toksyczność układu krążenia

Toksyczność układu krążenia (kardiotoksyczność) odnosi się do szkodliwego wpływu substancji chemicznych, leków i innych czynników na serce i naczynia krwionośne. W praktyce klinicznej problem ten dotyczy przede wszystkim powikłań polekowych, szczególnie w onkologii, gdzie chemioterapeutyki mogą powodować zarówno ostre, jak i przewlekłe uszkodzenia mięśnia sercowego.

Kardiotoksyczność może objawiać się w różnych postaciach, od subklinicznych zmian w badaniach obrazowych i biochemicznych, poprzez zaburzenia rytmu serca, dysfunkcję skurczową lewej komory, aż po jawną niewydolność serca. Szczególnie istotny jest monitoring pacjentów przyjmujących antracykliny (np. doksorubicyna), trastuzumab, inhibitory kinaz tyrozynowych czy fluorouracyl, które charakteryzują się znaczącym potencjałem kardiotoksycznym.

Diagnostyka kardiotoksyczności opiera się na ocenie biomarkerów uszkodzenia mięśnia sercowego (troponiny, peptydy natriuretyczne), badaniach obrazowych (echokardiografia, MRI serca) oraz elektrokardiografii. Wczesne rozpoznanie umożliwia modyfikację leczenia i wdrożenie odpowiedniej kardioprotekcji, co jest kluczowe dla optymalizacji terapii podstawowej choroby przy jednoczesnej minimalizacji ryzyka sercowo-naczyniowego.

Strategie zapobiegania i leczenia kardiotoksyczności obejmują stosowanie kardioprotektorów (np. deksrazoksan), modyfikację schematów dawkowania leków kardiotoksycznych, oraz wdrażanie standardowej terapii niewydolności serca zgodnie z aktualnymi wytycznymi. Interdyscyplinarne podejście, angażujące kardiologów i specjalistów dziedzin podstawowych, jest niezbędne dla optymalnego prowadzenia pacjentów zagrożonych toksycznością układu krążenia.

Powiązane wpisy

  1. 16.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl