małopłytkowość noworodka

Małopłytkowość noworodka (trombocytopenia noworodkowa) to stan hematologiczny charakteryzujący się obniżoną liczbą płytek krwi (poniżej 150 × 10^9/l) u noworodków. Jest to stosunkowo częsty problem dotykający około 1-5% wszystkich noworodków, szczególnie tych urodzonych przedwcześnie, u których częstość występowania może sięgać nawet 70%.

Małopłytkowość u noworodków może mieć charakter wrodzony lub nabyty. Przyczyny wrodzone obejmują zespoły genetyczne, takie jak zespół Wiskotta-Aldricha czy małopłytkowość z niedorozwojem kości promieniowej. Nabyte małopłytkowości mogą wynikać z zakażeń (np. CMV, toxoplazmoza, wirusowe zapalenie wątroby), alloimmunizacji (małopłytkowość alloimmunologiczna noworodków, NAIT), chorób matki (małopłytkowość immunologiczna – ITP, toczeń układowy), czy powikłań ciąży (stan przedrzucawkowy, HELLP).

Klinicznie małopłytkowość noworodka może manifestować się jako wybroczyny, krwawienia śluzówkowe, a w ciężkich przypadkach jako krwawienia narządowe, w tym groźne krwawienia do ośrodkowego układu nerwowego. Diagnostyka obejmuje ocenę morfologii krwi obwodowej, badania immunologiczne, genetyczne oraz obrazowe w zależności od podejrzewanej etiologii.

Leczenie zależy od przyczyny, nasilenia małopłytkowości i obecności krwawień. Może obejmować transfuzje koncentratu płytek krwi (zwłaszcza przy liczbie płytek poniżej 30 × 10^9/l lub objawach krwawienia), podawanie immunoglobulin dożylnych (w NAIT), kortykosteroidów lub leczenie choroby podstawowej. Rokowanie zależy od etiologii – w przypadkach małopłytkowości wtórnej do infekcji czy przyczyn matczynych najczęściej następuje samoistna normalizacja liczby płytek w ciągu kilku tygodni.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl