wyspa trzustkowa Langerhansa
Wyspa trzustkowa Langerhansa, nazywana również wyspą Langerhansa, jest kluczową strukturą endokrynną trzustki. Została odkryta w 1869 roku przez niemieckiego patologa Paula Langerhansa. Wyspy te stanowią około 1-2% objętości całej trzustki i są rozproszone w jej miąższu, głównie w ogonie narządu.
Wyspy Langerhansa składają się z kilku typów komórek endokrynnych, z których najważniejsze to: komórki alfa produkujące glukagon, komórki beta wytwarzające insulinę, komórki delta wydzielające somatostatynę, komórki PP wydzielające polipeptyd trzustkowy oraz komórki epsilon produkujące grelinę. Najliczniejsze są komórki beta, stanowiące około 60-80% wszystkich komórek wysp.
Główną funkcją wysp trzustkowych jest regulacja gospodarki węglowodanowej organizmu. Insulina wydzielana przez komórki beta obniża poziom glukozy we krwi, natomiast glukagon z komórek alfa działa przeciwstawnie, podnosząc jej stężenie. Zaburzenia funkcjonowania wysp Langerhansa, szczególnie komórek beta, prowadzą do rozwoju cukrzycy.
W diagnostyce i leczeniu chorób metabolicznych, zwłaszcza cukrzycy typu 1, wyspy Langerhansa mają istotne znaczenie kliniczne. Współczesne metody terapeutyczne obejmują transplantację wysp trzustkowych jako alternatywę dla przeszczepu całej trzustki u pacjentów z cukrzycą typu 1. Techniki izolacji i hodowli wysp trzustkowych są przedmiotem intensywnych badań w medycynie regeneracyjnej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Medoxa 1 mg
Dane przedkliniczne dotyczące prednizonu, substancji czynnej leku Medoxa, nie wskazują na szczególne ryzyko dla ludzi w zakresie toksyczności, genotoksyczności i potencjalnego działania rakotwórczego. W badaniach toksyczności ostrej na szczurach określono LD50 na poziomie 240 mg/kg m.c. po jednorazowym podaniu. Toksyczność podostra i przewlekła ujawniła specyficzne zmiany histopatologiczne: uszkodzenia komórek wysp trzustkowych Langerhansa przy dawce 33 mg/kg m.c. przez 7-14 dni u szczurów, uszkodzenia wątroby u królików przy dawkach 2-3 mg/kg m.c. przez 2-4 tygodnie oraz martwicę mięśni u świnek morskich (0,5-5 mg/kg m.c.) i psów (4 mg/kg m.c.) po kilkutygodniowym podawaniu. Brak jest dowodów na klinicznie istotne właściwości mutagenne lub karcynogenne prednizonu.
badanie farmakologiczne, badanie teratogenności, dawka śmiertelna, działanie histotoksyczne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, glikokortykosteroid, LD50, martwica mięśni, opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, prednizolon, prednizon, profil bezpieczeństwa, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, rozwój płodowy, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność podostra, toksyczny wpływ na reprodukcję, uszkodzenie wątroby, właściwość genotoksyczna, wyspa trzustkowa Langerhansa, zaburzenie spermatogenezy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Esotkaleno 50 mg
Na podstawie dostępnych danych przedklinicznych dotyczących prednizonu, nie stwierdzono istotnego ryzyka toksycznego ani genotoksycznego u ludzi. W badaniach toksyczności ostrej u szczurów określono LD50 na poziomie 240 mg/kg masy ciała po jednorazowym podaniu. Długotrwałe podawanie prednizolonu w dawkach 33 mg/kg m.c. u szczurów wywoływało zmiany w komórkach wysp trzustkowych Langerhansa, natomiast u królików dawki 2-3 mg/kg m.c./dobę przez 2-4 tygodnie powodowały uszkodzenie wątroby. Martwica mięśni obserwowana była u świnek morskich (0,5-5 mg/kg m.c.) oraz psów (4 mg/kg m.c.) po kilku tygodniach terapii. Badania rozwojowe na myszach, chomikach i królikach wykazały teratogenne działanie prednizolonu, w tym rozszczep wargi i podniebienia oraz anomalie czaszki i szczęki u szczurów po podaniu parenteralnym. Ponadto, długotrwałe stosowanie dużych dawek (30 mg/dobę) prowadziło do odwracalnych zaburzeń spermatogenezy.
działanie histotoksyczne, działanie mutagenne i karcynogenne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, glikokortykosteroid, LD50, martwica mięśni, opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego, prednizolon, prednizon, rozszczep wargi i podniebienia, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na reprodukcję, uszkodzenie wątroby, wyspa trzustkowa Langerhansa, zaburzenie spermatogenezy