owrzodzenie i nadżerka
Owrzodzenie (łac. ulcus) i nadżerka (łac. erosio) to dwa rodzaje ubytków tkanek występujących w obrębie błon śluzowych lub skóry, różniące się głębokością zajęcia tkanek. Nadżerka to płytki ubytek nabłonka, nieprzekraczający błony podstawnej, który goi się bez pozostawienia blizny. Owrzodzenie jest głębszym ubytkiem, obejmującym nie tylko nabłonek, ale również tkanki położone głębiej, w tym błonę podstawną, i zwykle pozostawia bliznę po wygojeniu.
Owrzodzenia i nadżerki mogą występować w różnych lokalizacjach, w tym w przewodzie pokarmowym (np. owrzodzenia żołądka, dwunastnicy), na skórze (np. owrzodzenia podudzi w przebiegu niewydolności żylnej) czy w jamie ustnej. Etiologia tych zmian jest zróżnicowana i obejmuje czynniki infekcyjne, autoimmunologiczne, naczyniowe, metaboliczne, polekowe oraz związane z urazami mechanicznymi, chemicznymi lub termicznymi.
Diagnostyka owrzodzeń i nadżerek opiera się na badaniu klinicznym, endoskopii, badaniach obrazowych oraz histopatologicznych. Leczenie zależy od przyczyny i lokalizacji zmian, a obejmuje eliminację czynnika wywołującego, terapię przeciwzapalną, antybiotykoterapię w przypadku infekcji, leki osłaniające błonę śluzową lub specjalistyczne opatrunki w przypadku zmian skórnych. W przypadku owrzodzeń opornych na leczenie zachowawcze może być konieczne leczenie chirurgiczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Moilec 7,5 mg
Badania przedkliniczne meloksykamu wykazały typowy dla NLPZ profil bezpieczeństwa, obejmujący toksyczność ogólną, wpływ na reprodukcję oraz potencjał mutagenny i rakotwórczy. W modelach zwierzęcych obserwowano działania niepożądane charakterystyczne dla długotrwałego stosowania wysokich dawek, takie jak owrzodzenia i nadżerki przewodu pokarmowego oraz martwica brodawek nerkowych. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów dawki ≥1 mg/kg mc. powodowały zmniejszenie owulacji, zahamowanie implantacji oraz embriotoksyczność, jednak nie wykazano działania teratogennego przy dawkach do 4 mg/kg mc. u szczurów i 80 mg/kg mc. u królików, co stanowi 5-10-krotność dawek terapeutycznych stosowanych u ludzi (7,5-15 mg, przeliczone na mg/kg dla osoby 75 kg). Meloksykam wykazuje toksyczny wpływ na płód w III trymestrze ciąży, co uzasadnia przeciwwskazanie do stosowania w tym okresie.
badanie mutagenności, badanie rakotwórczości, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, inhibitor syntezy prostaglandyn, martwica brodawek nerkowych, meloksykam, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owrzodzenie i nadżerka, przenikanie do mleka matki, toksyczne działanie na płód, zahamowanie implantacji, zmniejszenie owulacji - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lipanthyl NT 145 145 mg
Dane przedkliniczne fenofibratu wskazują na toksyczność mięśni szkieletowych u szczurów przy dawkach powyżej 30 mg/kg, co stanowi około 17-krotność maksymalnej dawki zalecanej u ludzi. Toksyczność mięśnia sercowego obserwowano przy dawkach około 3-krotnie przekraczających dawkę ludzką. U psów stwierdzono odwracalne zmiany w przewodzie pokarmowym przy dawkach około 5-krotnie wyższych niż u ludzi. Badania mutagenności wykazały brak potencjału genotoksycznego, natomiast karcynogenność ograniczała się do nowotworów wątroby u gryzoni, co jest zjawiskiem specyficznym dla tych gatunków i nie ma istotnego znaczenia klinicznego dla ludzi. W badaniach reprodukcyjnych nie stwierdzono działania teratogennego, a embriotoksyczność pojawiała się jedynie przy dawkach toksycznych dla matki. Fenofibrat nie wykazywał negatywnego wpływu na płodność, mimo obserwacji odwracalnej hipospermii i wakuolizacji jąder u młodych psów przy dużych dawkach.
