lek przeciwpadaczkowy, mioza, nadciśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, objawy żołądkowo-jelitowe, ostre zatrucie, płukanie żołądka, płyny infuzyjne, tachykardia, zaburzenia hemodynamiczne, zaburzenia oddychania, zaburzenia wodno-elektrolitowe - Leksykon substancji czynnych
Zonisamid – Przedawkowanie
Przedawkowanie zonisamidu stanowi poważne zagrożenie kliniczne, charakteryzujące się szerokim spektrum objawów obejmujących układ nerwowy, oddechowy, krążeniowy oraz nerkowy. Wśród objawów dominują senność, nudności, zapalenie błony śluzowej żołądka, oczopląs, drgawki kloniczne, śpiączka, bradykardia (<60 uderzeń/min), niedociśnienie tętnicze, depresja oddechowa oraz zmniejszenie wydolności nerek. Przypadek ciężkiego przedawkowania z poziomem zonisamidu w osoczu 100,1 μg/ml ilustruje możliwość wystąpienia śpiączki i depresji oddechowej utrzymującej się do 31 godzin, z pełnym powrotem świadomości po 5 dniach bez trwałych następstw. Brak swoistej odtrutki wymaga stosowania leczenia objawowego i podtrzymującego, ze szczególnym uwzględnieniem eliminacji leku z przewodu pokarmowego (płukanie żołądka, wywołanie wymiotów) oraz zabezpieczenia dróg oddechowych.
bradykardia, depresja oddechowa, drgawki kloniczne, funkcje neurologiczne, hemodializa, klonazepam, leczenie podtrzymujące, neurotoksyczność, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, oczopląs, okres półtrwania eliminacji, płukanie żołądka, równowaga kwasowo-zasadowa, sedacja, śpiączka, wywoływanie wymiotów, zapalenie błony śluzowej żołądka, zonisamid - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzapina Aurobindo 7,5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności olanzapiny obejmowały oceny ostrej i przewlekłej toksyczności u różnych gatunków zwierząt, w tym myszy, szczurów, psów i małp. Dawki śmiertelne (LD50) wynosiły około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów, podczas gdy psy tolerowały dawki do 100 mg/kg bez zgonów. Objawy toksyczności obejmowały sedację, drżenia, drgawki, ataksję oraz zmniejszenie masy ciała. W badaniach przewlekłych (do 1 roku) obserwowano hamowanie aktywności OUN, objawy antycholinergiczne oraz zaburzenia hematologiczne, w tym odwracalną neutropenię i małopłytkowość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, odpowiadających AUC 12-15-krotnie wyższemu niż u ludzi przy dawce 12 mg. U szczurów stwierdzono odwracalne zmiany w układzie rozrodczym związane ze wzrostem prolaktyny, takie jak zmniejszenie masy jajników i macicy oraz zmiany morfologiczne nabłonka pochwy i gruczołu sutkowego.
anoreksja, ataksja, cytopenia, dawka śmiertelna, drgawki kloniczne, duszność, działanie antycholinergiczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, leukocyty, małopłytkowość, mioza, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, prolaktyna, prostracja, ślinotok, szpik kostny, tachykardia, toksyczność przewlekła, tolerancja farmakologiczna, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia świadomości - Leksykon leków
Przedawkowanie – Desmoxan 1,5 mg
Przedawkowanie cytyzyny, substancji czynnej leku Desmoxan (1,5 mg), manifestuje się zespołem objawów toksycznych analogicznych do zatrucia nikotyną, w tym złym samopoczuciem, nudnościami, wymiotami, tachykardią, wahaniami ciśnienia tętniczego, zaburzeniami oddychania i widzenia oraz drgawkami klonicznymi. Wartości parametrów życiowych, takich jak częstość akcji serca, ciśnienie tętnicze oraz funkcje oddechowe, mogą ulegać znacznym odchyleniom, co wymaga natychmiastowej interwencji medycznej. Szybkie rozpoznanie i wdrożenie odpowiednich procedur terapeutycznych jest kluczowe dla ograniczenia toksycznego wpływu cytyzyny i poprawy rokowania pacjenta.
cytyzyna, drgawki kloniczne, duszność, kontrola diurezy, lek moczopędny, lek przeciwpadaczkowy, napad drgawkowy, niewydolność oddechowa, ostre zatrucie, płukanie żołądka, płyn infuzyjny, podwójne widzenie, saturacja krwi, tachykardia, układ sercowo-naczyniowy, wahania ciśnienia tętniczego, wczesne rozpoznanie, zaburzenia oddychania, zaburzenia przewodzenia, zaburzenia widzenia, zatrucie nikotyną - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzapine +pharma 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa olanzapiny wykazały, że dawki śmiertelne u myszy i szczurów wynoszą odpowiednio około 210 mg/kg i 175 mg/kg masy ciała, a u psów i małp tolerowane dawki doustne sięgały do 100 mg/kg mc. Toksyczność ostra objawiała się typowymi efektami neuroleptycznymi, takimi jak sedacja, drżenia, drgawki, ślinotok oraz zahamowanie przyrostu masy ciała. W badaniach toksyczności wielokrotnej, trwających do 3 miesięcy u myszy i do roku u szczurów i psów, obserwowano hamowanie aktywności ośrodkowego układu nerwowego, objawy antycholinergiczne oraz zaburzenia hematologiczne, w tym odwracalną neutropenię, małopłytkowość i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg mc./dobę, przy czym ekspozycja (AUC) była 12-15-krotnie wyższa niż u ludzi przy dawce 12 mg. Nie stwierdzono cytotoksycznego wpływu na szpik kostny.
ataksja, cytopenia, drgawki kloniczne, działanie antycholinergiczne, działanie karcynogenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, jadłowstręt, leukocyt, małopłytkowość, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, prolaktyna, prostracja, sedacja, szpik kostny, toksyczność hematologiczna, toksyczność ostra, toksyczność wielokrotna, zaburzenie świadomości - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzapina Viatris 15 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa olanzapiny wykazały typowe dla neuroleptyków objawy toksyczności ostrej u zwierząt, takie jak sedacja, drżenia mięśniowe, drgawki kloniczne oraz zahamowanie przyrostu masy ciała. Mediana dawki śmiertelnej (LD50) wynosiła około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów, natomiast psy tolerowały dawki do 100 mg/kg bez zgonów. W badaniach długoterminowych (do 1 roku) obserwowano hamowanie aktywności OUN, działanie przeciwcholinergiczne oraz obwodowe zaburzenia hematologiczne, w tym odwracalną neutropenię i małopłytkowość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę. U szczurów stwierdzono odwracalne zmiany związane z hiperprolaktynemią, takie jak zmniejszenie masy jajników i macicy oraz zmiany morfologiczne w nabłonku pochwy i gruczole sutkowym. Wpływ na hematologię był gatunkowo zróżnicowany, a u psów cytopenie nie wiązały się z uszkodzeniem komórek progenitorowych szpiku, co sugeruje odwracalność tych zmian.
ataksja, cytopenia, drgawki kloniczne, drżenie mięśniowe, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, jadłowstręt, lek przeciwpsychotyczny, leukocyt, małopłytkowość, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, prolaktyna, sedacja, śpiączka, szpik kostny, zaburzenia hematologiczne - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Paroxetine Aurovitas
Paroksetyna, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wymaga szczególnej ostrożności klinicznej, zwłaszcza u pacjentów poniżej 18. roku życia, ze względu na zwiększone ryzyko zachowań samobójczych i agresji. Leczenie należy rozpoczynać po odpowiednich odstępach czasowych od inhibitorów MAO (2 tygodnie po nieodwracalnych, 24 godziny po odwracalnych). Dawkowanie powinno być stopniowo zwiększane do uzyskania optymalnej odpowiedzi terapeutycznej. Należy monitorować pacjentów z historią zdarzeń samobójczych, nasilonymi myślami samobójczymi oraz osoby poniżej 25 lat, szczególnie w początkowej fazie terapii i po zmianie dawki. Paroksetyna może wywoływać akatyzję, zespół serotoninowy (zwłaszcza w połączeniu z innymi lekami serotoninergicznymi), a także wydłużenie odstępu QT, co wymaga ostrożności u pacjentów z chorobami serca, hipokaliemią lub hipomagnezemią. U pacjentów z niewydolnością nerek, wątroby, cukrzycą czy padaczką konieczne jest dostosowanie terapii i ścisła kontrola kliniczna.
akatyzja, arytmia komorowa, atypowy lek przeciwpsychotyczny, blok serca, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, ciężki epizod depresyjny, cukrzyca, drgawki kloniczne, endoksyfen, hipertermia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, inhibitor COX-2, inhibitor CYP2D6, inhibitor MAO, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, jaskra z wąskim kątem przesączania, kontrola glikemii, krwotok poporodowy, L-tryptofan, lek przeciwzakrzepowy, majaczenie, mania, marskość wątroby, myśl samobójcza, napad drgawkowy, niedobór laktazy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, oksytryptan, padaczka, parestezja, plamica, pochodna fenotiazyny, prekursor serotoniny, próba samobójcza, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, terapia elektrowstrząsowa, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wybroczyna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie nerwowo-mięśniowe, zaburzenie seksualne, zachowanie samobójcze, zespół odstawienny, zespół serotoninowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon substancji czynnych
Cytyzyniklina – Przedawkowanie
Cytyzyniklina, stosowana w terapii uzależnienia od nikotyny, w dawkach przekraczających zalecane wywołuje objawy przedawkowania podobne do zatrucia nikotyną. Klinicznie manifestuje się to złym samopoczuciem, nudnościami, wymiotami, tachykardią, wahaniami ciśnienia tętniczego, zaburzeniami oddychania, zaburzeniami widzenia oraz drgawkami klonicznymi. Objawy te rozwijają się szybko po spożyciu nadmiernej dawki preparatu Cytisinicline APC Pharmlog i dotyczą układu nerwowego, sercowo-naczyniowego oraz pokarmowego. W przypadku podejrzenia przedawkowania konieczna jest natychmiastowa interwencja medyczna, gdyż stan ten stanowi zagrożenie życia.
ciśnienie tętnicze, diuretyki, diureza, drgawki kloniczne, duszność, elektrokardiogram, interwencja medyczna, leczenie objawowe, leki moczopędne, leki przeciwdrgawkowe, leki przeciwpadaczkowe, objawy przedawkowania, ośrodkowy układ nerwowy, ostre zatrucie, płukanie żołądka, płyny infuzyjne, saturacja krwi, tachykardia, układ nerwowy, układ pokarmowy, układ sercowo-naczyniowy, uzależnienie od nikotyny, zaburzenia hemodynamiczne, zaburzenia oddychania, zaburzenia przewodzenia, zaburzenia widzenia, zatrucie nikotyną