witrektomia przez pars plana
Witrektomia przez pars plana (PPV, pars plana vitrectomy) to mikrochirurgiczna procedura okulistyczna polegająca na usunięciu ciała szklistego oka przez specjalne porty wprowadzone w strefie pars plana – obszarze znajdującym się 3,5-4 mm od rąbka rogówki. Jest to bezpieczne miejsce dostępu do wnętrza gałki ocznej, które minimalizuje ryzyko uszkodzenia soczewki i siatkówki.
Zabieg wykonywany jest w znieczuleniu miejscowym lub ogólnym przy użyciu specjalistycznego mikrochirurgicznego sprzętu (witrektomów), który umożliwia precyzyjne usunięcie zmętniałego ciała szklistego i dostęp do tylnego odcinka oka. Współczesne systemy witrektomijne pozwalają na pracę z prędkością cięcia do 10 000 cykli na minutę, co zwiększa bezpieczeństwo procedury.
Główne wskazania do witrektomii przez pars plana obejmują: odwarstwienie siatkówki, krwotoki do ciała szklistego, powikłania cukrzycowe (retinopatia proliferacyjna), błony nasiatkówkowe, otwór w plamce, infekcje wewnątrzgałkowe oraz usunięcie ciał obcych wewnątrzgałkowych. Podczas zabiegu chirurg może również przeprowadzić dodatkowe procedury, takie jak peelingi błon nasiatkówkowych, endolaser czy wprowadzenie substancji tamponujących (gaz, olej silikonowy).
Witrektomia przez pars plana jest obecnie standardową techniką operacyjną w chirurgii witreoretinalnej, charakteryzującą się wysoką skutecznością i relatywnie niskim odsetkiem powikłań. Najczęstsze powikłania obejmują rozwój zaćmy, wzrost ciśnienia wewnątrzgałkowego oraz, rzadziej, infekcje pooperacyjne i nawrót odwarstwienia siatkówki.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Toxokarioza – Leczenie
Toksokaroza, wywoływana przez larwy Toxocara canis i Toxocara cati, wymaga zróżnicowanego podejścia terapeutycznego w zależności od postaci klinicznej: trzewnej (VLM), ocznej (OLM) lub neurologicznej (NT). Leczenie toksokarozy trzewnej opiera się na lekach przeciwpasożytniczych, głównie albendazolu w dawce 400 mg dwa razy dziennie przez 5 dni u dorosłych (10-15 mg/kg/dobę u dzieci), z możliwością zastosowania mebendazolu jako alternatywy. W przypadku nasilonych objawów alergicznych stosuje się kortykosteroidy, a leczenie wspomagające obejmuje leki przeciwhistaminowe. W toksokarozie ocznej podstawą terapii są kortykosteroidy (doustnie 0,5-1 mg/kg), cykloplegiki oraz, w wybranych przypadkach, leczenie przeciwpasożytnicze, choć jego skuteczność pozostaje kontrowersyjna. W około 25% przypadków konieczna jest interwencja chirurgiczna, w tym witrektomia, fotokoagulacja laserowa czy krioterapia. W toksokarozie neurologicznej zaleca się dłuższe kursy albendazolu (10-15 mg/kg/dobę przez co najmniej 3 tygodnie) w połączeniu z kortykosteroidami, co pozwala osiągnąć wskaźnik wyleczenia do 81,3% przy 8-tygodniowej terapii.
albendazol, aminotransferaza, błona graniczna zewnętrzna, błona nasiatkówkowa, cykloplegik, eozynofilia, fenbendazol, fotokoagulacja laserowa, iwermektyna, kortykosteroid, krioterapia, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpasożytniczy, lek przeciwrobaczy, mebendazol, odwarstwienie siatkówki, strategia profilaktyczna, toksokaroza neurologiczna, toksokaroza oczna, toksokaroza trzewna, Toxocara canis, Toxocara cati, witrektomia przez pars plana, ziarniniaki