pochodna tionamidu

Pochodne tionamidu to grupa leków przeciwtarczycowych stosowanych głównie w leczeniu nadczynności tarczycy. Do najczęściej stosowanych należą metimazol (tiamazol), karbimazol oraz propylotiouracyl (PTU). Mechanizm ich działania polega na hamowaniu enzymu peroksydazy tarczycowej, co prowadzi do zaburzenia procesu jodowania tyrozyny i sprzęga jodotyrozyny, w efekcie zmniejszając syntezę hormonów tarczycy.

Leki te różnią się profilem farmakokinetycznym – tiamazol ma dłuższy okres półtrwania niż propylotiouracyl, co pozwala na rzadsze dawkowanie. PTU ma dodatkową właściwość hamowania obwodowej konwersji T4 do T3, co może być korzystne w przełomie tarczycowym. Leki z tej grupy przenikają przez barierę łożyskową, jednak propylotiouracyl w mniejszym stopniu, dlatego jest preferowany w pierwszym trymestrze ciąży.

Do najczęstszych działań niepożądanych pochodnych tionamidu należą wysypki skórne, świąd, bóle stawów oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe. Rzadkim, ale potencjalnie zagrażającym życiu powikłaniem jest agranulocytoza, która występuje u około 0,2-0,5% pacjentów. Z tego powodu pacjenci powinni być poinformowani o konieczności natychmiastowego zgłoszenia objawów sugerujących tę komplikację, takich jak gorączka czy ból gardła. Inne poważne działania niepożądane to uszkodzenie wątroby (szczególnie przy PTU) oraz zapalenie naczyń typu ANCA.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl