steroid miejscowy
Steroidy miejscowe to grupa leków kortykosteroidowych stosowanych na skórę, błony śluzowe lub bezpośrednio do tkanek. Działają przeciwzapalnie, przeciwświądowo i immunosupresyjnie, hamując odpowiedź zapalną poprzez blokowanie syntezy mediatorów stanu zapalnego.
W dermatologii stosuje się preparaty o różnej sile działania – od słabych (hydrokortyzon) do bardzo silnych (klobetazol). Wybór odpowiedniego steroidu zależy od lokalizacji zmian, ich nasilenia oraz wieku pacjenta. Szczególną ostrożność należy zachować przy aplikacji na twarz, okolice narządów płciowych oraz u dzieci.
Działania niepożądane steroidów miejscowych obejmują ścieńczenie naskórka, teleangiektazje, rozstępy, hipopigmentację, nadkażenia oraz tachyfilaksję (zmniejszenie skuteczności przy długotrwałym stosowaniu). Przy długotrwałej terapii silnymi preparatami istnieje ryzyko wchłaniania ogólnoustrojowego i wystąpienia objawów zespołu Cushinga.
Steroidy miejscowe znajdują zastosowanie w leczeniu wielu dermatoz zapalnych, takich jak atopowe zapalenie skóry, łuszczyca, liszaj płaski, wyprysk kontaktowy czy toczeń rumieniowaty. Stosowane są również w okulistyce, laryngologii i reumatologii do miejscowego łagodzenia stanów zapalnych.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Cynku tlenek – Interakcje
Cynk tlenek, obecny w preparacie Pudrospan – Puder płynny w stężeniu 200 mg/g, wykazuje minimalne wchłanianie ogólnoustrojowe przy miejscowej aplikacji, co ogranicza ryzyko interakcji systemowych. Preparat zawiera również benzokainę (10 mg/g) oraz mentol (10 mg/g). Brak jest szczegółowych badań dotyczących interakcji tego preparatu z innymi lekami, jednak na podstawie farmakologii cynku tlenku zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z preparatami zawierającymi kwasy (np. kwas salicylowy, retinoidowy), które mogą zmieniać pH i właściwości fizykochemiczne cynku tlenku, potencjalnie obniżając jego skuteczność. Alkohol stosowany miejscowo może nasilać efekt wysuszający cynk tlenek oraz zwiększać penetrację benzokainy i mentolu, co może wpływać na biodostępność i działania niepożądane tych substancji.
antybiotyk miejscowy, antyoksydant, benzokaina, biodostępność, cynk tlenek, działanie niepożądane, efekt synergistyczny, interakcja fizykochemiczna, interakcja systemowa, kwas salicylowy, lek miejscowo znieczulający, mentol, penetracja skórna, preparat dermatologiczny, puder płynny, Pudrospan, reakcja zapalna, steroid miejscowy, substancja czynna, wchłanianie ogólnoustrojowe, witamina C, witamina E, właściwości fizykochemiczne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lotemax 0,5% 5 mg/ml (0,5%)
Lotemax 0,5% to okulistyczny preparat w postaci kropli do oczu (zawiesina) zawierający loteprednolu etabonian w stężeniu 5 mg/ml (0,5%), co odpowiada 0,19 mg substancji czynnej na kroplę. Lek jest wskazany wyłącznie do leczenia zapalenia pooperacyjnego po zabiegach chirurgicznych w obrębie narządu wzroku, takich jak operacje usunięcia zaćmy, zabiegi przeciwjaskrowe, operacje witreoretinalne oraz keratoplastyka. Preparat ma postać mlecznobiałej zawiesiny i zawiera chlorek benzalkoniowy (0,01%) jako substancję pomocniczą, co wymaga uwzględnienia przy kwalifikacji pacjentów z nadwrażliwością na ten składnik.
- Leksykon substancji czynnych
Fenol – Działania niepożądane
Fenol (C₆H₅OH) jest stosowany w preparatach leczniczych Posterisan i Posterisan H jako środek konserwujący zawiesinę bakteryjną Escherichia coli, w stężeniach odpowiednio 3,3 mg w maści i 6,6 mg w czopkach (Posterisan) oraz 3,3 mg/g w maści (Posterisan H). Fenol wykazuje działanie przeciwbakteryjne, jednak jego stosowanie wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych, głównie o charakterze alergicznym. Reakcje te obejmują miejscowe objawy skórne takie jak zaczerwienienie, obrzęk, świąd, pieczenie oraz alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, które występują rzadko (Posterisan) lub niezbyt często (Posterisan H, 0,1-1%). W preparacie Posterisan H dodatkowo obecny jest hydrokortyzon (2,5 mg/g), którego długotrwałe stosowanie może prowadzić do atrofii skóry, teleangiektazji, rozstępów oraz trądziku steroidowego.
alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, alergolog, atrofia skóry, dermatolog, działanie niepożądane, Escherichia coli, fenol, hydrokortyzon, lek przeciwhistaminowy, miejscowa reakcja nadwrażliwości, monitorowanie bezpieczeństwa leku, nadwrażliwość, pieczenie skóry, podrażnienie skóry, profil bezpieczeństwa leku, reakcja skórna alergiczna, rozstępy skórne, środek konserwujący, środek przeciwbakteryjny, steroid miejscowy, świąd, teleangiektazja, trądzik steroidowy, złuszczanie naskórka - Leksykon chorób i schorzeń
Afty – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Afty (afty małe poniżej 1 cm, duże powyżej 1 cm oraz afty opryszczkowate) to powierzchowne, bolesne owrzodzenia jamy ustnej, które nie są zakaźne ani nowotworowe, ale mogą znacząco utrudniać funkcje takie jak jedzenie, picie i mówienie. Typowy czas gojenia wynosi 7-14 dni dla aft małych i do 3 tygodni dla aft dużych, które mogą pozostawiać blizny. Diagnostyka obejmuje ocenę liczby, rozmiaru i lokalizacji zmian, identyfikację czynników wywołujących (stres, urazy, niedobory witaminowe) oraz monitorowanie objawów towarzyszących. Kluczowe jest utrzymanie prawidłowej higieny jamy ustnej, unikanie past z laurylosiarczanem sodu (SLS) oraz stosowanie miękkich szczoteczek, a także regularne kontrole stomatologiczne. Leczenie miejscowe obejmuje środki znieczulające (benzokaina, lidokaina), przeciwzapalne NLPZ (ibuprofen, naproksen), płukanki z soli, sody oczyszczonej, chlorheksydyny oraz preparaty osłaniające (Orabase). W cięższych przypadkach stosuje się miejscowe steroidy (triamcynolon, fluocinonid), antybiotyki (tetracyklina) oraz doustne steroidy (prednizon, deksametazon).
afta, afta duża, afta mała, afta opryszczkowata, błona śluzowa jamy ustnej, chlorheksydyna, czynnik wywołujący, diagnoza pielęgniarska, fotobiomodulacja, ibuprofen, infekcja wtórna, kauteryzacja, konsultacja lekarska, laseroterapia, laurylosiarczan sodu, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwzapalny, lidokaina, nadtlenek wodoru, naproksen, objaw ogólnoustrojowy, paracetamol, płukanka do jamy ustnej, podniebienie miękkie, probiotyk, proces gojenia, steroid miejscowy, technika relaksacyjna, uszkodzenie błony śluzowej, wodorotlenek magnezu, wosk ortodontyczny, wysięk ropny - Leksykon chorób i schorzeń
Świąd pływaków – Leczenie
Świąd pływaków (cercarial dermatitis) to alergiczna reakcja skórna wywołana przez cerkarie uwalniane przez zainfekowane ślimaki wodne, które penetrują ludzką skórę, wywołując świąd i stan zapalny. Leczenie opiera się na stosowaniu leków przeciwhistaminowych (np. difenhydramina, loratadyna) doustnie lub miejscowo, a także miejscowych kortykosteroidów (np. 1% hydrokortyzon aplikowany 2-4 razy dziennie). W cięższych przypadkach stosuje się silniejsze leki pod nadzorem lekarza, z uwzględnieniem ryzyka działań niepożądanych, zwłaszcza u dzieci. Dodatkowo zaleca się stosowanie płynu kalaminowego, preparatów z pramoksyną, kremów z mentolem oraz niesteroidowych kremów przeciwświądowych. W przypadku wtórnych infekcji bakteryjnych konieczne jest zastosowanie miejscowych lub ogólnoustrojowych antybiotyków. Terapie wspomagające obejmują zimne okłady (20-30 minut, 5-6 razy dziennie) oraz kąpiele w letniej wodzie z dodatkiem soli Epsom, sody oczyszczonej (3 łyżki) lub koloidalnej owsianki.
alkohol izopropylowy, antybiotyk miejscowy, antybiotyk ogólnoustrojowy, bakteryjne zakażenie skóry, cercarial dermatitis, cerkaria, DEET, difenhydramina, hydrokortyzon, infekcja bakteryjna, kortykosteroid, krem kortykosteroidowy, larwa pasożyta, lek przeciwhistaminowy, liszajec, loratadyna, niklozamid, ocet jabłkowy, owsianka koloidalna, pasta z sody oczyszczonej, płyn kalaminowy, pramoksyna, prazikwantel, preparat przeciwświądowy, reakcja alergiczna, schistosoma, siarczan magnezu, siarczan miedzi, sól Epsom, spirytus salicylowy, steroid miejscowy, świąd pływaków, wysięk ropny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Efudix
Efudix, zawierający fluorouracyl 50 mg/g, jest kremem stosowanym w leczeniu zmian skórnych, którego efektywność przebiega przez trzy fazy: wczesną fazę zapalną z rumieniem i przebarwieniami, fazę martwiczą z erozją skóry oraz fazę gojenia z epitelizacją. Objawy kliniczne pojawiają się zwykle w drugim tygodniu terapii, jednak mogą wystąpić cięższe reakcje, takie jak ból, pęcherze i owrzodzenia. Stosowanie opatrunków okluzyjnych nasila reakcje zapalne i zwiększa ryzyko przezskórnej absorpcji fluorouracylu, co wymaga szczególnej ostrożności. Całkowita powierzchnia leczona jednorazowo nie powinna przekraczać 500 cm², a w przypadku większych obszarów terapia powinna być stopniowa. Należy unikać kontaktu z błonami śluzowymi i oczami oraz stosować ochronę przeciwsłoneczną przez cały okres leczenia i 1-2 miesiące po jego zakończeniu ze względu na ryzyko reakcji fotouczuleniowych.
absorpcja przezskórna, biopsja skóry, błona śluzowa, brywudyna, dehydrogenaza dihydropirymidynowa, erozja skóry, faza gojenia, faza zapalna, fluorouracyl, kontaktowe zapalenie skóry, opatrunek okluzyjny, owrzodzenie, parahydroksybenzoesan metylu, parahydroksybenzoesan propylu, pęcherze skórne, promieniowanie UV, rak podstawnokomórkowy skóry, reakcja fotouczuleniowa, reakcja skórna, rogowacenie starcze, rumień, sorywudyna, steroid miejscowy, toksyczność ogólnoustrojowa, zapalenie skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Zrost błon śluzowych – Etiologia i przyczyny
Zrost błon śluzowych warg sromowych (labial fusion) to stan patologiczny charakteryzujący się przyleganiem i zrośnięciem warg sromowych mniejszych lub rzadziej większych, najczęściej związany z hipoestrogenizmem. Stan ten występuje głównie u dziewczynek w wieku od 3 miesięcy do 6 lat (częstość około 1,8%, z maksimum 3,3% w wieku 13-23 miesięcy), u kobiet po porodzie oraz w okresie pomenopauzalnym. Niski poziom estrogenów prowadzi do ścieńczenia nabłonka i zwiększonej podatności na uszkodzenia, co w połączeniu z czynnikami zapalnymi (infekcje dróg moczowych, vulvovaginitis, kontakt z substancjami drażniącymi, nieprawidłowa higiena, przewlekłe dermatozy) oraz urazami mechanicznymi sprzyja powstawaniu zrostów. W okresie pomenopauzalnym dodatkowe ryzyko stanowią choroby takie jak liszaj twardzinowy, przewlekłe infekcje oraz brak aktywności seksualnej. Mechanizm powstawania zrostów obejmuje uszkodzenie nabłonka, stan zapalny, nieprawidłowe gojenie w warunkach hipoestrogenizmu i tworzenie włóknistej tkanki łącznej.
