płukanka do jamy ustnej

Płukanki do jamy ustnej to preparaty stosowane w profilaktyce i leczeniu chorób jamy ustnej, zawierające substancje o działaniu przeciwbakteryjnym, przeciwzapalnym lub przeciwgrzybiczym. Najczęściej wykorzystywane są roztwory chlorheksydyny, cetylpirydyny, nadtlenku wodoru, fluoru lub olejków eterycznych.

Stosowanie płukanek jako uzupełnienie codziennej higieny jamy ustnej pomaga w redukcji płytki nazębnej, zmniejszeniu stanu zapalnego dziąseł oraz profilaktyce próchnicy. Preparaty te są szczególnie zalecane pacjentom po zabiegach chirurgicznych w obrębie jamy ustnej, z zapaleniem dziąseł, paradontozą oraz zwiększonym ryzykiem rozwoju próchnicy.

Warto zaznaczyć, że długotrwałe stosowanie niektórych płukanek (szczególnie zawierających chlorheksydynę) może prowadzić do przebarwień zębów, zaburzeń smaku oraz zwiększonej mineralizacji płytki nazębnej. Z tego powodu należy dobierać preparaty indywidualnie do potrzeb pacjenta i stosować je zgodnie z zaleceniami.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Nalewka z liścia szałwii – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Nalewka z liścia szałwii (TINCTURA SALVIAE Herbapol) jest preparatem do sporządzania roztworu do płukania jamy ustnej, przeznaczonym wyłącznie dla dorosłych. Produkt zawiera etanol w stężeniu 60-70% (v/v) oraz tujon, substancję o potencjalnym działaniu neurotoksycznym w większych dawkach. Ze względu na wysoką zawartość alkoholu, nalewka jest przeciwwskazana u pacjentów z chorobą alkoholową, gdyż może prowadzić do zaostrzenia uzależnienia i niepożądanych reakcji psychofizycznych. Brak jest danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania u dzieci i młodzieży, co stanowi istotne przeciwwskazanie w tych grupach wiekowych. Preparat wymaga rozcieńczenia przed użyciem, aby zmniejszyć ryzyko podrażnienia błony śluzowej jamy ustnej.
błona śluzowa jamy ustnej, choroba alkoholowa, choroba neurologiczna, działanie drażniące, efekt niepożądany, etanol, koncentrat do sporządzania roztworu, kwalifikacja pacjenta, lek działający na OUN, liść szałwii, nalewka z liścia szałwii, neurotoksyczność, ośrodkowy układ nerwowy, piołun, płukanie jamy ustnej, płukanka do jamy ustnej, populacja pediatryczna, prowadzenie pojazdów mechanicznych, stosowanie zewnętrzne, tujon, uzależnienie od alkoholu, wchłanianie przez błonę śluzową, zaostrzenie choroby
Leksykon leków
Skład i postać leku – Tinctura Salviae Herbapol w Krakowie SA –

Produkt leczniczy Tinctura Salviae Herbapol w Krakowie SA to koncentrat do sporządzania roztworu do płukania jamy ustnej, zawierający wyłącznie nalewkę z liścia szałwii (Salviae folium tinctura) w stosunku 1:5, z użyciem 70% etanolu jako ekstraktora. Finalny preparat zawiera od 60% do 70% (v/v) etanolu, co jest istotne zarówno dla skuteczności terapeutycznej, jak i potencjalnych przeciwwskazań oraz interakcji. Produkt jest stabilny farmaceutycznie, nie wykazuje niezgodności chemicznych podczas przechowywania i jest pakowany w butelki ze szkła barwnego, chroniące przed degradacją substancji czynnych pod wpływem światła. Zalecane jest przechowywanie w temperaturze nie wyższej niż 25ºC, w miejscu niedostępnym dla dzieci, ze względu na wysoką zawartość etanolu. Tinctura Salviae wymaga rozcieńczenia przed użyciem zgodnie z instrukcją, co jest kluczowe dla bezpieczeństwa i skuteczności terapii. Okres ważności produktu wynosi 36 miesięcy od daty produkcji, po którym stosowanie nie jest zalecane ze względu na możliwą utratę aktywności i ryzyko dla pacjenta. Produkt nie wymaga specjalnych procedur usuwania, a jego stosowanie ogranicza się do przygotowania roztworu do płukania jamy ustnej, co czyni go prostym, ale efektywnym środkiem wspomagającym leczenie schorzeń jamy ustnej.
degradacja substancji czynnej, ekstrahent, etanol, etanol 70%, koncentrat do płukania jamy ustnej, liść szałwii, nalewka szałwiowa, nalewka z liścia szałwii, niezgodność farmaceutyczna, płukanie jamy ustnej, płukanka do jamy ustnej, postać farmaceutyczna, skuteczność terapeutyczna, substancja czynna, szkło barwne farmaceutyczne
Leksykon chorób i schorzeń
Leukoplakia – Zapobieganie i profilaktyka

Leukoplakia to potencjalnie złośliwa zmiana błony śluzowej jamy ustnej, manifestująca się białymi lub szarawymi plamami, które nie odpowiadają innym jednostkom chorobowym. Występuje u około 4-5% populacji, z ryzykiem transformacji w raka płaskonabłonkowego na poziomie około 9,5%. Kluczowe w profilaktyce jest eliminowanie czynników ryzyka, przede wszystkim zaprzestanie palenia tytoniu (w każdej formie), ograniczenie spożycia alkoholu do maksymalnie 2 drinków dziennie u mężczyzn i 1 u kobiet, unikanie żucia betelu oraz utrzymanie prawidłowej higieny jamy ustnej (regularne szczotkowanie, nitkowanie, unikanie ściernych preparatów). Regularne kontrole stomatologiczne i samobadania jamy ustnej umożliwiają wczesne wykrycie zmian, a prawidłowe dopasowanie uzupełnień protetycznych zapobiega przewlekłemu drażnieniu błony śluzowej. Dieta bogata w antyoksydanty (np. witamina A, beta-karoten) wspiera profilaktykę.
acytretyna, antyoksydant, badanie kliniczne, beta-karoten, betel, biopsja, chirurg szczękowy, higiena jamy ustnej, karcynogeneza, komórki dendrytyczne, leczenie laserowe, leukoplakia, likopen, metformina, płukanka do jamy ustnej, program przesiewowy, rak płaskonabłonkowy, receptor naskórkowego czynnika wzrostu, retinoid, rosiglitazon, terapia fotodynamiczna, transformacja złośliwa, tytoń bezdymny, uzupełnienie protetyczne, włochata leukoplakia, zrównoważona dieta
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Paroex

Preparat Paroex (1,2 mg/ml chloroheksydyny diglukonian) jest przeznaczony wyłącznie do płukania jamy ustnej i wymaga ścisłego przestrzegania zasad stosowania, w tym unikania kontaktu z oczami, uszami oraz innymi tkankami. Nie jest wskazany do połykania i powinien być stosowany u pacjentów zdolnych do samodzielnego płukania i wypluwania roztworu. Preparatu nie należy stosować u osób z owrzodzeniami lub nadżerkami błony śluzowej jamy ustnej, gdyż może to pogorszyć stan i opóźnić gojenie. Długotrwałe stosowanie może zaburzać mikroflorę jamy ustnej, zwiększając ryzyko rozwoju kandydozy i innych infekcji, co wymaga weryfikacji terapii po 5 dniach w przypadku utrzymujących się objawów lub gorączki.
azorubina, błona śluzowa jamy ustnej, chloroheksydyny diglukonian, drętwienie języka, glikol propylenowy, kandydoza, makrogologlicerolu hydroksystearynian, mikroflora jamy ustnej, nadwrażliwość, pieczenie języka, płukanka do jamy ustnej, przebarwienia zębów, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, zaburzenia smaku, zmiany nadżerkowo-złuszczające
Leksykon substancji czynnych
Chlorheksydyna – Dawkowanie i sposób podawania

Chlorheksydyna jest szeroko stosowanym środkiem antyseptycznym w różnych formach farmaceutycznych, z dawkowaniem dostosowanym do postaci leku, miejsca aplikacji oraz wskazań klinicznych. W leczeniu stanów zapalnych jamy ustnej zaleca się stosowanie płynu Corsodyl (0,2% glukonian chlorheksydyny) w dawce 10 ml dwa razy dziennie, płukanie przez 1 minutę, maksymalnie do 4 tygodni. Tabletki do ssania Sebidin i Sebidin Plus (5 mg dichlorowodorku chlorheksydyny) stosuje się u dorosłych i dzieci powyżej 12 lat, po 1 tabletce 4 razy na dobę, po posiłku i oczyszczeniu zębów, z zaleceniem unikania płukania jamy ustnej i picia dużej ilości płynów przez 2 godziny po aplikacji. DoppelSept Gardło (5 mg dichlorheksydyny + 5 mg benzokainy) stosuje się co 2 godziny, maksymalnie 8 tabletek na dobę, natomiast Gardimax Medica Spray (0,180 mg diglukonianu chlorheksydyny na dawkę) u dorosłych i młodzieży od 12 lat w dawce 3-5 dawek 6-10 razy na dobę, a u dzieci od 30. miesiąca życia 2-3 dawki 3-5 razy na dobę, z zaleceniem krótkotrwałego stosowania do 3-4 dni.
aerozol do jamy ustnej, afty, alkohol etylowy, azotyn sodowy, benzokaina, chlorheksydyna, chlorowodorek lidokainy, dekspantenol, dezynfekcja pola operacyjnego, dichlorowodorek chlorheksydyny, diglukonian chlorheksydyny, glukonian chlorheksydyny, krem leczniczy, kwas askorbowy, płukanka do jamy ustnej, pole operacyjne, proteza zębowa, śluzówka jamy ustnej, środek antyseptyczny, środek dezynfekcyjny, tabletka do ssania, zabieg stomatologiczny, zakażenie drożdżakowe, zapalenie dziąseł, zapalenie jamy ustnej, zapalenie skóry
Leksykon leków
Interakcje leku – Tinctura Salviae Herbapol w Krakowie SA –

Produkt leczniczy Tinctura Salviae Herbapol w Krakowie SA, stosowany jako koncentrat do sporządzania roztworu do płukania jamy ustnej, zawiera 60-70% (v/v) etanolu. Dotychczas nie udokumentowano istotnych interakcji klinicznych z innymi lekami przy prawidłowym stosowaniu produktu. Ze względu na wysoką zawartość alkoholu, potencjalne interakcje dotyczą głównie teoretycznych mechanizmów, takich jak reakcje disulfiramopodobne przy połknięciu preparatu (np. z disulfiramem, metronidazolem) oraz możliwe nasilenie działania sedatywnego leków działających depresyjnie na OUN. Zaleca się unikanie połykania preparatu oraz zachowanie odstępu 15-30 minut między stosowaniem Tinctura Salviae a innymi płukankami jamy ustnej, aby zapobiec osłabieniu działania przeciwbakteryjnego lub podrażnieniom błony śluzowej.
błona śluzowa, choroba wątroby, depresja OUN, disulfiram, działanie sedatywne, lek przeciwgrzybiczny, metronidazol, miejscowe podrażnienie, miejscowy środek znieczulający, nalewka z liścia szałwii, nalewka z szałwii, płukanie jamy ustnej, płukanka do jamy ustnej, reakcja disulfiramopodobna, reakcja disulfiramowa, substancja przeciwbakteryjna, uzależnienie od alkoholu
Leksykon leków
Skład i postać leku – Tinctura Calendulae Phytopharm –

Tinctura Calendulae Phytopharm to lek w formie koncentratu o mocy 4,55 g/5 ml, zawierający nalewkę z koszyczka nagietka (Calendula officinalis L., anthodium) w proporcji 1:5, rozpuszczoną w 70% etanolu. Zawartość etanolu w produkcie końcowym wynosi 60-70% V/V. Preparat nie zawiera substancji pomocniczych, co wyróżnia go spośród innych produktów roślinnych. Dostępny jest w butelce 100 ml ze szkła barwnego, wyposażonej w zakrętkę z ogranicznikiem wypływu oraz miarkę do precyzyjnego dozowania. Produkt wymaga rozcieńczenia przed zastosowaniem i może być stosowany jako roztwór do płukania jamy ustnej i gardła lub jako roztwór na skórę do użytku zewnętrznego.
etanol, koncentrat do sporządzania roztworu, nagietek lekarski, nalewka z koszyczka nagietka, nalewka z nagietka, niezgodność farmaceutyczna, ogranicznik wypływu, płukanka do jamy ustnej, powłoka skórna, preparat roślinny, rozpuszczalnik ekstrakcyjny, roztwór na skórę, śluzówka jamy ustnej, szkło barwne, utylizacja produktów leczniczych
Leksykon chorób i schorzeń
Afty – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Afty (afty małe poniżej 1 cm, duże powyżej 1 cm oraz afty opryszczkowate) to powierzchowne, bolesne owrzodzenia jamy ustnej, które nie są zakaźne ani nowotworowe, ale mogą znacząco utrudniać funkcje takie jak jedzenie, picie i mówienie. Typowy czas gojenia wynosi 7-14 dni dla aft małych i do 3 tygodni dla aft dużych, które mogą pozostawiać blizny. Diagnostyka obejmuje ocenę liczby, rozmiaru i lokalizacji zmian, identyfikację czynników wywołujących (stres, urazy, niedobory witaminowe) oraz monitorowanie objawów towarzyszących. Kluczowe jest utrzymanie prawidłowej higieny jamy ustnej, unikanie past z laurylosiarczanem sodu (SLS) oraz stosowanie miękkich szczoteczek, a także regularne kontrole stomatologiczne. Leczenie miejscowe obejmuje środki znieczulające (benzokaina, lidokaina), przeciwzapalne NLPZ (ibuprofen, naproksen), płukanki z soli, sody oczyszczonej, chlorheksydyny oraz preparaty osłaniające (Orabase). W cięższych przypadkach stosuje się miejscowe steroidy (triamcynolon, fluocinonid), antybiotyki (tetracyklina) oraz doustne steroidy (prednizon, deksametazon).
afta, afta duża, afta mała, afta opryszczkowata, błona śluzowa jamy ustnej, chlorheksydyna, czynnik wywołujący, diagnoza pielęgniarska, fotobiomodulacja, ibuprofen, infekcja wtórna, kauteryzacja, konsultacja lekarska, laseroterapia, laurylosiarczan sodu, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwzapalny, lidokaina, nadtlenek wodoru, naproksen, objaw ogólnoustrojowy, paracetamol, płukanka do jamy ustnej, podniebienie miękkie, probiotyk, proces gojenia, steroid miejscowy, technika relaksacyjna, uszkodzenie błony śluzowej, wodorotlenek magnezu, wosk ortodontyczny, wysięk ropny
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Paroex 1,2 mg/ml

Roztwór do płukania jamy ustnej Paroex zawiera 1,2 mg/ml chloroheksydyny diglukonianu i jest stosowany w stomatologii jako środek antyseptyczny. Głównym przeciwwskazaniem do jego stosowania jest nadwrażliwość na chloroheksydynę lub substancje pomocnicze, takie jak azorubina (E 122), makrogologlicerolu hydroksystearynian (10 mg/ml) oraz glikol propylenowy, które mogą wywoływać reakcje alergiczne lub miejscowe podrażnienia. Charakterystyczna czerwona barwa i mentolowy zapach preparatu mogą stanowić dodatkowe źródło reakcji niepożądanych u pacjentów wrażliwych na barwniki spożywcze i aromaty mentolowe.
azorubina, barwnik azowy, chloroheksydyna diglukonian, glikol propylenowy, makrogologlicerolu hydroksystearynian, nadwrażliwość na substancję czynną, płukanka do jamy ustnej, podrażnienie skóry, podrażnienie śluzówki, reakcja alergiczna, reakcja alergiczna na barwniki, środek antyseptyczny, stosunek korzyści do ryzyka, wywiad alergiczny
Leksykon substancji czynnych
Dąb szypułkowy – Dawkowanie i sposób podawania

Kora dębu (Quercus robur L., Q. petraea, Q. pubescens) wykazuje właściwości ściągające, co znajduje zastosowanie w leczeniu łagodnych biegunek, stanów zapalnych skóry oraz błon śluzowych jamy ustnej i gardła, a także w terapii choroby hemoroidalnej. Zalecane dawkowanie obejmuje przygotowanie świeżo odwaru z kory dębu: w przypadku biegunek stosuje się 3 g (1 płaska łyżka stołowa) kory zalanej 250 ml zimnej wody, gotowanej przez 5 minut i odstawionej na 15 minut, podawanej doustnie 3 razy dziennie przez maksymalnie 3 dni. W stanach zapalnych skóry i błon śluzowych oraz w chorobie hemoroidalnej stosuje się 5 g (2 płaskie łyżki stołowe) kory na 250 ml lub 1 litr zimnej wody, odpowiednio do formy aplikacji (płukanki, kąpiele, okłady), z częstotliwością kilkukrotną dziennie i maksymalnym czasem terapii 7 dni.
biegunka, choroba hemoroidalna, dolegliwości hemoroidalne, kora dębu, łagodna biegunka, leczenie objawowe biegunki, odwar leczniczy, okłady lecznicze, płukanka do jamy ustnej, populacja pediatryczna, stan zapalny skóry, właściwości ściągające, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie gardła
Leksykon chorób i schorzeń
Pemfigus – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Pemfigus to grupa rzadkich autoimmunologicznych chorób pęcherzowych, charakteryzujących się produkcją autoprzeciwciał przeciwko białkom skóry, co prowadzi do powstawania pęcherzy i nadżerek na skórze oraz błonach śluzowych, zwłaszcza w jamie ustnej, gdzie u 80% pacjentów pojawiają się pierwsze objawy. Pemfigus vulgaris stanowi około 70% przypadków i wymaga wczesnego rozpoznania oraz długoterminowego leczenia systemowego, obejmującego wysokie dawki kortykosteroidów (prednizon, prednisolon), leki immunosupresyjne (azatiopryna, mykofenolan mofetylu, cyklofosfamid) oraz rytuksymab jako lek pierwszego rzutu. Leczenie przebiega w trzech fazach: kontroli, konsolidacji i podtrzymania, a terapia miejscowa obejmuje stosowanie steroidów, środków antyseptycznych i nieprzylepnych opatrunków, które zapewniają wilgotne środowisko rany i chronią przed infekcjami bakteryjnymi (np. MRSA, Pseudomonas) i wirusowymi (HSV). Kluczowa jest także pielęgnacja jamy ustnej z użyciem bardzo miękkich szczoteczek, łagodnych past i płukanek bez alkoholu, a także odpowiednie postępowanie przeciwbólowe, w tym miejscowe znieczulenia lidokainą i systemowe leki przeciwbólowe.
antybiotyk, autoprzeciwciało, azatiopryna, chlorheksydyna, choroba autoimmunologiczna pęcherzowa, cyklofosfamid, deksametazon, dentysta, działanie niepożądane leku, higiena jamy ustnej, immunoglobulina dożylna, infekcja bakteryjna, kortykosteroid, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny, mykofenolan mofetylu, nadtlenek wodoru, nadżerka, osteoporoza, owrzodzenie jamy ustnej, pemfigus paraneoplastyczny, pemphigus vulgaris, płukanka do jamy ustnej, płytka nazębna, profilaktyka infekcji, remisja, rytuksymab, sepsa, środek znieczulający miejscowy, wtórna infekcja bakteryjna, zajęcie płuc, zapalenie dziąseł
Leksykon leków
Interakcje leku – Baikadent 5,77 mg/g

