metabolizm bortezomibu
Metabolizm bortezomibu, inhibitora proteasomu stosowanego w leczeniu nowotworów hematologicznych, zachodzi głównie w wątrobie. Proces ten jest realizowany przede wszystkim przez enzymy cytochromu P450, w szczególności izoenzymy CYP3A4, CYP2C19 i CYP1A2.
Głównym szlakiem metabolicznym bortezomibu jest deboronacja, w wyniku której powstają nieaktywne metabolity. Proces ten prowadzi do powstania dwóch głównych pochodnych: deboronowanego bortezomibu oraz metabolitu hydroksylowanego. Metabolity te wykazują znacznie mniejszą aktywność farmakologiczną w porównaniu do związku macierzystego.
Farmakokinetyka bortezomibu charakteryzuje się dwufazowym profilem eliminacji z okresem półtrwania w fazie terminalne wynoszącym 40-193 godzin. Lek jest wydalany głównie z żółcią i moczem w postaci metabolitów. Istotne jest, że pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby mogą wymagać modyfikacji dawkowania ze względu na zmieniony metabolizm bortezomibu.
Należy pamiętać o potencjalnych interakcjach lekowych związanych z metabolizmem bortezomibu – jednoczesne stosowanie induktorów lub inhibitorów CYP3A4 może odpowiednio zmniejszać lub zwiększać ekspozycję na lek, co może wpływać na jego skuteczność terapeutyczną i profil bezpieczeństwa.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Vortemyel 3,5 mg
Farmakokinetyka bortezomibu (Vortemyel) została szczegółowo zbadana po podaniu dożylnym (IV) i podskórnym (SC). Po dawce 1,3 mg/m² pc. maksymalne stężenie (Cmax) wynosiło 223 ng/ml po podaniu IV oraz 20,4 ng/ml po podaniu SC, przy czym całkowita biodostępność (AUClast) była porównywalna (wskaźnik 0,99; 90% CI: 80,18%-122,80%). Objętość dystrybucji (Vd) była duża, w zakresie 1659-3294 l, co wskazuje na intensywną dystrybucję do tkanek obwodowych. Bortezomib wiąże się z białkami osocza w około 82,9%, bez zależności od stężenia leku. Metabolizm zachodzi głównie przez izoenzymy CYP3A4, CYP2C19 i CYP1A2, prowadząc do nieaktywnych metabolitów powstałych w wyniku deboronacji i hydroksylacji. Okres półtrwania (t½) po wielokrotnym podaniu wynosi od 40 do 193 godzin, a klirens całkowity po pierwszej dawce 1,3 mg/m² pc. wynosił średnio 112 l/h, zmniejszając się do 18-32 l/h po kolejnych dawkach.
AUC, biodostępność, bortezomib, Cmax, deboronacja, dysfagia, farmakokinetyka bortezomibu, inhibitor proteasomu, izoenzymy cytochromu P450, klirens kreatyniny, metabolizm bortezomibu, mikrosomy wątrobowe, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka mieloblastyczna, podanie dożylne, podanie podskórne, szpiczak mnogi, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Bortezomib Zentiva 3,5 mg
Bortezomib Zentiva, jako inhibitor proteasomu, wykazuje ograniczone działanie na izoenzymy cytochromu P450, w tym CYP1A2, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6 oraz CYP3A4, z udziałem CYP2D6 w metabolizmie na poziomie około 7%. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, zwiększają AUC bortezomibu o 35% (CI90% 1,032–1,772), co wymaga ścisłego monitorowania pacjentów pod kątem działań niepożądanych. Inhibitory CYP2C19 (np. omeprazol) nie wpływają istotnie na farmakokinetykę bortezomibu, natomiast silne induktory CYP3A4 (ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, ziele dziurawca) obniżają AUC o 45%, co może zmniejszać skuteczność terapii i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Słaby induktor CYP3A4, deksametazon, nie wykazuje istotnego wpływu na farmakokinetykę leku.
bortezomib, cytochrom P450, deksametazon, doustny lek przeciwcukrzycowy, dziurawiec, fenobarbital, fenytoina, hiperglikemia, hipoglikemia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteasomu, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, ketokonazol, małopłytkowość, melfalan i prednizon, metabolizm bortezomibu, neuropatia obwodowa, neutropenia, omeprazol, pole pod krzywą AUC, ryfampicyna, rytonawir, słaby metabolizm CYP2D6, stężenie glukozy w osoczu - Leksykon leków
Interakcje leku – Vortemyel 3,5 mg
Bortezomib, aktywny składnik Vortemyelu, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami modulującymi aktywność izoenzymów CYP450, zwłaszcza CYP3A4. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol i rytonawir, zwiększają AUC bortezomibu średnio o 35% (90% CI: 1,032 – 1,772), co wymaga ścisłego monitorowania pacjentów pod kątem działań niepożądanych. Z kolei silne induktory CYP3A4 (ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, ziele dziurawca) obniżają AUC bortezomibu o 45%, co może znacząco obniżyć skuteczność terapii i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Inhibitory CYP2C19, takie jak omeprazol, oraz słabe induktory CYP3A4, np. deksametazon, nie wykazują klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę bortezomibu, nie wymagając modyfikacji dawkowania. W schematach skojarzonych z melfalanem i prednizonem obserwuje się wzrost AUC bortezomibu o 17%, jednak bez znaczenia klinicznego.
