nerwica wegetatywna

Nerwica wegetatywna, znana również jako zaburzenie autonomiczne lub dysautonomia, to zespół objawów wynikających z dysfunkcji autonomicznego układu nerwowego. Układ ten odpowiada za nieświadome kontrolowanie funkcji organizmu, takich jak praca serca, ciśnienie krwi, trawienie czy termoregulacja.

W obrazie klinicznym nerwicy wegetatywnej dominują objawy somatyczne z różnych układów, w tym: kołatanie serca, zaburzenia rytmu serca, wahania ciśnienia tętniczego, zawroty głowy, zaburzenia termoregulacji, nadmierna potliwość, zaburzenia trawienne (biegunki, zaparcia, wzdęcia), duszność, uczucie dławienia w gardle oraz bóle głowy. Charakterystyczna jest zmienność i różnorodność objawów oraz ich nasilanie się w sytuacjach stresowych.

Patogeneza nerwicy wegetatywnej związana jest z zaburzeniem równowagi między częścią współczulną i przywspółczulną układu autonomicznego. W jej rozwoju istotną rolę odgrywają czynniki psychologiczne, przewlekły stres oraz predyspozycje genetyczne. Obecnie nerwica wegetatywna najczęściej klasyfikowana jest w ramach zaburzeń somatyzacyjnych, zaburzeń autonomicznych lub jako element zespołu lęku napadowego.

Diagnostyka nerwicy wegetatywnej wymaga wykluczenia organicznych przyczyn objawów, co obejmuje badania kardiologiczne, endokrynologiczne i neurologiczne. Leczenie ma charakter kompleksowy i obejmuje psychoterapię (szczególnie poznawczo-behawioralną), techniki relaksacyjne, farmakoterapię objawową oraz modyfikację stylu życia z uwzględnieniem regularnej aktywności fizycznej i technik radzenia sobie ze stresem.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl