transaminaza wątrobowa

Transaminazy wątrobowe to enzymy, które odgrywają kluczową rolę w diagnostyce chorób wątroby. Najczęściej oznaczane są aminotransferaza alaninowa (ALT) i aminotransferaza asparaginianowa (AST). ALT występuje głównie w komórkach wątroby, podczas gdy AST można znaleźć również w mięśniu sercowym, mięśniach szkieletowych, nerkach i mózgu.

Podwyższone wartości transaminaz sugerują uszkodzenie hepatocytów, co prowadzi do uwolnienia tych enzymów do krwiobiegu. Wzrost poziomu ALT jest bardziej specyficzny dla uszkodzenia wątroby niż AST. Stosunek AST/ALT (współczynnik de Ritisa) może pomóc w różnicowaniu przyczyn uszkodzenia wątroby – wartość >2 sugeruje alkoholowe uszkodzenie wątroby, podczas gdy wartość <1 jest typowa dla wirusowego zapalenia wątroby.

Przyczyny podwyższenia aktywności transaminaz obejmują: wirusowe zapalenie wątroby, toksyczne uszkodzenie wątroby (leki, alkohol), niealkoholową stłuszczeniową chorobę wątroby, autoimmunologiczne zapalenie wątroby oraz zastój żółci. Badanie transaminaz jest elementem podstawowej diagnostyki wątroby i powinno być interpretowane w kontekście innych parametrów laboratoryjnych oraz obrazu klinicznego pacjenta.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Fingolimod MSN

Rozpoczęcie terapii fingolimodem wiąże się z przejściowym bradyarytmią, maksymalnym spowolnieniem akcji serca w ciągu 6 godzin od pierwszej dawki oraz możliwym wydłużeniem przewodzenia przedsionkowo-komorowego, w tym rzadkimi przypadkami pełnego bloku AV. Zalecane jest monitorowanie EKG i ciśnienia krwi przed i co godzinę przez 6 godzin po podaniu pierwszej dawki, z przedłużeniem obserwacji w przypadku częstości akcji serca <45 uderzeń/min u dorosłych, nowych bloków AV II stopnia lub QTc ≥500 ms. Przeciwwskazania obejmują blok zatokowo-przedsionkowy, objawową bradykardię, istotne wydłużenie QTc (>470 ms u kobiet, >450 ms u mężczyzn), niekontrolowane nadciśnienie oraz ciężki bezdech senny. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów przyjmujących beta-adrenolityki, werapamil, diltiazem, iwabradynę, digoksynę i inne leki zwalniające czynność serca, wymagając konsultacji kardiologicznej.
beta-adrenolityk, bezdech senny, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy trzeciego stopnia, blok zatokowo-przedsionkowy, bloker kanału wapniowego, bradyarytmia, bradykardia, bradykardia objawowa, chłoniak, chłoniak nieziarniczy, chłoniak skórny z komórek T, czerniak złośliwy, działanie immunosupresyjne, efekt z odbicia, EKG, fotochemioterapia PUVA, fototerapia promieniowaniem UV-B, herpes simplex, inhibitor cholinesterazy, krwotok mózgowy, kryptokokowe zapalenie opon mózgowych, liczba limfocytów, mięsak Kaposiego, morfologia krwi, nadciśnienie, nowotwór złośliwy, obrzęk plamki, podatność na infekcje, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, rak płaskonabłonkowy, rak podstawnokomórkowy, rak z komórek Merkla, terapia przeciwgrzybicza, transaminaza wątrobowa, udar niedokrwienny, uszkodzenie wątroby, Varicella-zoster, wirus brodawczaka ludzkiego, wirus Epstein-Barr, wydłużenie QT, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zakażenie oportunistyczne, zapalenie mózgu, zapalenie opon mózgowych, zapalenie opon mózgowych i mózgu, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, ziarniniak grzybiasty, zmniejszenie częstości akcji serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Lenalidomide Grindeks 20 mg

Lenalidomid wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w terapii szpiczaka mnogiego. Szczególną uwagę należy zwrócić na zwiększone ryzyko zakrzepicy przy jednoczesnym stosowaniu czynników erytropoetycznych oraz hormonalnej terapii zastępczej, co wymaga indywidualnej oceny stosunku korzyści do ryzyka. Lenalidomid nie indukuje enzymów CYP450 (CYP1A2, CYP2B6, CYP2C9, CYP2C19, CYP3A4/5), jednak deksametazon, często stosowany w skojarzeniu, jest słabym lub umiarkowanym induktorem CYP3A4, co może obniżać skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych, dlatego zaleca się stosowanie dodatkowych, niehormonalnych metod antykoncepcji. W przypadku warfaryny, mimo braku wpływu lenalidomidu na jej farmakokinetykę, konieczne jest ścisłe monitorowanie INR ze względu na potencjalny wpływ deksametazonu. Ponadto, jednoczesne stosowanie lenalidomidu (10 mg/dobę) zwiększa stężenie digoksyny o 14% (przedział ufności 90%: 0,52%-28,2%), co wymaga monitorowania poziomu digoksyny w surowicy.
chinidyna, cytochrom P450, czynnik erytropoetyczny, deksametazon, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, glikoproteina p, hepatotoksyczność, hormonalna terapia zastępcza, induktor CYP3A4, inhibitor glikoproteiny p, kinaza kreatynowa, lek przeciwzakrzepowy, lenalidomid, miopatia, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, rabdomioliza, szpiczak mnogi, temsirolimus, terapia skojarzona, teratogenność, transaminaza wątrobowa, trombocytopenia, wartość INR
Leksykon leków
Przedawkowanie – Storvas CRT 80 mg

Przedawkowanie atorwastatyny w postaci leku Storvas CRT, dostępnego w dawkach 10 mg, 20 mg, 40 mg oraz 80 mg, nie posiada specyficznego antidotum, co wymaga wdrożenia leczenia objawowego i podtrzymującego funkcje życiowe pacjenta. Kluczowe jest monitorowanie czynności wątroby (enzymy ALT, AST) oraz aktywności kinazy kreatynowej (CK), które są wskaźnikami uszkodzenia hepatocytów i mięśni szkieletowych. Hemodializa nie jest skuteczna w eliminacji atorwastatyny ze względu na wysokie wiązanie leku z białkami osocza, co ogranicza klirens podczas zabiegu. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, objawach klinicznych oraz badaniach laboratoryjnych, w tym oznaczeniu kreatyniny, mocznika i elektrolitów, ze szczególnym uwzględnieniem potasu.
atorwastatyna, białka osocza, czynność wątroby, gospodarka kwasowo-zasadowa, hemodializa, hepatocyt, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, kinaza kreatynowa, klirens substancji czynnej, kreatynina i mocznik, kwasica metaboliczna, leczenie objawowe, mioglobina, miopatia, niewydolność wątroby, ostra niewydolność nerek, rabdomioliza, transaminaza wątrobowa, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie funkcji nerek
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Paracetamol Filofarm

Paracetamol Filofarm zawiera 500 mg paracetamolu w tabletce i jest stosowany jako lek przeciwbólowy oraz przeciwgorączkowy. Ze względu na ryzyko hepatotoksyczności, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (łagodną do umiarkowanej niewydolnością), zespołem Gilberta, ostrym zapaleniem wątroby, a także u osób przyjmujących leki hepatotoksyczne, nadużywających alkoholu lub niedożywionych, konieczne jest zachowanie szczególnej ostrożności. Zaleca się rozważenie zmniejszenia dawki i wydłużenia odstępów między dawkami, a także całkowitą abstynencję alkoholową podczas terapii. U pacjentów z niewydolnością nerek i astmą oskrzelową istnieje ryzyko kumulacji metabolitów i nasilenia objawów choroby, co wymaga monitorowania i indywidualizacji leczenia.
astma oskrzelowa, enzym wątrobowy, glutation wątrobowy, hepatotoksyczność, kumulacja dawki, lek hepatotoksyczny, lek przeciwbólowy i przeciwgorączkowy, metabolit paracetamolu, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ostre zapalenie wątroby, paracetamol, parametr funkcji nerek, parametry funkcji wątroby, postępowanie diagnostyczno-terapeutyczne, przedawkowanie, toksyczne uszkodzenie wątroby, toksyczność paracetamolu, toksyczny metabolit, transaminaza wątrobowa, uszkodzenie wątroby, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie metabolizmu bilirubiny, zespół Gilberta, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Fragmin 12 500 j.m. a.Xa/0,5 ml

Fragmin (dalteparyna sodowa) stosowany w profilaktyce wykazuje działania niepożądane u około 3% pacjentów. Najczęściej obserwuje się trombocytopenię typu I (≥1/100 do <1/10), która jest łagodna i odwracalna, oraz immunologiczną trombocytopenię typu II o nieznanej częstości, mogącą prowadzić do powikłań zakrzepowych. Reakcje nadwrażliwości występują niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), a reakcje anafilaktyczne o nieznanej częstości wymagają natychmiastowego przerwania terapii. Krwotoki są częste (≥1/100 do <1/10), z ryzykiem ciężkich krwawień, w tym wewnątrzczaszkowych i do przestrzeni zaotrzewnowej, które mogą być śmiertelne. Przejściowe podwyższenie aktywności transaminaz wątrobowych obserwuje się często (≥1/100 do <1/10) i zwykle nie wymaga przerwania leczenia.
dalteparyna sodowa, hiperkaliemia, hipoaldosteronizm, krwawienie wewnątrzczaszkowe, krwawienie zaotrzewnowe, krwiak nadoponowy, krwiak podpajęczynówkowy, krwiak podskórny, krwotok, łysienie, małopłytkowość indukowana heparyną, martwica skóry, nadwrażliwość, ośrodkowy układ nerwowy, osteoporoza, podmiot odpowiedzialny, powikłanie zakrzepowe, przewlekła niewydolność nerek, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, transaminaza wątrobowa, trombocytopenia, układ chłonny, wysypka skórna
Leksykon substancji czynnych
Prawastatyna – Działania niepożądane

Prawastatyna, substancja czynna leku Pravator w dawkach 20 mg i 40 mg, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony w siedmiu randomizowanych badaniach klinicznych obejmujących ponad 21 000 pacjentów i ponad 47 000 pacjento-lat ekspozycji. Częstość działań niepożądanych nie przekraczała 0,3% w porównaniu do placebo. Najczęstsze objawy mięśniowo-szkieletowe, takie jak bóle mięśni (1,4%) i osłabienie mięśni (0,1%), oraz podwyższona aktywność kinazy kreatynowej (CK >3× i >10× górnej granicy normy) występowały z podobną częstością jak w grupie placebo. Hepatotoksyczność jest rzadka, z odchyleniami ALT i AST >3× GGN u ≤1,2% pacjentów, co wskazuje na niski potencjał uszkodzenia wątroby. Rzadkie, ale poważne działania niepożądane obejmują miopatię, rabdomiolizę, zapalenie mięśni, immunozależną miopatię martwiczą oraz ciężkie reakcje nadwrażliwości, takie jak anafilaksja i obrzęk naczynioruchowy.
anafilaksja, ból mięśniowo-szkieletowy, choroba sercowo-naczyniowa, cukrzyca, działanie niepożądane, hepatotoksyczność, hiperlipidemia, immunozależna miopatia martwicza, kinaza kreatynowa, mioglobinuria, miopatia, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, piorunująca martwica wątroby, polineuropatia obwodowa, prawastatyna, rabdomioliza, rozpad mięśni prążkowanych, śródmiąższowa choroba płuc, statyna, transaminaza wątrobowa, zaburzenie funkcji wątroby, zapalenie mięśni, zapalenie ścięgien, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie wielomięśniowe, zespół toczeniopodobny, żółtaczka
Leksykon leków
Interakcje leku – Activelle 1 mg + 0,5 mg

Produkt leczniczy Activelle, zawierający 1 mg estradiolu półwodnego i 0,5 mg noretysteronu octanu, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Metabolizm estradiolu i noretysteronu jest przyspieszany przez leki indukujące enzymy wątrobowe cytochromu P450, takie jak fenobarbital, fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna, ryfabutyna, newirapina, efawirenz oraz niektóre inhibitory enzymów wątrobowych wykazujące działanie indukujące (np. rytonawir, telaprewir, nelfinawir). Dziurawiec zwyczajny również indukuje metabolizm hormonów, co prowadzi do obniżenia ich stężenia w osoczu i zmniejszenia skuteczności terapii, a także zaburzeń krwawień menstruacyjnych. Ponadto, estrogeny zawarte w Activelle mogą obniżać stężenie lamotryginy poprzez indukcję glukuronidacji, co może pogorszyć kontrolę napadów padaczkowych. W przypadku leków przeciwwirusowych stosowanych w terapii HCV (ombitaswir/parytaprewir/rytonawir ± dazabuwir, glekaprewir/pibrentaswir) obserwuje się zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT) powyżej 5-krotnej normy, co wymaga ostrożności i monitorowania funkcji wątroby.
AlAT, aminotransferaza alaninowa, cyklosporyna, cytochrom P450, dazabuwir, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, estradiol, estradiol półwodny, estrogen, fenobarbital, fenytoina, glekaprewir/pibrentaswir, glukuronidacja, hormon steroidowy, hormonalna terapia zastępcza, Hypericum perforatum, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor enzymów wątrobowych, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, lamotrygina, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwwirusowy, nelfinawir, newirapina, noretysteronu octan, ombitaswir parytaprewir rytonawir, progestagen, ryfabutyna, ryfampicyna, rytonawir, telaprewir, transaminaza wątrobowa, walerianian estradiolu, wirusowe zapalenie wątroby typu C
Leksykon chorób i schorzeń
Mononukleoza zakaźna – Patofizjologia i mechanizm

Mononukleoza zakaźna jest samoograniczającym się zaburzeniem limfoproliferacyjnym wywołanym przez wirusa Epsteina-Barr (EBV), który zakaża ponad 90% populacji i utrzymuje dożywotnią infekcję w limfocytach B pamięci. EBV przenoszony jest głównie przez kontakt z wydzielinami jamy ustnej i gardła, a infekcja rozpoczyna się od zakażenia komórek nabłonkowych, następnie limfocytów B poprzez interakcję glikoprotein gp350 z receptorem CD21 i gp42 z HLA klasy II. Infekcja wywołuje silną odpowiedź immunologiczną, w tym proliferację limfocytów T CD8+ i produkcję przeciwciał heterofilnych, co manifestuje się objawami mononukleozy, takimi jak gorączka, limfocytoza i zapalenie gardła. EBV pozostaje w stanie latentnym w limfocytach B, ekspresjonując ograniczony zestaw genów (EBNA1, LMP1, LMP2, EBERs, miRNA), co umożliwia uniknięcie odpowiedzi immunologicznej i potencjalną reaktywację, szczególnie u osób z immunosupresją.
antygen jądrowy, atypowy limfocyt, białko błonowe, chłoniak Burkitta, chłoniak Hodgkina, choroba limfoproliferacyjna, demielinizacja, episom, glikoproteina gp350, inhibitor topoizomerazy, komórka NK, komórka plazmatyczna, limfocyt B pamięci, limfocyt T CD8, mikroRNA, mimikra molekularna, mononukleoza zakaźna, niekodujące RNA, pęknięcie śledziony, przeciwciało heterofilne, rak nosogardzieli, receptor CD21, reumatoidalne zapalenie stawów, stan latentny, stwardnienie rozsiane, test Monospot, toczeń rumieniowaty układowy, transaminaza wątrobowa, transformacja nowotworowa, układ siateczkowo-śródbłonkowy, wirus Epsteina-Barr, wirus onkogenny, zaburzenie limfoproliferacyjne
Leksykon chorób i schorzeń
Zespół stevens-johnsona – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Zespół Stevensa-Johnsona (SJS) to ciężka, zagrażająca życiu reakcja skórna charakteryzująca się martwicą naskórka i oddzielaniem się epidermis, najczęściej wywołana przez leki. Śmiertelność wynosi około 1-5%, a w cięższej postaci – toksycznej nekrolizie naskórka (TEN) – wzrasta do 25-35%. Początkowo występują objawy prodromalne (gorączka, dreszcze, bóle ciała, zaczerwienienie oczu), po 4-28 dniach pojawiają się bolesne pęcherze i owrzodzenia błon śluzowych, rozległe złuszczanie naskórka oraz wysypka z pęcherzami. Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym, wywiadzie i badaniu fizykalnym. Kluczowa jest szybka hospitalizacja i kompleksowa opieka, w tym monitorowanie drożności dróg oddechowych, stabilności hemodynamicznej, uzupełnianie płynów (w TEN 2/3 do 3/4 zapotrzebowania płynowego pacjenta z oparzeniami o podobnym zakresie), kontrola bólu oraz identyfikacja i odstawienie leku wywołującego reakcję.
anemia, azot mocznikowy, cyklosporyna, etanercept, granulocytopenia, hipoksemia, immunoglobulina dożylna, infliksymab, inhibitor TNF-alfa, IVIg, izolacja odwrotna, kortykosteroid, martwica naskórka, miejscowy środek znieczulający, morfologia krwi, neutropenia, niedodma, niewydolność oddechowa, objawy prodromalne, obrzęk płuc, owrzodzenie błony śluzowej, płukanka do jamy ustnej, płyn Ringera, powikłanie oddechowe, sztuczne łzy, tlenoterapia, toksyczna nekroliza naskórka, transaminaza wątrobowa, trombocytopenia, wskaźnik opadania erytrocytów, zaburzenie lękowe, zapalenie płuc, zespół Stevensa-Johnsona, zespół stresu pourazowego, zgłębnik nosowo-żołądkowy, złuszczanie naskórka
Leksykon leków
Przedawkowanie – Simvachol 10 mg

Przedawkowanie symwastatyny (SIMVACHOL) stanowi poważne zagrożenie kliniczne, choć dostępne dane wskazują na względnie szeroki margines bezpieczeństwa przy jednorazowym przedawkowaniu do dawki 3,6 g, co jest wielokrotnością standardowej dawki terapeutycznej (10 mg lub 20 mg). W dotychczasowych przypadkach pacjenci wyzdrowieli bez trwałych powikłań, jednak brak specyficznego antidotum wymaga stosowania standardowych procedur postępowania: leczenia objawowego, monitorowania funkcji życiowych oraz zapobiegania dalszemu wchłanianiu leku (np. płukanie żołądka). Potencjalne objawy przedawkowania obejmują rabdomiolizę, zaburzenia funkcji wątroby, bóle mięśniowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, podwyższone enzymy wątrobowe i kinazę kreatynową (CK), a także ostrą niewydolność nerek wtórną do rabdomiolizy.
aminotransferazy, bilirubina, ból mięśniowy, ciemny mocz, dawka terapeutyczna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, mialgia, mioglobina, mioglobinuria, mocznik, oliguria, ostra niewydolność nerek, podwyższenie enzymów wątrobowych, podwyższenie kreatyniny, przedawkowanie symwastatyny, rabdomioliza, rozpad mięśni prążkowanych, statyny, symwastatyna, transaminaza wątrobowa, uszkodzenie hepatocytów, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie funkcji wątroby, zaburzenie żołądkowo-jelitowe
Leksykon leków
Działania niepożądane – Diovan 80 mg

Profil bezpieczeństwa walsartanu (Diovan) został szczegółowo oceniony w badaniach klinicznych, wykazując podobną częstość działań niepożądanych w porównaniu z placebo, niezależnie od dawki, czasu leczenia, płci, wieku czy rasy pacjentów. Działania niepożądane klasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz nieznana. U dorosłych z nadciśnieniem najczęściej zgłaszano zawroty głowy (niezbyt często), kaszel (niezbyt często), bóle brzucha (niezbyt często) oraz uczucie zmęczenia (niezbyt często). Działania niepożądane o nieznanej częstości obejmowały m.in. hiperkaliemię, hiponatremię, małopłytkowość, obrzęk naczynioruchowy, zaburzenia czynności nerek i wzrost aktywności enzymów wątrobowych. U pacjentów po zawale mięśnia sercowego i/lub z niewydolnością serca obserwowano częstsze występowanie niewydolności serca, niedociśnienia tętniczego i ortostatycznego oraz zaburzeń czynności nerek, co wymaga monitorowania parametrów nerkowych i ciśnienia tętniczego.
bilirubina w surowicy, ból brzucha, choroba posurowicza, działanie niepożądane, enzym wątrobowy, funkcja neuropoznawcza, hiperkaliemia, hiponatremia, kreatynina w surowicy, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pęcherzowe zapalenie skóry, przewlekła choroba nerek, transaminaza wątrobowa, walsartan, zapalenie naczyń, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego
Leksykon substancji czynnych
Prawastatyna – Przedawkowanie

Prawastatyna, stosowana w dawkach 20 mg i 40 mg (np. w preparacie Pravator), w przypadku przedawkowania może nasilać znane działania niepożądane statyn, zwłaszcza ze strony układu mięśniowo-szkieletowego, wątroby oraz metabolizmu. Objawy takie jak miopatia (bóle, osłabienie mięśni, podwyższone CK), rabdomioliza (ryzyko ostrej niewydolności nerek), zaburzenia czynności wątroby (podwyższone ALT, AST, bilirubina), dolegliwości żołądkowo-jelitowe oraz zaburzenia metaboliczne (w tym ryzyko rozwoju cukrzycy) wymagają ścisłego monitorowania parametrów laboratoryjnych i klinicznych. Ze względu na ograniczone dane kliniczne dotyczące przedawkowania prawastatyny, brak jest specyficznego antidotum, a postępowanie opiera się na leczeniu objawowym i wspomaganiu funkcji życiowych. W przypadku podejrzenia przedawkowania zaleca się indywidualizację terapii w oparciu o nasilenie objawów i dynamikę ich rozwoju, z uwzględnieniem hospitalizacji w ciężkich przypadkach. Monitorowanie powinno obejmować poziom kinazy kreatynowej (CK), parametry funkcji wątroby (ALT, AST, bilirubina), funkcji nerek (kreatynina, GFR, mocznik), elektrolity oraz gospodarkę węglowodanową. Wczesne rozpoznanie i odpowiednie leczenie objawowe są kluczowe dla zapobiegania powikłaniom, takim jak rabdomioliza i ostra niewydolność nerek, co podkreśla konieczność ścisłej obserwacji pacjentów z podejrzeniem nadmiernego przyjęcia prawastatyny.
ALT, AST, bilirubina, elektrolit, funkcja nerek, funkcja wątroby, funkcja życiowa, GFR, gospodarka glukozy, gospodarka węglowodanowa, kinaza kreatynowa, kreatynina, leczenie objawowe, miopatia, mocznik, objaw niepożądany, ostra niewydolność nerek, parametr wątrobowy, Pravator, przedawkowanie prawastatyny, rabdomioliza, statyna, transaminaza wątrobowa, układ mięśniowo-szkieletowy, zaburzenie lipidowe, zaburzenie metaboliczne, zaburzenie żołądkowo-jelitowe