bortezomib, cytochrom P450, deksametazon, działanie niepożądane, dziurawiec, farmakokinetyka leku, fenobarbital, fenytoina, hepatotoksyczność, hiperglikemia, hipoglikemia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu P450, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, izoenzymy CYP, karbamazepina, ketokonazol, lek hipoglikemizujący, melfalan, metabolizm bortezomibu, neuropatia obwodowa, neurotoksyczność, omeprazol, pole pod krzywą AUC, prednizon, ryfampicyna, rytonawir, stężenie glukozy w osoczu, uszkodzenie wątroby, Vortemyel - Leksykon leków
Interakcje leku – Bortezomib medac 1 mg
Bortezomib wykazuje słabe właściwości inhibitora izoenzymów CYP450 (1A2, 2C9, 2C19, 2D6, 3A4), a jego metabolizm w 7% zależy od CYP2D6, co minimalizuje wpływ fenotypu słabego metabolizmu CYP2D6 na farmakokinetykę leku. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, zwiększają AUC bortezomibu średnio o 35% (CI 90% 1,032–1,772), co wymaga ścisłego monitorowania pacjentów i ewentualnej redukcji dawki. Z kolei silne induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, obniżają AUC o 45%, co może zmniejszać skuteczność terapii i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Inhibitory CYP2C19 (omeprazol) oraz słabi induktorzy CYP3A4 (deksametazon) nie wykazują istotnego wpływu na farmakokinetykę bortezomibu. Melfalan i prednizon powodują umiarkowane, nieklinicznie istotne zwiększenie AUC o 17%.
bortezomib, deksametazon, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie niepożądane, efekt hepatotoksyczny, farmakokinetyka bortezomibu, fenobarbital, fenotyp słabego metabolizmu CYP2D6, fenytoina, hiperglikemia, hipoglikemia, induktor CYP3A4, induktor enzymu cytochromu P450, inhibitor CYP2C19, inhibitor enzymu cytochromu P450, interakcja lekowa, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, ketokonazol, lek hipoglikemizujący, melfalan, metabolizm bortezomibu, neuropatia obwodowa, omeprazol, pole pod krzywą AUC, prednizon, ryfampicyna, rytonawir, silny inhibitor CYP3A4, słaby inhibitor, stężenie glukozy w osoczu, terapia przeciwnowotworowa, ziele dziurawca - Leksykon leków
Interakcje leku – Bortezomib Adamed 1 mg
Bortezomib Adamed wykazuje słabe hamowanie izoenzymów CYP450 (CYP1A2, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4), z ograniczonym udziałem CYP2D6 w metabolizmie (7%). Silni inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, zwiększają AUC bortezomibu o 35% (CI₉₀% 1,032–1,772), co wymaga ścisłej obserwacji klinicznej i ewentualnej redukcji dawki. Silni induktorzy CYP3A4 (ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, ziele dziurawca) obniżają AUC o 45%, co znacząco zmniejsza skuteczność terapii i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Inhibitory CYP2C19 (omeprazol) oraz słabi induktorzy CYP3A4 (deksametazon) nie wykazują istotnego wpływu na farmakokinetykę bortezomibu. Melfalan i prednizon zwiększają AUC o 17%, jednak efekt ten nie jest klinicznie istotny i nie wymaga modyfikacji dawkowania.
AUC bortezomibu, bortezomib, deksametazon, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hepatotoksyczne, działanie przeciwnowotworowe, działanie trombocytopeniczne, dziurawiec, farmakokinetyka bortezomibu, fenobarbital, fenotyp metabolizmu CYP2D6, fenytoina, hiperglikemia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP3A4, inhibitor izoenzymu cytochromu P450, izoenzymy CYP, karbamazepina, ketokonazol, kontrola glikemii, lek hipoglikemizujący, melfalan i prednizon, metabolizm bortezomibu, omeprazol, ryfampicyna, rytonawir, silny induktor CYP3A4, stężenie glukozy w osoczu, terapia bortezomibem - Leksykon leków
Interakcje leku – Bortezomib Adamed 3,5 mg
Bortezomib jest metabolizowany głównie przez izoenzymy cytochromu P450, w tym CYP3A4, CYP2C19, CYP2C9, CYP1A2 oraz CYP2D6, przy czym CYP2D6 odpowiada za jedynie 7% metabolizmu, co ogranicza wpływ fenotypu słabego metabolizmu tego enzymu na farmakokinetykę leku. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol i rytonawir, zwiększają pole pod krzywą (AUC) bortezomibu o około 35% [CI₉₀% (1,032–1,772)], co wymaga ścisłego monitorowania pacjentów ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych. Z kolei silne induktory CYP3A4, w tym ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina, fenobarbital oraz ziele dziurawca, obniżają AUC bortezomibu o około 45%, co może prowadzić do zmniejszenia skuteczności terapii i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Inhibitory CYP2C19, takie jak omeprazol, oraz słabi induktorzy CYP3A4, np. deksametazon, nie wykazują istotnego wpływu na farmakokinetykę bortezomibu.
antybiotyk przeciwgruźliczy, cytochrom P450, deksametazon, doustny lek hipoglikemizujący, działanie depresyjne na OUN, farmakokinetyka bortezomibu, fenobarbital, fenytoina, hiperglikemia, hipoglikemia, induktor CYP, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP3A4, inhibitor izoenzymu cytochromu P450, karbamazepina, ketokonazol, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpadaczkowy, lek sedatywny, melfalan i prednizon, metabolizm bortezomibu, metabolizm CYP2D6, metabolizm wątrobowy, neuropatia obwodowa, omeprazol, pole pod krzywą AUC, potencjał hepatotoksyczny, ryfampicyna, rytonawir, ryzyko upadku, silny induktor CYP3A4, silny inhibitor CYP3A4, stężenie glukozy w osoczu, uszkodzenie wątroby, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, ziele dziurawca