rozrost gruczołu mlekowego
Rozrost gruczołu mlekowego, inaczej ginekomastia, to stan charakteryzujący się powiększeniem tkanki gruczołowej sutka u mężczyzn. Jest to wynik zaburzenia równowagi hormonalnej, szczególnie stosunku estrogenów do androgenów. Rozrost może być jednostronny lub obustronny i wiąże się z obecnością wyczuwalnego, tarczowatego zagęszczenia tkanki pod brodawką sutkową.
Ginekomastia może występować jako fizjologiczna (u noworodków, w okresie dojrzewania i u starszych mężczyzn) lub patologiczna. Przyczyny patologiczne obejmują schorzenia endokrynologiczne (np. hipogonadyzm, nadczynność tarczycy), nowotwory produkujące estrogeny, choroby wątroby i nerek, otyłość oraz działanie niektórych leków (m.in. spironolakton, cymetydyna, finasteryd, leki antypsychotyczne czy anaboliki).
Diagnostyka rozrostu gruczołu mlekowego powinna obejmować wywiad, badanie fizykalne oraz badania laboratoryjne oceniające stężenia hormonów. W wybranych przypadkach wykonuje się USG lub mammografię w celu odróżnienia prawdziwej ginekomastii od pseudoginekomastii (nagromadzenie tkanki tłuszczowej) oraz wykluczenia nowotworu. Leczenie zależy od przyczyny i obejmuje eliminację czynnika wywołującego, farmakoterapię (tamoksyfen, inhibitory aromatazy) lub leczenie chirurgiczne w przypadkach opornych na leczenie zachowawcze.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tachyben 100 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Tachyben (urapidyl) obejmowały szeroki zakres analiz toksykologicznych, mutagennych, rakotwórczych oraz wpływu na reprodukcję. W badaniach toksyczności ostrej na myszach i szczurach określono LD50 dla urapidylu na poziomie 508-750 mg/kg (doustnie) oraz 140-260 mg/kg (dożylnie). Objawy toksyczne obejmowały uspokojenie polekowe, opadanie powiek, zmniejszoną ruchliwość, duszność, drżenia i drgawki. W badaniach przewlekłych na szczurach (dawki do 250 mg/kg/dobę) i psach (do 64 mg/kg/dobę) obserwowano uspokojenie, zmniejszenie masy ciała, przedłużenie cyklu rujowego oraz zmniejszenie masy macicy u szczurów, a u psów objawy takie jak nadmierne ślinienie i drżenie przy dawkach >30 mg/kg/dobę, bez zmian histopatologicznych. Testy mutagenności (m.in. test Amesa, testy na limfocytach ludzkich) oraz długoterminowe badania rakotwórczości na myszach i szczurach nie wykazały działania mutagennego ani rakotwórczego urapidylu.
badanie histopatologiczne, badanie rakotwórczości, chlorowodorek urapidylu, cykl rujowy, dawka śmiertelna, dawka terapeutyczna, działanie teratogenne, hepatocyt, limfocyt ludzki, naprawa DNA, oś przysadkowo-gonadalna, potencjał mutagenny, prolaktyna, ptoza powiek, rozrost gruczołu mlekowego, sedacja polekowa, szpik kostny, test Amesa, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, właściwość mutagenna, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tachyben 25 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne urapidylu wykazały, że dawka śmiertelna (LD50) po podaniu doustnym u gryzoni wynosi 508-750 mg/kg, a po dożylnym 140-260 mg/kg masy ciała. Toksyczność przewlekła u szczurów przy dawkach do 250 mg/kg/dobę objawiała się uspokojeniem polekowym, opadaniem powiek, zmniejszonym przyrostem masy ciała, przedłużeniem cyklu rujowego oraz zmniejszeniem masy macicy. U psów, przy dawkach do 64 mg/kg/dobę, obserwowano podobne objawy, jednak bez zmian klinicznych i histopatologicznych, co wskazuje na lepszą tolerancję u tego gatunku. Testy mutagenności (m.in. test Amesa, badania na limfocytach ludzkich) oraz długoterminowe badania rakotwórczości u myszy i szczurów nie wykazały działania mutagennego ani rakotwórczego urapidylu.
chlorowodorek urapidylu, cykl rujowy, dawka śmiertelna LD50, działanie mutagenne, działanie teratogenne, hepatocyty, naprawa DNA, oś przysadka-gruczoły płciowe, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil toksykologiczny, prolaktyna, przeżywalność płodów, rozrost gruczołu mlekowego, sedacja polekowa, sinica, test Amesa, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, urapidyl