hipermagnezmia
Hipermagnezmia to stan kliniczny charakteryzujący się podwyższonym stężeniem jonów magnezu w surowicy krwi (powyżej 2,5 mEq/l lub 1,25 mmol/l). Zaburzenie to występuje rzadziej niż hipomagnezmia i najczęściej jest wynikiem zaburzonej funkcji nerek, które w warunkach fizjologicznych skutecznie wydalają nadmiar magnezu.
Główne przyczyny hipermagnezemi obejmują przewlekłą chorobę nerek, nadmierne spożycie preparatów zawierających magnez (antacyda, środki przeczyszczające), podawanie siarczanu magnezu w terapii rzucawki, a także niewydolność kory nadnerczy czy niedoczynność tarczycy. Stan ten może również wystąpić u pacjentów z rabdomiolizą lub zespołem lizy guza.
Objawy kliniczne hipermagnezemi zależą od stężenia magnezu w surowicy. Przy wartościach 4-6 mEq/l pojawiają się zaburzenia przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, osłabienie odruchów głębokich i spadek ciśnienia tętniczego. Stężenia 6-10 mEq/l mogą prowadzić do bradykardii, hipotonii, zaburzeń przewodnictwa w EKG i depresji oddechowej. Poziomy powyżej 10 mEq/l mogą skutkować zatrzymaniem oddychania i zatrzymaniem akcji serca.
Leczenie hipermagnezemi obejmuje przede wszystkim eliminację przyczyny, ograniczenie podaży magnezu oraz wspomaganie jego wydalania. W ciężkich przypadkach stosuje się dożylne podanie preparatów wapnia (10% glukonian wapnia), które działa antagonistycznie wobec magnezu. U pacjentów z niewydolnością nerek konieczne może być zastosowanie dializoterapii w celu szybkiego obniżenia stężenia magnezu w surowicy.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Magnokal 250 mg + 250 mg
Lek Magnokal zawiera w jednej tabletce 250 mg magnezu wodoroasparaginianu czterowodnego (odpowiadającego 17 mg jonów magnezu) oraz 250 mg potasu wodoroasparaginianu półwodnego (odpowiadającego 54 mg jonów potasu). Do tej pory nie odnotowano przypadków przedawkowania tego preparatu. Pomimo braku zgłoszeń, należy pamiętać, że nadmierne stężenie jonów magnezu i potasu może prowadzić do hipermagnezemii oraz hiperkaliemii, które manifestują się określonymi objawami klinicznymi. Monitorowanie pacjentów powinno uwzględniać potencjalne ryzyko zaburzeń elektrolitowych, zwłaszcza w kontekście indywidualnej wrażliwości i współistniejących schorzeń.
charakterystyka produktu leczniczego, hiperkaliemia, hipermagnezmia, jon magnezu, jon potasu, magnez wodoroasparaginian czterowodny, monitorowanie pacjenta, postępowanie diagnostyczne, postępowanie terapeutyczne, potas wodoroasparaginian półwodny, przedawkowanie leku, przedawkowanie preparatu, stężenie elektrolitów - Leksykon leków
Przedawkowanie – Manti Extra 10 mg + 165 mg + 800 mg
Przedawkowanie leku Manti Extra, zawierającego famotydynę (10 mg), magnezu wodorotlenek (165 mg) oraz wapnia węglan (800 mg), wymaga natychmiastowego postępowania medycznego, mimo ograniczonych danych klinicznych. Famotydyna wykazuje dobrą tolerancję nawet przy dawkach do 800 mg/dobę przez rok, bez poważnych działań niepożądanych. W przypadku podejrzenia przedawkowania zaleca się płukanie żołądka, leczenie objawowe oraz monitorowanie stanu klinicznego pacjenta, ze szczególnym uwzględnieniem parametrów życiowych, równowagi elektrolitowej (stężenia magnezu i wapnia), funkcji nerek (kreatynina, mocznik, GFR), równowagi kwasowo-zasadowej oraz EKG w celu wykrycia zaburzeń rytmu serca.
depresja OUN, famotydyna, funkcja nerek, GFR, hiperkalcemia, hipermagnezmia, hipotensja, kamica nerkowa, leczenie objawowe, Manti Extra, monitorowanie kliniczne, nadmierne wydzielanie żołądkowe, niewydolność nerek, ośrodkowy układ nerwowy, pH krwi, płukanie żołądka, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, równowaga elektrolitowa, równowaga kwasowo-zasadowa, węglan wapnia, wodorotlenek magnezu, zaburzenia rytmu serca, zespół mleczno-zasadowy