Produkt leczniczy Baikadent w postaci żelu do stosowania miejscowego w jamie ustnej zawiera 5,77 mg/g substancji czynnej, będącej zespołem flawonów z korzenia tarczycy bajkalskiej, z zawartością bajkaliny nie mniejszą niż 65%. Jednorazowa dawka dostarcza około 1,5 mg bajkaliny. Ze względu na miejscowe zastosowanie i brak badań klinicznych dotyczących interakcji, ryzyko systemowych interakcji lekowych jest minimalne. Nie przeprowadzono formalnych badań interakcji z alkoholem, jednak spożycie alkoholu bezpośrednio po aplikacji może rozrzedzać lub wypłukiwać substancję czynną, a także podrażniać błonę śluzową jamy ustnej, co może nasilać dyskomfort. Zaleca się unikanie spożywania alkoholu oraz pokarmów i napojów przez co najmniej 30 minut po aplikacji, aby utrzymać skuteczność leku.
bajkalina, glikol propylenowy, interakcja ogólnoustrojowa, metylu parahydroksybenzoesan, miejscowy lek znieczulający, parahydroksybenzoesan, płukanka do jamy ustnej, preparat znieczulający miejscowo, propylu parahydroksybenzoesan, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, Scutellaria baicalensis, tarczyca bajkalska, zespół flawonów
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Kora dębu 1 g/g

Kora dębu (Quercus robur L., Quercus petraea, Quercus pubescens) w postaci ziół do zaparzania o stężeniu 1 g/g jest tradycyjnym produktem leczniczym roślinnym, stosowanym u dorosłych pacjentów w wybranych wskazaniach klinicznych. Preparat wykazuje właściwości ściągające, przeciwzapalne i antyseptyczne, co uzasadnia jego zastosowanie w objawowym leczeniu łagodnej biegunki, łagodnych stanów zapalnych błony śluzowej jamy ustnej (afty, owrzodzenia, zapalenie dziąseł) oraz skóry (otarcia, zadrapania). W przypadku biegunki kora dębu zmniejsza wydzielanie w przewodzie pokarmowym i wspomaga regenerację błony śluzowej, natomiast w stanach zapalnych jamy ustnej i skóry działa przeciwzapalnie i łagodząco, redukując obrzęk i dolegliwości bólowe.
afty, błona śluzowa jelit, choroba hemoroidalna, dawkowanie leku, dolegliwości bólowe, kora dębu, łagodna biegunka, objawy biegunkowe, obrzęk, płukanka do jamy ustnej, produkt leczniczy roślinny, przewód pokarmowy, świąd i pieczenie, właściwości antyseptyczne, właściwości przeciwzapalne, właściwości ściągające, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie dziąseł, zapalenie skóry
Leksykon chorób i schorzeń
Zespół stevens-johnsona – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Zespół Stevensa-Johnsona (SJS) to ciężka, zagrażająca życiu reakcja skórna charakteryzująca się martwicą naskórka i oddzielaniem się epidermis, najczęściej wywołana przez leki. Śmiertelność wynosi około 1-5%, a w cięższej postaci – toksycznej nekrolizie naskórka (TEN) – wzrasta do 25-35%. Początkowo występują objawy prodromalne (gorączka, dreszcze, bóle ciała, zaczerwienienie oczu), po 4-28 dniach pojawiają się bolesne pęcherze i owrzodzenia błon śluzowych, rozległe złuszczanie naskórka oraz wysypka z pęcherzami. Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym, wywiadzie i badaniu fizykalnym. Kluczowa jest szybka hospitalizacja i kompleksowa opieka, w tym monitorowanie drożności dróg oddechowych, stabilności hemodynamicznej, uzupełnianie płynów (w TEN 2/3 do 3/4 zapotrzebowania płynowego pacjenta z oparzeniami o podobnym zakresie), kontrola bólu oraz identyfikacja i odstawienie leku wywołującego reakcję.
anemia, azot mocznikowy, cyklosporyna, etanercept, granulocytopenia, hipoksemia, immunoglobulina dożylna, infliksymab, inhibitor TNF-alfa, IVIg, izolacja odwrotna, kortykosteroid, martwica naskórka, miejscowy środek znieczulający, morfologia krwi, neutropenia, niedodma, niewydolność oddechowa, objawy prodromalne, obrzęk płuc, owrzodzenie błony śluzowej, płukanka do jamy ustnej, płyn Ringera, powikłanie oddechowe, sztuczne łzy, tlenoterapia, toksyczna nekroliza naskórka, transaminaza wątrobowa, trombocytopenia, wskaźnik opadania erytrocytów, zaburzenie lękowe, zapalenie płuc, zespół Stevensa-Johnsona, zespół stresu pourazowego, zgłębnik nosowo-żołądkowy, złuszczanie naskórka
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Glimbax 0,74 mg/ml (0,074%)

Przeprowadzona ocena bezpieczeństwa przedklinicznego diklofenaku, substancji czynnej leku Glimbax (0,74 mg/ml), obejmowała szeroki zakres badań toksykologicznych, w tym toksyczność ostrą i przewlekłą, genotoksyczność, mutagenność oraz potencjał karcynogenny. Wyniki wskazują, że diklofenak, stosowany w dawkach terapeutycznych, nie wykazuje działania toksycznego, genotoksycznego, mutagennego ani rakotwórczego, co potwierdza jego korzystny profil bezpieczeństwa przed wprowadzeniem do klinicznego stosowania. Badania te dostarczają solidnych podstaw do bezpiecznego stosowania diklofenaku w formie roztworu do płukania jamy ustnej i gardła.
badanie toksykologiczne, diklofenak, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, funkcja reprodukcyjna, genotoksyczność, płukanka do jamy ustnej, potencjał rakotwórczy, rozwój okołoporodowy, rozwój postnatalny, rozwój prenatalny, substancja czynna, toksyczność ogólna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wpływ na rozród
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Nagardlan 1,5 mg/ml

Nagardlan to roztwór do stosowania miejscowego w jamie ustnej o stężeniu 1,5 mg/ml benzydaminy chlorowodorku, wykazujący działanie przeciwzapalne i przeciwbólowe na błony śluzowe jamy ustnej i gardła. Preparat jest wskazany w leczeniu objawowym stanów zapalnych takich jak zapalenie błony śluzowej jamy ustnej (stomatitis), zapalenie gardła (pharyngitis), zapalenie migdałków (tonsillitis), zapalenie dziąseł (gingivitis), a także w stanach po zabiegach stomatologicznych oraz w przypadku bolesnych owrzodzeń błony śluzowej. Substancją czynną jest benzydamina chlorowodorek, niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ) stosowany miejscowo, a w składzie preparatu znajdują się także metylu parahydroksybenzoesan (1 mg/ml) oraz etanol (96%) w ilości 82,2 mg/ml, co wymaga uwagi u pacjentów z przeciwwskazaniami, np. chorobami wątroby czy nadwrażliwością na parabeny.
aftozowe zapalenie jamy ustnej, antybiotykoterapia, benzydaminy chlorowodorek, metylu parahydroksybenzoesan, mucositis, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owrzodzenie błony śluzowej jamy ustnej, płukanka do jamy ustnej, radioterapia i chemioterapia, zabieg stomatologiczny, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie dziąseł, zapalenie gardła, zapalenie jamy ustnej i gardła, zapalenie migdałków, zapalenie przyzębia