bladość powłok skórnych

Bladość powłok skórnych (pallor cutis) to objaw kliniczny polegający na zmniejszeniu normalnego zabarwienia skóry i błon śluzowych, co najczęściej manifestuje się jako blade, pozbawione rumieńca powłoki skórne. Jest to objaw niespecyficzny, który może towarzyszyć wielu stanom chorobowym i wymaga diagnostyki różnicowej.

Najczęstszą przyczyną bladości powłok skórnych jest niedokrwistość (anemia), czyli zmniejszenie liczby erytrocytów lub stężenia hemoglobiny we krwi. Może ona wynikać z niedoboru żelaza, witaminy B12 czy kwasu foliowego, ale także z krwawień, hemoliz czy chorób szpiku kostnego. Bladość może także wynikać z obkurczenia naczyń obwodowych, co obserwuje się w stanach wstrząsowych, hipotermii czy przy silnym stresie.

Diagnostyka bladości powłok skórnych powinna obejmować badanie morfologiczne krwi, parametry gospodarki żelazowej oraz inne badania ukierunkowane na zidentyfikowanie przyczyny. W ocenie klinicznej warto zwrócić uwagę na inne towarzyszące objawy, takie jak osłabienie, duszność, zawroty głowy czy przyspieszone tętno, które mogą wskazywać na niedokrwistość jako przyczynę bladości.

Leczenie bladości powłok skórnych jest ukierunkowane na przyczynę podstawową. W przypadku anemii z niedoboru żelaza stosuje się suplementację preparatami żelaza, w przypadku niedoboru witaminy B12 – jej suplementację, a w przypadku krwawień – zatrzymanie krwawienia i przetoczenie preparatów krwi, jeśli jest to konieczne.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl