działanie przeciwzakrzepowe warfaryny

Warfaryna to doustny antykoagulant z grupy antagonistów witaminy K (VKA), który hamuje syntezę czynników krzepnięcia zależnych od witaminy K: II (protrombiny), VII, IX i X, a także białek C i S. Mechanizm działania polega na blokowaniu aktywności enzymu reduktazy epoksydu witaminy K, uniemożliwiając redukcję utlenionej witaminy K do jej aktywnej postaci.

Działanie przeciwzakrzepowe warfaryny rozwija się stopniowo, w miarę wyczerpywania się już istniejących czynników krzepnięcia w organizmie. Pełny efekt terapeutyczny pojawia się zwykle po 3-5 dniach od rozpoczęcia leczenia. Efektywność leczenia monitoruje się za pomocą wskaźnika INR (International Normalized Ratio), którego wartość terapeutyczna najczęściej mieści się w zakresie 2,0-3,0.

Leczenie warfaryną charakteryzuje się wąskim indeksem terapeutycznym i licznymi interakcjami z lekami oraz pokarmami bogatymi w witaminę K. Efekt przeciwzakrzepowy może być nasilony przez leki przeciwzapalne, niektóre antybiotyki czy leki przeciwgrzybicze, a osłabiony przez induktory enzymów wątrobowych czy spożycie pokarmów bogatych w witaminę K (np. zielone warzywa liściaste).

Warfaryna stosowana jest w profilaktyce i leczeniu żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, zapobieganiu powikłaniom zakrzepowo-zatorowym u pacjentów z migotaniem przedsionków, po wszczepieniu sztucznych zastawek serca oraz w zespole antyfosfolipidowym. W przypadku przedawkowania antidotum stanowi witamina K oraz, w sytuacjach nagłych, koncentraty czynników zespołu protrombiny.