zakażenie systemowe

Zakażenie systemowe (ogólnoustrojowe) odnosi się do stanu, w którym patogeny infekcyjne – bakterie, wirusy, grzyby lub pasożyty – rozprzestrzeniają się z miejsca pierwotnego zakażenia i przedostają się do krwiobiegu, powodując odpowiedź zapalną w całym organizmie. Jest to poważny stan kliniczny, który może prowadzić do sepsy, wstrząsu septycznego i niewydolności wielonarządowej.

Do najczęstszych czynników etiologicznych zakażeń systemowych należą bakterie Gram-dodatnie (np. Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae) oraz Gram-ujemne (np. Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae). Zakażenia ogólnoustrojowe mogą rozwinąć się wtórnie do infekcji układu moczowego, oddechowego, pokarmowego, zakażeń ran pooperacyjnych lub obecności ciał obcych, jak cewniki naczyniowe.

Objawy zakażenia systemowego obejmują gorączkę lub hipotermię, tachykardię, tachypnoe, leukocytozę lub leukopenię. W ciężkich przypadkach dochodzi do hipotensji, zaburzeń świadomości, niewydolności nerek i innych narządów. Diagnostyka opiera się na badaniach mikrobiologicznych (posiewy krwi), markerach stanu zapalnego (CRP, prokalcytonina) oraz ocenie funkcji narządów.

Leczenie zakażeń systemowych wymaga szybkiego wdrożenia antybiotykoterapii empirycznej o szerokim spektrum, a następnie celowanej po uzyskaniu wyników antybiogramu. Kluczowe jest również leczenie wspomagające, obejmujące płynoterapię, tlenoterapię, a w ciężkich przypadkach – wsparcie funkcji narządów. Opóźnienie wdrożenia odpowiedniego leczenia znacząco zwiększa śmiertelność, dlatego szybka diagnoza i terapia są niezbędne dla poprawy rokowania.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl