enzymy CYP2C9

Enzymy CYP2C9 należą do rodziny cytochromu P450 (CYP450) i stanowią jeden z najważniejszych izoenzymów wątrobowych, odpowiedzialny za metabolizm około 15-20% wszystkich leków. Kodowane przez gen CYP2C9, znajdujący się na chromosomie 10, są drugimi pod względem ilości enzymami CYP w wątrobie, stanowiąc około 20% całkowitej zawartości cytochromu P450.

CYP2C9 odgrywa kluczową rolę w metabolizmie wielu klinicznie istotnych leków, w tym niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), doustnych leków przeciwcukrzycowych (np. pochodnych sulfonylomocznika), leków przeciwpadaczkowych (np. fenytoina), doustnych antykoagulantów (np. warfaryna) oraz antagonistów receptora angiotensyny II. Enzym ten metabolizuje również endogenne substancje, takie jak kwas arachidonowy.

Występuje znaczna zmienność genetyczna genu CYP2C9, z ponad 60 zidentyfikowanymi wariantami allelicznymi. Najczęstsze polimorfizmy to CYP2C9*2 i CYP2C9*3, które prowadzą do zmniejszonej aktywności enzymatycznej. Osoby będące nosicielami tych wariantów mają zwiększone ryzyko wystąpienia działań niepożądanych związanych z lekami metabolizowanymi przez CYP2C9, szczególnie w przypadku warfaryny, gdzie może wystąpić zwiększone ryzyko krwawień.

Farmakogenetyczne badania CYP2C9 są coraz częściej wykorzystywane w personalizowanej medycynie do dostosowywania dawek leków, zwłaszcza warfaryny i fenytoiny. Poznanie statusu CYP2C9 pacjenta może pomóc klinicystom w opracowaniu bezpieczniejszych i bardziej skutecznych schematów dawkowania, zmniejszając ryzyko działań niepożądanych i poprawiając wyniki leczenia.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Palexia retard 250 mg

Tapentadol, substancja czynna Palexia retard, charakteryzuje się biodostępnością bezwzględną około 32% po podaniu doustnym na czczo, z maksymalnym stężeniem (Cmax) osiąganym między 3 a 6 godziną. Wartości AUC rosną proporcjonalnie do dawki w zakresie terapeutycznym, a współczynnik akumulacji wynosi 1,5 przy dawkowaniu 86 mg i 172 mg dwa razy na dobę. Stabilne stężenia w surowicy osiągane są już drugiego dnia terapii. Pokarm wpływa na farmakokinetykę leku w sposób klinicznie nieistotny (wzrost AUC o 8% i Cmax o 18%), co pozwala na stosowanie leku niezależnie od posiłków. Tapentadol wykazuje dużą objętość dystrybucji (Vz 540 ± 98 l po podaniu dożylnym) oraz niskie wiązanie z białkami osocza (~20%), co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Metabolizm jest intensywny (97% leku ulega biotransformacji), głównie przez glukuronidację katalizowaną przez UGT1A6, UGT1A9 i UGT2B7, z mniejszym udziałem CYP2C9, CYP2C19 i CYP2D6. Metabolity nie wykazują aktywności przeciwbólowej. Wydalanie odbywa się niemal wyłącznie przez nerki (99%), z klirensem całkowitym 1530 ± 177 ml/min i okresem półtrwania 5-6 godzin po podaniu doustnym.
analiza farmakokinetyczna populacyjna, biodostępność bezwzględna, CYP2D6, cytochrom P450, enzymy CYP2C9, farmakokinetyka tapentadolu, glukuronidacja, hydroksytapentadol, interakcja farmakokinetyczna, klirens całkowity, kwas glukuronowy, metabolizm pierwszego przejścia, N-desmetylotapentadol, O-glukuronid tapentadolu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pozorna objętość dystrybucji, pozorny klirens doustny, stężenie tapentadolu w surowicy, UDP-glukuronylotransferaza, wiązanie z białkami osocza, współczynnik akumulacji, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Lacosamide Neuraxpharm 150 mg

Lakozamid wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu z lekami wydłużającymi odstęp PR, w tym lekami przeciwpadaczkowymi blokującymi kanały sodowe oraz lekami przeciwarytmicznymi, choć badania kliniczne nie wykazały dodatkowego wydłużenia odstępu PR przy kojarzeniu z karbamazepiną lub lamotryginą. Farmakokinetycznie, lakozamid nie indukuje ani nie hamuje istotnie enzymów CYP1A2, CYP2B6, CYP2C9, CYP2C19, CYP3A4 oraz innych wymienionych izoenzymów w stężeniach klinicznych. Metabolizm lakozamidu zachodzi częściowo przez CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4, jednak nie obserwuje się klinicznie istotnej indukcji lub hamowania tych enzymów. Przy dawkowaniu 200 mg dwa razy na dobę lakozamid nie wpływa na AUC midazolamu, choć zwiększa jego Cmax o 30%, a przy dawce 300 mg dwa razy na dobę nie zmienia farmakokinetyki omeprazolu. Omeprazol w dawce 40 mg/dobę nie zwiększa istotnie ekspozycji na lakozamid, co sugeruje, że umiarkowane inhibitory CYP2C19 nie mają klinicznie istotnego wpływu na lakozamid. Silne inhibitory CYP2C9 (np. flukonazol) i CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol) mogą zwiększać ekspozycję na lakozamid, co wymaga ostrożności, mimo braku potwierdzenia w badaniach in vivo. Silne induktory enzymów, takie jak ryfampicyna i ziele dziurawca, mogą zmniejszać ekspozycję na lakozamid, co również wymaga uwagi klinicznej przy rozpoczynaniu lub kończeniu terapii tymi lekami.
AUC midazolamu, doustny środek antykoncepcyjny, działanie sedacyjne, działanie uspokajające, dziurawiec zwyczajny, ekspozycja układowa, enzymy CYP, enzymy CYP2C9, enzymy cytochromu P450, etynyloestradiol, farmakodynamika warfaryny, farmakokinetyka digoksyny, farmakokinetyka omeprazolu, flukonazol, glikoproteina p, induktor enzymu, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, kwas walproinowy, lakozamid, lamotrygina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpadaczkowy blokujący kanały sodowe, leki przeciwgrzybicze, leki przeciwpadaczkowe, lewonorgestrel, metabolit O-desmetylowy, metformina, odstęp PR, ośrodkowy układ nerwowy, ryfampicyna, stężenie maksymalne Cmax, stężenie progesteronu, warfaryna, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie koordynacji, zaburzenie równowagi, zawroty głowy

enzymy CYP2C9

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Palexia retard 250 mg

Interakcje leku – Lacosamide Neuraxpharm 150 mg