atroficzne zapalenie pochwy, choroba pęcherzowa, dermatoza zapalna, hipoestrogenizm, infekcja dróg moczowych, infekcja pochwy, krem estrogenowy, labia minora, labial fusion, liszaj płaski, liszaj twardzinowy, łuszczyca genitalna, okaleczenie żeńskich narządów płciowych, pemfigoid błon śluzowych, steroid miejscowy, zapalenie sromu i pochwy, zespół Behceta, zespół Stevensa-Johnsona, zrost błon śluzowych - Leksykon leków
Przedawkowanie – Lixim 70 mg
Przedawkowanie plastrów leczniczych Lixim zawierających 70 mg etofenamatu jest rzadkie ze względu na miejscową formę podania, jednak nieprawidłowe stosowanie, takie jak aplikacja wielu plastrów jednocześnie lub na dużą powierzchnię skóry, może prowadzić do zwiększonej absorpcji systemowej i potencjalnych działań niepożądanych. Szczególnie narażone są dzieci, u których mniejsza masa ciała i niedojrzałość metabolizmu zwiększają ryzyko toksyczności. Objawy przedawkowania mogą obejmować dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (bóle brzucha, nudności, wymioty, biegunka), układu nerwowego (bóle i zawroty głowy, senność, zaburzenia świadomości), układu sercowo-naczyniowego (zaburzenia rytmu serca, zmiany ciśnienia tętniczego), nerek (zaburzenia funkcji, retencja płynów) oraz miejscowe reakcje skórne (rumień, świąd, pęcherze). W przypadku podejrzenia przedawkowania zaleca się kompleksową ocenę kliniczną, w tym wywiad, ocenę powierzchni aplikacji, badania laboratoryjne funkcji wątroby i nerek oraz monitorowanie parametrów życiowych.
absorpcja systemowa, arytmia, ciśnienie tętnicze, działanie ogólnoustrojowe, działanie systemowe leku, etofenamat, funkcja przewodu pokarmowego, funkcja wątroby, leczenie objawowe, Lixim, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nieumyślne przedawkowanie, niewydolność nerek, nudności, objawy neurologiczne, objawy sercowo-naczyniowe, objawy żołądkowo-jelitowe, parametry życiowe, płynoterapia, powierzchnia skóry, reakcja skórna, retencja płynów, rumień, steroid miejscowy, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie świadomości, zatrucie NLPZ, zawroty głowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Skinatan 1 mg/g
Lek Skinatan w postaci emulsji zawiera 1 mg/g metyloprednizolonu aceponianu (0,1%) i jest wskazany do miejscowego leczenia zmian skórnych. Zaleca się aplikację raz na dobę cienką warstwą na zmienione chorobowo obszary skóry, z delikatnym rozcieraniem. Standardowy czas terapii u dorosłych nie powinien przekraczać 2 tygodni, natomiast w przypadku wyprysku łojotokowego na twarzy czas leczenia ogranicza się do 1 tygodnia. U dzieci od 4 miesiąca życia oraz młodzieży dawkowanie jest takie samo jak u dorosłych, jednak czas terapii należy ograniczyć do niezbędnego minimum. Stosowanie u niemowląt poniżej 4 miesiąca życia jest przeciwwskazane ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa. W przypadku nadmiernego wysuszenia skóry rekomenduje się uzupełnienie terapii emolientami dostosowanymi do rodzaju skóry (emulsja typu woda w oleju dla skóry wrażliwej i suchej lub jednofazowa tłusta maść dla intensywnego nawilżenia).
Przed przepisaniem Skinatanu należy uwzględnić wiek pacjenta, rodzaj i lokalizację zmian skórnych, stan nawilżenia skóry oraz ewentualne wcześniejsze reakcje na miejscowe steroidy. Szczególną ostrożność wymaga leczenie wyprysku łojotokowego na twarzy oraz terapia u dzieci, gdzie czas stosowania powinien być ściśle ograniczony. Należy również ocenić powierzchnię zmian skórnych, aby kontrolować całkowitą ilość aplikowanego leku. Pacjent powinien zostać poinformowany o konieczności przestrzegania zaleceń dotyczących dawkowania i czasu leczenia, co jest kluczowe dla skuteczności terapii i minimalizacji działań niepożądanych.
- Leksykon substancji czynnych
Bizmutu galusan zasadowy – Interakcje
Bizmutu galusan zasadowy, stosowany głównie miejscowo w preparatach dermatologicznych (np. Dermatol Aflofarm, Dermatol Gemi, Dermatol LGO, Bizmutu galusan zasadowy Hasco), charakteryzuje się minimalną absorpcją ogólnoustrojową, co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami. W dostępnych charakterystykach produktów leczniczych brak jest udokumentowanych interakcji z innymi substancjami leczniczymi, w tym z alkoholem etylowym spożywanym doustnie. Potencjalne interakcje dotyczą głównie fizykochemicznych oddziaływań przy jednoczesnej aplikacji różnych preparatów na tę samą powierzchnię skóry, co może wpływać na skuteczność terapii. Zaleca się zachowanie odstępu czasowego między aplikacjami (np. minimum 30 minut przy stosowaniu miejscowych glikokortykosteroidów) oraz unikanie jednoczesnego stosowania preparatów zawierających jod, enzymy proteolityczne czy alkaliczne roztwory do przemywania ran.
absorpcja ogólnoustrojowa, absorpcja substancji, antybiotyk miejscowy, bizmutu galusan zasadowy, błona śluzowa, enzym proteolityczny, glikokortykosteroid, glikokortykosteroid miejscowy, preparat dermatologiczny, proszek do stosowania zewnętrznego, reakcja chemiczna, reakcja redoks, roztwór alkaliczny, środek dezynfekujący, środek dezynfekujący z jodem, steroid miejscowy, substancja redukująca, terapia miejscowa - Leksykon chorób i schorzeń
Rozszerzenie naczyniówki ocznej – Leczenie
Ocular rosacea to przewlekła choroba zapalna oczu i powiek, często współistniejąca z trądzikiem różowatym skóry, której nie da się całkowicie wyleczyć, ale można skutecznie kontrolować objawy i zapobiegać powikłaniom, takim jak uszkodzenie rogówki i utrata wzroku. Leczenie wymaga wielokierunkowego podejścia, obejmującego podstawową higienę powiek (ciepłe okłady 5-10 minut dziennie, delikatne środki myjące, masaż powiek), stosowanie sztucznych łez, szczególnie z lipidami, oraz unikanie kropli przeciw przekrwieniu. W umiarkowanych i ciężkich przypadkach stosuje się doustne antybiotyki przeciwzapalne, takie jak doksycyklina w dawce 40 mg/dobę (Oracea) lub makrolidy, a także miejscowe preparaty: antybiotyki, krótkotrwałe steroidy, cyklosporynę i lifitegrast. Terapie uzupełniające to IPL (3-4 zabiegi co 4-6 tygodni) oraz zabiegi mechaniczne na gruczoły Meiboma (LipiFlow, iLux, sondowanie).
antybiotyk doustny, antybiotyk miejscowy, błona owodniowa, chalazion, cyklosporyna, Demodex, doksycyklina, dysfunkcja gruczołów Meiboma, egzosomy, film łzowy, gruczoł Meiboma, higiena powiek, intensywne światło pulsacyjne, keratoplastyka, kurkumina, kwas omega-3, lek biologiczny, lifitegrast, minocyklina, ocular rosacea, okluzja punktów łzowych, perforacja rogówki, steroid miejscowy, sztuczne łzy, trądzik różowaty, uszkodzenie rogówki, zapalenie rogówki, zespół suchego oka, zmętnienie rogówki - Leksykon chorób i schorzeń
Wyprysk krążkowy – Zapobieganie i profilaktyka
Wyprysk krążkowy (nummular eczema) to przewlekła dermatoza charakteryzująca się dobrze odgraniczonymi, okrągłymi zmianami skórnymi, często związana z suchością skóry. Kluczowym elementem profilaktyki jest regularne stosowanie emolientów w ilości 500-2000 g miesięcznie, aplikowanych na całą powierzchnię skóry, najlepiej bezzapachowych i hipoalergicznych, w formie kremów, żeli lub maści, szczególnie po kąpieli. Higiena powinna obejmować kąpiele trwające 5-15 minut w letniej wodzie, stosowanie delikatnych środków myjących bez zapachu oraz natychmiastową aplikację emolientów po osuszeniu skóry. W umiarkowanych i ciężkich przypadkach zaleca się kąpiele z dodatkiem rozcieńczonego wybielacza dwa razy w tygodniu ze względu na działanie antyseptyczne i przeciwgronkowcowe.
