Lithii carbonas
Lithii carbonas (węglan litu) to związek chemiczny stosowany w psychiatrii jako lek normotymiczny pierwszego rzutu w terapii zaburzeń afektywnych dwubiegunowych. Działa poprzez stabilizację nastroju, zapobiegając zarówno epizodom maniakalnym, jak i depresyjnym.
Mechanizm działania węglanu litu opiera się na modulacji przekaźnictwa synaptycznego, wpływie na szlaki sygnałowe związane z inozytolami oraz hamowaniu kinazy glikogenu syntazy 3β. Lek charakteryzuje się wąskim indeksem terapeutycznym, co wymaga regularnego monitorowania stężenia litu w surowicy krwi (zakres terapeutyczny: 0,6-1,2 mmol/l).
Stosowanie węglanu litu wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych, takich jak drżenie, zwiększone pragnienie, wielomocz, niedoczynność tarczycy oraz potencjalna nefrotoksyczność. Wymaga regularnej kontroli funkcji nerek, tarczycy oraz poziomu elektrolitów. Przeciwwskazania obejmują ciężką niewydolność nerek, niewydolność serca oraz pierwszy trymestr ciąży.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lithium Carbonicum GSK 250 mg
Węglan litu (Lithium Carbonicum GSK) w dawce 250 mg charakteryzuje się niemal całkowitym, lecz powolnym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, trwającym około 8 godzin, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu po 2-4 godzinach. Lit wykazuje objętość dystrybucji około 0,7 l/kg masy ciała, nie wiąże się z białkami osocza i nie ulega biotransformacji. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (ok. 95% dawki), z klirensem nerkowym około 30 ml/h/kg, a okres półtrwania wynosi średnio 19 godzin (zakres 13-33 h), zależnie od wieku, funkcji nerek, czasu leczenia oraz gospodarki wodno-elektrolitowej. Niedobór sodu i wody zwiększa reabsorpcję litu w kanalikach nerkowych, co wydłuża jego eliminację i podnosi stężenie w osoczu.
białka osocza, farmakoterapia, gospodarka wodno-elektrolitowa, hiponatremia, indeks terapeutyczny, klirens nerkowy, Lithii carbonas, Lithium Carbonicum GSK, mania, objętość dystrybucji, okres biologicznego półtrwania, profilaktyka nawrotów, stężenie litu w osoczu, stężenie terapeutyczne, wchłanianie z przewodu pokarmowego, węglan litu, zaburzenie czynności nerek