zaburzenia strukturalne płodu
Zaburzenia strukturalne płodu to nieprawidłowości w budowie anatomicznej rozwijającego się organizmu, które mogą zostać wykryte w okresie prenatalnym. Obejmują one szeroki zakres anomalii dotyczących poszczególnych narządów lub układów narządów, które mogą mieć różny stopień nasilenia i konsekwencje kliniczne.
Diagnostyka zaburzeń strukturalnych płodu opiera się głównie na badaniach ultrasonograficznych wykonywanych w różnych okresach ciąży. Szczególnie ważne są badania USG w pierwszym trymestrze (11-13 tydzień) oraz szczegółowe badanie anatomii płodu w 18-22 tygodniu ciąży. W przypadkach wątpliwych lub wymagających dokładniejszej oceny stosuje się badanie rezonansu magnetycznego płodu.
Zaburzenia strukturalne mogą dotyczyć wszystkich układów organizmu płodu, w tym układu nerwowego (np. wady cewy nerwowej, bezmózgowie), układu sercowo-naczyniowego (wady serca), układu moczowego (np. agenezja nerek), układu pokarmowego (np. przepuklina przeponowa, zarośnięcie przełyku), układu kostno-szkieletowego oraz powłok ciała.
Wykrycie zaburzenia strukturalnego płodu wymaga interdyscyplinarnego podejścia, obejmującego konsultację genetyczną, ocenę ryzyka współistniejących wad, określenie rokowania oraz zaplanowanie optymalnego postępowania okołoporodowego. W niektórych przypadkach możliwe jest leczenie wewnątrzmaciczne, w innych konieczne jest zaplanowanie interwencji chirurgicznej po urodzeniu.