lek zwiększający objętość osocza
Leki zwiększające objętość osocza (ekspandery osocza) to grupa preparatów stosowanych w celu uzupełnienia objętości wewnątrznaczyniowej w przypadku hipowolemii lub do profilaktyki niedociśnienia. Działają poprzez zwiększenie ciśnienia onkotycznego osocza, co powoduje przemieszczenie płynu z przestrzeni pozanaczyniowej do łożyska naczyniowego.
Do najczęściej stosowanych ekspanderów osocza należą koloidy, takie jak hydroksyetylowana skrobia (HES), dekstrany, żelatyny oraz albuminy. Preparaty te różnią się między sobą masą cząsteczkową, czasem utrzymywania się w krążeniu oraz profilem działań niepożądanych. Albuminy jako jedyne są koloidami naturalnymi, pozostałe to koloidy syntetyczne.
Wskazania do stosowania leków zwiększających objętość osocza obejmują leczenie wstrząsu hipowolemicznego, krwotoki, oparzenia, stany okołooperacyjne oraz profilaktykę hipotensji podczas znieczulenia podpajęczynówkowego. Należy jednak pamiętać, że stosowanie niektórych koloidów (zwłaszcza HES) wiąże się z ryzykiem nefrotoksyczności, koagulopatii oraz reakcji alergicznych.
W ostatnich latach obserwuje się tendencję do ograniczania stosowania syntetycznych koloidów na rzecz krystaloidów lub albumin, szczególnie u pacjentów w stanie krytycznym, z sepsą lub niewydolnością nerek. Wybór odpowiedniego ekspandera osocza powinien być zindywidualizowany i uwzględniać stan kliniczny pacjenta, współistniejące choroby oraz potencjalne działania niepożądane.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Sotalol – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Sotalol, będący beta-adrenolitykiem, przenika przez łożysko i do płynu owodniowego, co wymaga ostrożności w stosowaniu u kobiet ciężarnych. Brak jest dobrze kontrolowanych badań klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo stosowania sotalolu w ciąży, choć badania na zwierzętach nie wykazały działania teratogennego przy dawkach terapeutycznych. Beta-adrenolityki mogą zmniejszać przepływ krwi przez łożysko, co niesie ryzyko poważnych powikłań, takich jak wewnątrzmaciczne obumarcie płodu czy przedwczesny poród. U płodu i noworodka mogą wystąpić działania niepożądane, m.in. hipoglikemia, bradykardia oraz niewydolność oddechowa, które mogą utrzymywać się do kilku dni po porodzie i w niektórych przypadkach wymagać hospitalizacji. Zaleca się odstawienie sotalolu na 2-3 dni przed planowanym porodem, a jeśli leczenie jest kontynuowane do porodu, konieczne jest monitorowanie noworodka przez 48-72 godziny (lub do 3-5 dni) pod kątem częstości akcji serca i stężenia glukozy we krwi.
akcja serca, beta-adrenolityk, bradykardia, dysfagia, działanie niepożądane, działanie teratogenne, hipoglikemia, lek zwiększający objętość osocza, niewydolność oddechowa, obumarcie wewnątrzmaciczne płodu, ostry obrzęk płuc, płyn owodniowy, preparat sotalolu, przenikanie przez łożysko, przepływ krwi przez łożysko, stężenie glukozy we krwi, układ oddechowy, zaburzenia sercowo-płucne - Leksykon leków
Przedawkowanie – Cardura 4 mg
Przedawkowanie doksazosyny, substancji czynnej leku Cardura (dostępnego w dawkach 1 mg, 2 mg i 4 mg), prowadzi do istotnych zaburzeń hemodynamicznych, przede wszystkim do znacznego niedociśnienia tętniczego spowodowanego nadmiernym blokowaniem receptorów α1-adrenergicznych i rozszerzeniem naczyń obwodowych. Dominującym objawem jest niedociśnienie tętnicze, które może skutkować wstrząsem hipowolemicznym i zagrożeniem życia z powodu niedostatecznej perfuzji narządów. Towarzyszyć mu może tachykardia odruchowa jako mechanizm kompensacyjny oraz zaburzenia funkcji nerek wynikające z obniżonego przepływu krwi. W przypadku masywnego przedawkowania należy również uwzględnić możliwość wystąpienia objawów nietolerancji laktozy, ze względu na jej obecność w tabletkach (40 mg w dawkach 1 mg i 2 mg, 80 mg w dawce 4 mg).
antagonista receptorów α1-adrenergicznych, fenylefryna, koloid, krystaloid, lek wazopresyjny, lek zwężający naczynia krwionośne, lek zwiększający objętość osocza, monitorowanie czynności nerek, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, noradrenalina, obniżenie ciśnienia tętniczego, perfuzja narządów, przedawkowanie doksazosyny, rozszerzenie naczyń obwodowych, spadek oporu naczyniowego, tachykardia odruchowa, upośledzenie funkcji nerek, wiązanie z białkami osocza, wstrząs hipowolemiczny, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie hemodynamiczne