degeneracja mięśnia sercowego, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, fenofibrat, hipospermia, kwas fenofibrynowy, Lipanthyl NT, margines bezpieczeństwa, mutagenność fenofibratu, niedojrzałość jajników, niedokrwistość, nowotwór wątroby, owrzodzenie i nadżerka, potencjał genotoksyczny, proliferacja peroksysomów, przedłużenie ciąży, toksyczność mięśni szkieletowych, toksyczność mięśnia sercowego, toksyczność przewodu pokarmowego, wakuolizacja jąder, włókna mięśniowe typu I - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Movalis 7,5 mg
Badania przedkliniczne meloksykamu wykazały profil bezpieczeństwa typowy dla NLPZ, z charakterystycznymi działaniami niepożądanymi przy długotrwałym podawaniu dużych dawek, obejmującymi owrzodzenia i nadżerki przewodu pokarmowego oraz martwicę brodawek nerkowych u dwóch gatunków zwierząt. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów dawki ≥1 mg/kg m.c. (toksyczne dla matki) powodowały zmniejszenie owulacji, zahamowanie implantacji oraz embriotoksyczną resorpcję zarodków. Nie stwierdzono działania teratogennego przy dawkach do 4 mg/kg u szczurów i 80 mg/kg u królików, co stanowi 5-10-krotność dawek klinicznych (7,5-15 mg dla osoby 75 kg). Meloksykam przenika do mleka zwierząt karmiących, co sugeruje możliwość przenikania do mleka matki w okresie laktacji.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, inhibitor syntezy prostaglandyn, martwica brodawki nerkowej, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owrzodzenie i nadżerka, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, przewód pokarmowy, resorpcja zarodka, wpływ na reprodukcję, zahamowanie implantacji - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Biofibrat 200 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa fenofibratu, substancji czynnej Biofibratu, wykazały brak toksyczności specyficznej przy dawkach do 30 mg/kg dla mięśni szkieletowych (około 17-krotnie wyższych niż maksymalna dawka u ludzi) oraz brak toksyczności mięśnia sercowego przy dawkach do 3-krotnie wyższych niż dawka maksymalna dla ludzi. W badaniach na psach odnotowano odwracalne zmiany w przewodzie pokarmowym, jednak nie występowały one przy dawkach do 5-krotnie wyższych niż u ludzi. Fenofibrat nie wykazał potencjału mutagennego, a obserwowane nowotwory wątroby u gryzoni były związane z proliferacją peroksysomów, mechanizmem nieistotnym klinicznie dla ludzi. Badania teratogenności nie potwierdziły działania teratogennego, choć przy toksycznych dawkach zaobserwowano embriotoksyczność oraz wydłużenie ciąży i trudności porodowe.
badanie teratogenności, badanie toksykologiczne, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, hipospermia, kancerogenność, kwas fenofibrynowy, mięsień szkieletowy, mutagenność, mutagenność fenofibratu, niedojrzałość jajników, niedokrwistość, nowotwór wątroby, owrzodzenie i nadżerka, płodność, proliferacja peroksysomów, przedłużenie ciąży, przewód pokarmowy, toksyczność przewlekła, wakuolizacja jąder, włókno mięśniowe typu I, wpływ na reprodukcję, zmiana degeneracyjna mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Asbima 10 mg + 160 mg
Badania przedkliniczne produktu leczniczego Asbima, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne informacje dotyczące bezpieczeństwa stosowania obu składników oraz ich kombinacji. W badaniach toksykologicznych na szczurach zaobserwowano zmiany zapalne warstwy gruczołowej żołądka przy narażeniu 1,9-krotnym (walsartan) i 2,6-krotnym (amlodypina) w stosunku do dawek klinicznych (160 mg walsartanu i 10 mg amlodypiny). Przy wyższych dawkach (>2,6 amlodypina, >1,9 walsartan) występowały owrzodzenia i nadżerki błony śluzowej żołądka. Zmiany nerkowe, takie jak bazofilia, rozstrzeń kanalików i wałeczki nerkowe, pojawiły się przy narażeniu 8-13-krotnym dla walsartanu i 7-8-krotnym dla amlodypiny. W badaniach rozwoju zarodka i płodu u szczurów stwierdzono rozszerzone moczowody i zaburzenia kostnienia przy narażeniu 12-krotnym (walsartan) i 10-krotnym (amlodypina) w stosunku do dawek klinicznych. Maksymalna dawka nie wywołująca obserwowalnych zaburzeń rozwojowych (NOAEL) wynosiła 3-krotność dawki klinicznej dla walsartanu i 4-krotność dla amlodypiny (na podstawie AUC). Nie wykazano działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego dla poszczególnych składników.
amlodypina i walsartan, badanie rakotwórczości, bazofilia, hemodynamika nerek, hiperplazja aparatu przykłębuszkowego, karcynogenność, klastogenność, komórka Sertoliego, mutagenność, nefropatia, NOAEL, obniżenie hormonu folikulotropowego, opóźnienie porodu, owrzodzenie i nadżerka, przerost błony śluzowej tętniczek, rozstrzeń kanalików nerkowych, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wałeczek nerkowy, zmiana zapalna, zmniejszona gęstość nasienia, zmniejszona przeżywalność potomstwa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Opokan FAST 15 mg/1,5 ml
Profil toksykologiczny meloksykamu, zgodny z charakterystyką innych NLPZ, wykazuje typowe dla tej grupy leków działania niepożądane w badaniach przedklinicznych. Długotrwałe podawanie wysokich dawek meloksykamu u dwóch gatunków zwierząt skutkowało owrzodzeniami i nadżerkami przewodu pokarmowego oraz martwicą brodawek nerkowych. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach, dawki toksyczne dla samic (≥ 1 mg/kg) powodowały zmniejszenie owulacji, zahamowanie implantacji oraz embriotoksyczność manifestującą się nasilonym resorpcją zarodków. Nie stwierdzono działania teratogennego przy dawkach do 4 mg/kg u szczurów i do 80 mg/kg u królików, co wskazuje na brak teratogenności meloksykamu w tych modelach. Warto podkreślić, że stosowane dawki w badaniach były 5-10-krotnie wyższe niż zalecane dawki kliniczne (7,5-15 mg dla osoby 75 kg). Toksyczność płodowa obserwowana w końcowym okresie ciąży jest zgodna z mechanizmem działania inhibitorów syntezy prostaglandyn.