alergia kontaktowa, antyseptyk, choroba dermatologiczna, czynnik drażniący, czynnik wyzwalający, dermatolog, emolient, fototerapia, kąpiel z wybielaczem, kortykosteroid miejscowy, kwas omega-3, lek immunosupresyjny, nawilżacz powietrza, probiotyk, remisja, steroid miejscowy, sucha skóra, test płatkowy, wyprysk krążkowy - Leksykon chorób i schorzeń
Pierwotny skórny chłoniak z komórek b – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Pierwotny skórny chłoniak z komórek B (CBCL) to rzadki nowotwór skóry wywodzący się z limfocytów B, stanowiący 20-25% pierwotnych chłoniaków skóry. Wyróżnia się trzy główne podtypy: pierwotny skórny chłoniak z ośrodków rozmnażania (PCFCL), pierwotny skórny chłoniak strefy brzeżnej (PCMZL) oraz pierwotny skórny chłoniak rozlany z dużych komórek B (PCDLBCL) typu kończynowego, z których ostatni cechuje się większą agresywnością. Diagnostyka opiera się na biopsji skóry z oceną histopatologiczną, immunohistochemiczną i molekularną, a także badaniach obrazowych i laboratoryjnych w celu wykluczenia zajęcia narządów wewnętrznych. Objawy kliniczne obejmują zmiany skórne w postaci guzków, papul, placków o zabarwieniu od czerwonego do brązowego, z rzadkim występowaniem objawów ogólnoustrojowych. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić dermatozy zapalne, inne nowotwory skóry oraz chłoniaki systemowe z wtórnym zajęciem skóry, a w przypadku PCMZL wykluczyć zakażenie Borrelia burgdorferi.
badanie histopatologiczne, badanie immunohistochemiczne, biopsja skóry, Borrelia burgdorferi, chemioterapia systemowa, chirurg onkologiczny, chłoniak skóry, chłoniak T-komórkowy, dermatolog, hematolog, immunoterapia, leczenie immunosupresyjne, limfocyty B, neutropenia, niedokrwistość, onkolog kliniczny, papula, patolog, pielęgniarka onkologiczna, pierwotny skórny chłoniak rozlany z dużych komórek B, pierwotny skórny chłoniak strefy brzeżnej, pierwotny skórny chłoniak z komórek B, pierwotny skórny chłoniak z ośrodków rozmnażania, przeciwciało monoklonalne, radioterapeuta, radioterapia, rytuksymab, steroid miejscowy, stopień zaawansowania choroby, terapia celowana, układ odpornościowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Hydrokortyzon Allefin Max 10 mg/g
Przed zastosowaniem kremu Hydrokortyzon Allefin Max zawierającego 10 mg/g hydrokortyzonu octanu, konieczna jest szczegółowa weryfikacja przeciwwskazań, które mogą znacząco ograniczyć terapię miejscową. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na hydrokortyzon lub substancje pomocnicze, takie jak alkohol cetylowy (42 mg/g), alkohol stearylowy (42 mg/g), glikol propylenowy (30 mg/g), metylu parahydroksybenzoesan (2,6 mg/g) oraz propylu parahydroksybenzoesan (1,3 mg/g), które mogą wywoływać reakcje alergiczne. Preparat jest przeciwwskazany w przypadku infekcji skórnych bakteryjnych, wirusowych (np. opryszczka, ospa wietrzna, półpasiec) oraz grzybiczych, a także w obecności nowotworów skóry, stanów przednowotworowych, zmian gruźliczych oraz na otwarte rany i uszkodzoną skórę, ze względu na ryzyko maskowania objawów i pogorszenia przebiegu choroby.
alergen kontaktowy, atrofia skóry, dermatitis perioralis, dermatoza zapalna, glikol propylenowy, gruźlica skóry, grzybica układowa, hydrokortyzonu octan, infekcja skórna, jaskra, kontaktowe zapalenie skóry, nadwrażliwość, nowotwór skóry, opatrunek okluzyjny, opryszczka, ospa wietrzna, półpasiec, stan przednowotworowy, steroid miejscowy, teleangiektazja, trądzik różowaty, trądzik steroidowy, trądzik zwykły, zaćma, zakażenie bakteryjne skóry, zakażenie grzybicze skóry, zakażenie wirusowe skóry, zapalenie okołoustne