stan latentny

Stan latentny (utajony) w medycynie odnosi się do okresu, w którym patogen lub choroba są obecne w organizmie, ale nie wywołują objawów klinicznych. W tym czasie organizm jest nosicielem czynnika chorobotwórczego, który może ulegać replikacji na niskim poziomie lub pozostawać w formie nieaktywnej.

Z punktu widzenia klinicznego, stan latentny stanowi wyzwanie diagnostyczne, ponieważ pacjenci nie wykazują symptomów choroby, ale mogą zarażać innych. Klasycznymi przykładami są zakażenia wirusem Herpes simplex (HSV), wirusem HIV w fazie bezobjawowej czy gruźlica utajona. Podczas stanu latentnego, mimo braku objawów, diagnostyka laboratoryjna często pozwala wykryć obecność patogenu lub odpowiedzi immunologicznej na jego obecność.

Przejście ze stanu latentnego do aktywnej choroby może nastąpić w wyniku osłabienia układu odpornościowego, współistniejących chorób, stresu lub innych czynników. Z tego powodu monitorowanie pacjentów z rozpoznanym stanem latentnym ma istotne znaczenie w zapobieganiu rozwojowi pełnoobjawowej choroby oraz w kontroli transmisji zakażeń.

Powiązane wpisy

Leksykon chorób i schorzeń
Infekcja wirusem cytomegalii – Etiologia i przyczyny

Cytomegalowirus (CMV, HHV-5) to duży, złożony wirus DNA z rodziny Herpesviridae, charakteryzujący się zdolnością do latencji i unikania odpowiedzi immunologicznej gospodarza. CMV jest powszechnie rozpowszechniony, z seroprewalencją sięgającą 50-85% dorosłych w USA i niemal 100% w krajach rozwijających się. Wirus przenosi się przez kontakt z zakaźnymi płynami ustrojowymi (ślina, mocz, krew, nasienie, wydzielina pochwowa, mleko matki) i może powodować pierwotne zakażenie, reinfekcję lub reaktywację. Szczególnie narażone na ciężkie zakażenia są osoby z immunosupresją (np. biorcy przeszczepów, pacjenci z HIV/AIDS, osoby poddawane chemioterapii) oraz noworodki zakażone wrodzenie (0,2-1% noworodków, z ryzykiem trwałych niepełnosprawności u 1-2 na 1000 urodzeń). Ryzyko transmisji wertykalnej wynosi 30-70% przy pierwotnej infekcji w ciąży, zwłaszcza w pierwszym trymestrze, a zakażenie płodu może prowadzić do poważnych powikłań neurologicznych i sensorycznych, w tym głuchoty i opóźnienia rozwoju.
Betaherpesvirinae, błona śluzowa, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, dysfagia, Herpesviridae, immunosupresja, infekcja pierwotna, limfocyt T pomocniczy, małogłowie, miażdżyca, odpowiedź immunologiczna, polimikrogyria, rak mukoepidermoidalny, stan latentny, szpik kostny, transmisja wertykalna, tropizm komórkowy, wiremia, wirus cytomegalii, wrodzone zakażenie, wtrąt wewnątrzjądrowy, wydalanie wirusa, zakażenie wewnątrzmaciczne, zapalenie mózgu, zapalenie okrężnicy, zapalenie płuc, zapalenie przełyku, zapalenie siatkówki, zapalenie wątroby, zwapnienie
Leksykon chorób i schorzeń
Infekcja wirusem cytomegalii – Epidemiologia

Wirus cytomegalii (CMV), należący do rodziny herpeswirusów, jest powszechnie rozpowszechnionym patogenem DNA, który pozostaje w stanie latentnym po pierwotnym zakażeniu i może ulegać reaktywacji przy immunosupresji. Seroprewalencja CMV w populacji ogólnej waha się od 40% do 100%, zależnie od regionu geograficznego, wieku i statusu socjoekonomicznego, z wyższą częstością u kobiet, osób starszych oraz mieszkańców krajów rozwijających się. Wrodzone zakażenie CMV dotyczy około 0,5-1% żywych urodzeń w USA i Europie, a w krajach rozwijających się może sięgać 6%. Ryzyko transmisji przezłożyskowej wynosi około 30-40% przy pierwotnym zakażeniu matki. CMV jest główną przyczyną wrodzonych infekcji wirusowych i powikłań neurologicznych u noworodków, a także istotnym czynnikiem chorobowości u biorców przeszczepów hematopoetycznych i narządów miąższowych, z częstością zakażeń po HSCT od 24,8% do 61,2% i po SOT od 5,2% do 79,0%.
badanie molekularne, badanie przesiewowe, badanie seroepidemiologiczne, chorobowość i śmiertelność, herpeswirus, infekcja oportunistyczna, komórka CD4+ T, metaanaliza, nadzór epidemiologiczny, przebieg bezobjawowy, przeciwciało anty-CMV, przeszczep hematopoetycznych komórek macierzystych, przeszczep narządów miąższowych, seropozytywność CMV, stan latentny, terapia antyretrowirusowa, terapia przeciwwirusowa, test serologiczny, transmisja przezłożyskowa, transmisja wirusa, uszkodzenie narządowe, wada wrodzona, wirus cytomegalii, zakażenie CMV, zakażenie pierwotne, zapalenie siatkówki
Leksykon chorób i schorzeń
Mononukleoza zakaźna – Patofizjologia i mechanizm

Mononukleoza zakaźna jest samoograniczającym się zaburzeniem limfoproliferacyjnym wywołanym przez wirusa Epsteina-Barr (EBV), który zakaża ponad 90% populacji i utrzymuje dożywotnią infekcję w limfocytach B pamięci. EBV przenoszony jest głównie przez kontakt z wydzielinami jamy ustnej i gardła, a infekcja rozpoczyna się od zakażenia komórek nabłonkowych, następnie limfocytów B poprzez interakcję glikoprotein gp350 z receptorem CD21 i gp42 z HLA klasy II. Infekcja wywołuje silną odpowiedź immunologiczną, w tym proliferację limfocytów T CD8+ i produkcję przeciwciał heterofilnych, co manifestuje się objawami mononukleozy, takimi jak gorączka, limfocytoza i zapalenie gardła. EBV pozostaje w stanie latentnym w limfocytach B, ekspresjonując ograniczony zestaw genów (EBNA1, LMP1, LMP2, EBERs, miRNA), co umożliwia uniknięcie odpowiedzi immunologicznej i potencjalną reaktywację, szczególnie u osób z immunosupresją.
antygen jądrowy, atypowy limfocyt, białko błonowe, chłoniak Burkitta, chłoniak Hodgkina, choroba limfoproliferacyjna, demielinizacja, episom, glikoproteina gp350, inhibitor topoizomerazy, komórka NK, komórka plazmatyczna, limfocyt B pamięci, limfocyt T CD8, mikroRNA, mimikra molekularna, mononukleoza zakaźna, niekodujące RNA, pęknięcie śledziony, przeciwciało heterofilne, rak nosogardzieli, receptor CD21, reumatoidalne zapalenie stawów, stan latentny, stwardnienie rozsiane, test Monospot, toczeń rumieniowaty układowy, transaminaza wątrobowa, transformacja nowotworowa, układ siateczkowo-śródbłonkowy, wirus Epsteina-Barr, wirus onkogenny, zaburzenie limfoproliferacyjne

stan latentny

Powiązane wpisy

Infekcja wirusem cytomegalii – Etiologia i przyczyny

Infekcja wirusem cytomegalii – Epidemiologia

Mononukleoza zakaźna – Patofizjologia i mechanizm