farmakokinetyka tiamazolu
Farmakokinetyka tiamazolu obejmuje procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania tego leku przeciwtarczycowego. Tiamazol (metimazol) po podaniu doustnym jest szybko i niemal całkowicie wchłaniany z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po około 1-2 godzinach.
Lek charakteryzuje się dobrą biodostępnością, przekraczającą 80%. Tiamazol łatwo przenika przez barierę łożyskową i do mleka matki, co ma istotne znaczenie kliniczne podczas leczenia kobiet w ciąży i karmiących piersią. Wykazuje również zdolność do kumulacji w tkance tarczycy, gdzie osiąga stężenia 15-80 razy wyższe niż w surowicy.
Okres półtrwania tiamazolu w osoczu wynosi 4-6 godzin, jednak jego działanie terapeutyczne utrzymuje się dłużej (12-24 godziny) ze względu na kumulację w tarczycy. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, a metabolity oraz niewielkie ilości niezmienionego leku są wydalane przez nerki. U pacjentów z niewydolnością wątroby lub nerek może dochodzić do wydłużenia okresu półtrwania leku.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Thyrozol zawiera tiamazol, aktywny metabolit karbimazolu, z dawkowaniem dostosowanym do ciężkości nadczynności tarczycy oraz spożycia jodu. U dorosłych dawka początkowa wynosi zwykle 10-40 mg/dobę, najczęściej 20-30 mg/dobę, z możliwością zmniejszenia dawki w łagodnych przypadkach lub zwiększenia do 40 mg/dobę w ciężkich postaciach. Terapia podtrzymująca obejmuje 5-20 mg/dobę w skojarzeniu z lewotyroksyną lub 2,5-10 mg/dobę w monoterapii. U dzieci (3-17 lat) dawka początkowa to 0,5 mg/kg m.c./dobę, podzielona na 2-3 dawki, z maksymalną dawką 40 mg/dobę; u dzieci ≤ 2 lat stosowanie nie jest zalecane. Leczenie trwa zwykle 6-24 miesięcy, a celem jest osiągnięcie eutyreozy i remisji, która występuje u około 50% pacjentów po roku terapii. Wskazane jest monitorowanie stężenia TSH i hormonów tarczycy oraz indywidualne dostosowanie dawki, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, nerek oraz u osób w podeszłym wieku.
eutyreoza, farmakokinetyka tiamazolu, gruczolak autonomiczny, jodowrażliwość tarczycy, karbimazol, klirens osoczowy, leczenie przedoperacyjne, lewotyroksyna, nadchloran, nadczynność tarczycy, nadczynność tarczycy indukowana jodem, niedoczynność tarczycy, pochodne tionamidu, przełom tarczycowy, środek kontrastowy, stan metaboliczny, stężenie hormonów tarczycy, stężenie TSH, terapia jodem radioaktywnym, terapia jodowa Plummera, terapia podtrzymująca, tiamazol, wole tarczycy, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby -
Leksykon leków
Thyrozol, zawierający tiamazol w dawkach 5 mg, 10 mg i 20 mg, jest stosowany w leczeniu nadczynności tarczycy. Dawka początkowa u dorosłych wynosi 10-40 mg/dobę, zwykle 20-30 mg/dobę, dostosowana do ciężkości choroby i spożycia jodu. W terapii podtrzymującej stosuje się 5-20 mg/dobę w skojarzeniu z lewotyroksyną lub 2,5-10 mg/dobę w monoterapii. U dzieci (3-17 lat) dawka początkowa to 0,5 mg/kg masy ciała/dobę, podzielona na 2-3 dawki, z maksymalną dawką 40 mg/dobę. U dzieci ≤ 2 lat tiamazol nie jest zalecany. U pacjentów z zaburzeniami wątroby i nerek dawkę należy indywidualnie dostosować i utrzymywać na możliwie najniższym poziomie, ze ścisłym monitorowaniem. U osób starszych również zaleca się ostrożne dostosowanie dawki. Leczenie trwa zwykle od 6 miesięcy do 2 lat, z celem uzyskania eutyreozy i remisji, która występuje u około 50% pacjentów po roku terapii.
eutyreoza, farmakokinetyka tiamazolu, gruczolak autonomiczny, hormon tarczycy, klirens osoczowy, leczenie przedoperacyjne, lewotyroksyna, nadchloran, nadczynność tarczycy, nadczynność tarczycy indukowana jodem, niedoczynność tarczycy, pochodna tionamidu, przełom tarczycowy, remisja, stan metaboliczny, stężenie hormonu tarczycy, stężenie TSH, tabletka powlekana, terapia jodem radioaktywnym, terapia jodowa Plummera, terapia podtrzymująca, Thyrozol, tiamazol, tkanka paranodularna, wole tarczycy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
