scyntygrafia serca i naczyń

Scyntygrafia serca i naczyń to nieinwazyjna metoda diagnostyczna z zakresu medycyny nuklearnej, polegająca na obrazowaniu pracy mięśnia sercowego i przepływu krwi przez naczynia wieńcowe. Badanie wykorzystuje radioizotopy, najczęściej technet-99m, które po podaniu dożylnym gromadzą się w tkance mięśnia sercowego proporcjonalnie do przepływu krwi i żywotności komórek.

W kardiologii scyntygrafia znajduje zastosowanie w diagnostyce choroby niedokrwiennej serca, ocenie żywotności mięśnia sercowego po zawale, monitorowaniu efektów leczenia oraz stratyfikacji ryzyka sercowo-naczyniowego. Badanie może być wykonywane w spoczynku oraz z obciążeniem (wysiłkowym lub farmakologicznym), co pozwala na wykrycie przejściowego niedokrwienia mięśnia sercowego.

Najczęściej wykonywane rodzaje scyntygrafii serca to: perfuzyjna scyntygrafia mięśnia sercowego (SPECT), scyntygrafia bramkowana (GSPECT) oceniająca funkcję skurczową komór, oraz wentrykulografia radioizotopowa (MUGA) pozwalająca na precyzyjny pomiar frakcji wyrzutowej. W diagnostyce naczyń scyntygrafia umożliwia ocenę przepływu krwi i wykrywanie zmian miażdżycowych lub zakrzepowych.

Zaletami scyntygrafii serca i naczyń są wysoka czułość w wykrywaniu niedokrwienia, możliwość ilościowej oceny perfuzji oraz nieinwazyjny charakter badania. Ograniczenia metody wiążą się z ekspozycją na promieniowanie jonizujące, stosunkowo niską rozdzielczością przestrzenną obrazów oraz przeciwwskazaniami do stosowania obciążenia wysiłkowego u niektórych pacjentów.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl