gruczolak kwasochłonny
Gruczolak kwasochłonny (łac. adenoma oxyphilicum), znany również jako gruczolak onkocytarny, to łagodny nowotwór wywodzący się z komórek nabłonkowych, charakteryzujący się obecnością dużych komórek zawierających liczne mitochondria w cytoplazmie, co nadaje im kwasochłonny (eozynofilny) wygląd w barwieniu hematoksyliną i eozyną.
Najczęściej gruczolak kwasochłonny występuje w gruczołach ślinowych (zwłaszcza w śliniance przyusznej), gdzie stanowi około 1-2% wszystkich nowotworów łagodnych. Może również rozwijać się w tarczycy, przytarczycach, nerkach oraz przysadce mózgowej. Klinicznie prezentuje się najczęściej jako wolno rosnący, bezobjawowy guzek, rzadko przekraczający 4 cm średnicy.
Diagnostyka gruczolaka kwasochłonnego opiera się na badaniu histopatologicznym materiału pobranego podczas biopsji lub po całkowitym wycięciu zmiany. Mikroskopowo charakteryzuje się obecnością dużych, wielokątnych komórek z obfitą, ziarnistą, kwasochłonną cytoplazmą oraz centralnie położonym jądrem. Leczeniem z wyboru jest chirurgiczne wycięcie zmiany, a rokowanie jest bardzo dobre, z minimalnym ryzykiem nawrotu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lithium Carbonicum GSK
Terapia węglanem litu wymaga ścisłej kontroli ze względu na wąski indeks terapeutyczny oraz ryzyko toksyczności. Przed rozpoczęciem leczenia preparatem Lithium Carbonicum GSK konieczna jest kompleksowa ocena stanu klinicznego pacjenta, obejmująca badania czynności tarczycy (TSH, fT3, fT4), nerek (kreatynina, GFR, badanie ogólne moczu), serca (EKG), a także oznaczenie stężenia sodu i glukozy w surowicy. Lit jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, chorobami sercowo-naczyniowymi, nieleczoną niedoczynnością tarczycy, odwodnieniem z zaburzeniami sodu, chorobą Addisona oraz przy zmniejszonej podaży soli w diecie. Szczególną ostrożność należy zachować u chorych z chorobą Parkinsona, zaburzeniami przewodnictwa sercowego, padaczką, łuszczycą, wrodzoną nużliwością mięśni, cukrzycą oraz schizofrenią. Ze względu na ryzyko ujawnienia zespołu Brugadów, u pacjentów z podejrzeniem tej choroby wskazane jest prowadzenie terapii w warunkach klinicznych z regularnym monitorowaniem EKG i objawów kardiologicznych.
choroba Addisona, choroba Parkinsona, choroba sercowo-naczyniowa, cukrzyca, czynność tarczycy, elektrokardiogram, gruczolak kwasochłonny, hormon tyreotropowy, indeks terapeutyczny, kreatynina, łuszczyca, mikrotorbiele nerki, nefropatia kanalikowo-miąższowa, niedoczynność tarczycy, niewydolność nerek, nużliwość mięśni, onkocytoma, padaczka, przewodnictwo zatokowo-komorowe, rak kanalików zbiorczych, schizofrenia, trijodotyronina wolna, tyroksyna wolna, węglan litu, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia przewodnictwa serca, zespół Brugadów - Leksykon substancji czynnych
Lit – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Lithium Carbonicum GSK, zawierający 250 mg litu w formie tabletek, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na wąski indeks terapeutyczny i ryzyko działań niepożądanych. Preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, chorobami sercowo-naczyniowymi, nieleczoną niedoczynnością tarczycy, odwodnieniem z hiponatremią, chorobą Addisona oraz przy zmniejszonej podaży sodu w diecie. Należy zachować ostrożność u chorych z chorobą Parkinsona, zaburzeniami przewodnictwa sercowego, padaczką, łuszczycą, wrodzoną nużliwością mięśni, cukrzycą oraz schizofrenią. Przed rozpoczęciem terapii wskazana jest kompleksowa ocena funkcji tarczycy, nerek, serca (EKG), a także oznaczenie stężenia sodu i glukozy w surowicy. Lit działa jako inhibitor kanałów sodowych mięśnia sercowego, co może ujawnić zespół Brugadów, dlatego stosowanie u tych pacjentów jest przeciwwskazane lub wymaga ścisłego monitorowania kardiologicznego.
Podczas terapii Lithium Carbonicum GSK należy monitorować funkcję nerek, gdyż lit hamuje zwrotny wychwyt sodu w kanalikach nerkowych, co zwiększa ryzyko odwodnienia i toksyczności litu, zwłaszcza przy biegunce lub nadmiernym poceniu się. Zaleca się utrzymanie odpowiedniej podaży sodu i wody w diecie. Długotrwałe stosowanie może prowadzić do nefropatii kanalikowo-miąższowej oraz poważnych powikłań nerkowych, takich jak mikrotorbiele, gruczolak kwasochłonny (onkocytoma) czy rak kanalików zbiorczych nerki, szczególnie u pacjentów leczonych ponad 10 lat. Z tego względu konieczne jest regularne monitorowanie czynności nerek, zwłaszcza u osób poddawanych długotrwałej terapii litem.
choroba Addisona, choroba Parkinsona, choroba sercowo-naczyniowa, cukrzyca, czynność nerek, czynność serca, czynność tarczycy, EKG, funkcja serca, gruczolak kwasochłonny, indeks terapeutyczny, kanaliki nerkowe, kanały sodowe, lit węglan, łuszczyca, mikrotorbiele nerki, nefropatia kanalikowo-miąższowa, nefrotoksyczność, niedoczynność tarczycy, niewydolność nerek, nużliwość mięśni, objawy parkinsonowskie, onkocytoma, padaczka, próg drgawkowy, przewodnictwo zatokowo-komorowe, rak kanalików zbiorczych nerki, schizofrenia, stężenie glukozy, stężenie sodu, węzeł zatokowy, zespół Brugadów