nakłucie naczyń
Nakłucie naczyń to procedura medyczna polegająca na wprowadzeniu igły lub kaniuli do światła naczynia krwionośnego (tętnicy lub żyły) w celach diagnostycznych lub terapeutycznych. Jest to jedna z podstawowych umiejętności praktycznych wykonywanych przez personel medyczny.
W praktyce klinicznej nakłucie naczyń wykonuje się w celu pobrania krwi do badań laboratoryjnych, podania leków i płynów dożylnych, transfuzji preparatów krwiopochodnych, żywienia pozajelitowego, monitorowania parametrów hemodynamicznych czy wprowadzenia cewników naczyniowych. Najczęstszymi miejscami nakłuć są żyły powierzchowne kończyn górnych, żyły szyjne zewnętrzne oraz tętnice promieniowe.
Procedura wymaga zachowania ścisłych zasad aseptyki i antyseptyki, odpowiedniego przygotowania miejsca wkłucia oraz zastosowania właściwego sprzętu. Możliwe powikłania nakłucia naczyń obejmują krwiak, zakrzepicę, zakażenie, uszkodzenie okolicznych tkanek, tętniaka rzekomego, przetokę tętniczo-żylną oraz zator powietrzny. U pacjentów przyjmujących leki przeciwkrzepliwe lub z zaburzeniami hemostazy należy zachować szczególną ostrożność.
Współcześnie w celu zwiększenia skuteczności i bezpieczeństwa nakłuć naczyń, zwłaszcza trudno dostępnych, coraz częściej stosuje się obrazowanie ultrasonograficzne, które pozwala na wizualizację naczyń przed i w trakcie procedury, istotnie zmniejszając ryzyko powikłań i liczbę nieudanych prób.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Losmina 150 mg/ml (15 000 j.m.)
Przedawkowanie enoksaparyny sodowej, substancji czynnej preparatu Losmina, stanowi poważne zagrożenie ze względu na ryzyko powikłań krwotocznych, które mogą zagrażać życiu pacjenta. Losmina dostępna jest w ampułko-strzykawkach o stężeniach 12 000 j.m. (120 mg) w 0,8 ml oraz 15 000 j.m. (150 mg) w 1,0 ml roztworu. Przedawkowanie może nastąpić po podaniu dożylnym, podskórnym lub podczas zabiegów pozaustrojowych, gdzie dominującym objawem są krwawienia o różnym nasileniu i lokalizacji, w tym z miejsc nakłucia naczyń, przewodu pokarmowego, ośrodkowego układu nerwowego czy w postaci krwiaków podskórnych. W przypadku doustnego przyjęcia nawet dużych dawek enoksaparyny ryzyko poważnych następstw jest minimalne ze względu na słabe wchłanianie z przewodu pokarmowego.
aktywność anty-Xa, ampułkostrzykawka, depolimeryzacja heparyny, działanie przeciwkrzepliwe, enoksaparyna sodowa, hemostaza, krwawienie, krwawienie do OUN, krwawienie z dziąseł, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiak podskórny, krwiomocz, nakłucie naczyń, parametry krzepnięcia, powikłanie krwotoczne, wchłanianie leku, wybroczyna