badanie in vitro, badanie in vivo, brodawki nerkowe, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, inhibitor syntezy prostaglandyn, martwica brodawek nerkowych, meloksykam, nadżerka przewodu pokarmowego, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owrzodzenie i nadżerka, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przewód pokarmowy, resorpcja zarodków, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, zaburzenie owulacji, zahamowanie implantacji - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – MEL MAX 15 mg
Profil bezpieczeństwa meloksykamu, badanego w warunkach przedklinicznych na dwóch gatunkach zwierząt, potwierdza typowe dla NLPZ działania toksyczne, takie jak owrzodzenia i nadżerki błony śluzowej przewodu pokarmowego oraz nefrotoksyczność manifestująca się martwicą brodawek nerkowych. Długotrwałe podawanie dużych dawek (≥1 mg/kg masy ciała) wiązało się również z zaburzeniami reprodukcyjnymi u szczurów, w tym zmniejszeniem owulacji, zahamowaniem implantacji oraz embriotoksycznością objawiającą się nasilonym resorpcją zarodków. W badaniach teratogenności, przy dawkach do 4 mg/kg u szczurów i do 80 mg/kg u królików, nie wykazano działania teratogennego, co wskazuje na brak potencjału wywoływania wad wrodzonych mimo stosowania dawek 5-10-krotnie przekraczających zalecane u ludzi (7,5-15 mg dla osoby 75 kg).
Meloksykam wykazuje toksyczne działanie na płód w końcowym okresie ciąży, typowe dla inhibitorów syntezy prostaglandyn, co może prowadzić do zaburzeń układu sercowo-naczyniowego płodu i przedwczesnego zamknięcia przewodu tętniczego. Kompleksowe badania mutagenności in vitro i in vivo nie wykazały potencjału mutagennego leku. Ponadto, badania kancerogenności na szczurach i myszach, przeprowadzone przy dawkach znacznie przekraczających kliniczne, nie potwierdziły działania rakotwórczego meloksykamu. Wyniki te wskazują na stosunkowo bezpieczny profil genotoksyczny i kancerogenny meloksykamu przy stosowaniu terapeutycznym.
badanie in vitro, badanie in vivo, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, inhibitor syntezy prostaglandyn, kancerogenność, martwica brodawek nerkowych, meloksykam, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owrzodzenie i nadżerka, przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego, resorpcja zarodka, synteza prostaglandyn, teratogenność, toksyczność reprodukcyjna, wada wrodzona, zaburzenie owulacji, zahamowanie implantacji - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Opokan-forte 15 mg
Meloksykam, substancja czynna leku Opokan-forte, wykazuje profil toksykologiczny typowy dla NLPZ, potwierdzony w badaniach na dwóch gatunkach zwierząt laboratoryjnych. Długotrwałe podawanie wysokich dawek (od 5 do 10-krotnie wyższych niż dawki terapeutyczne dla człowieka, tj. 7,5-15 mg dla osoby 75 kg) skutkowało typowymi działaniami niepożądanymi, takimi jak owrzodzenia i nadżerki przewodu pokarmowego oraz martwica brodawek nerkowych. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów dawki ≥1 mg/kg/dobę powodowały zmniejszenie owulacji, hamowanie implantacji oraz embriotoksyczność (resorpcja zarodków), jednak nie stwierdzono działania teratogennego przy dawkach do 4 mg/kg u szczurów i 80 mg/kg u królików. Meloksykam wykazuje toksyczny wpływ na płód w końcowym okresie ciąży, typowy dla inhibitorów syntezy prostaglandyn, co może prowadzić do przedwczesnego zamknięcia przewodu tętniczego i komplikacji okołoporodowych.
badanie przedkliniczne, biosynteza prostaglandyn, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, hamowanie implantacji, inhibitor syntezy prostaglandyn, martwica brodawek nerkowych, meloksykam, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owrzodzenie i nadżerka, profil bezpieczeństwa, test in vitro, test in vivo, toksyczność płodowa, zamknięcie przewodu tętniczego, zmniejszenie owulacji