wrodzona wada sercowo-naczyniowa

Wrodzona wada sercowo-naczyniowa to nieprawidłowość w budowie serca lub dużych naczyń krwionośnych występująca już w momencie urodzenia. Te wady powstają w okresie prenatalnym, głównie między 3. a 8. tygodniem ciąży, kiedy rozwija się układ sercowo-naczyniowy płodu.

Wady te dotykają około 0,8-1% żywych urodzeń i mogą przybierać różne formy – od drobnych nieprawidłowości niewpływających znacząco na funkcjonowanie układu krążenia, po złożone anomalie zagrażające życiu. Do najczęstszych należą: ubytek przegrody międzykomorowej (VSD), ubytek przegrody międzyprzedsionkowej (ASD), przetrwały przewód tętniczy (PDA), tetralogia Fallota oraz przełożenie wielkich pni tętniczych.

Etiologia wad wrodzonych serca jest wieloczynnikowa i obejmuje czynniki genetyczne (trisomie chromosomów 13, 18, 21), środowiskowe (ekspozycja na teratogeny, infekcje podczas ciąży), metaboliczne (cukrzyca matki) oraz idiopatyczne. Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych (echokardiografia, rezonans magnetyczny, tomografia komputerowa) oraz inwazyjnych (cewnikowanie serca).

Leczenie wrodzonych wad sercowo-naczyniowych zależy od typu i ciężkości wady. Obejmuje postępowanie zachowawcze, interwencje przezskórne oraz zabiegi kardiochirurgiczne. Wczesne rozpoznanie i odpowiednie leczenie znacząco poprawiają rokowanie – obecnie ponad 90% dzieci z wrodzonymi wadami serca dożywa wieku dorosłego.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl