wchłanianie miejscowe

Wchłanianie miejscowe to proces, podczas którego substancje lecznicze aplikowane na powierzchnię ciała (skórę, błony śluzowe) lub do określonych tkanek są absorbowane przez organizm i przenikają do miejscowego krążenia. Jest to kluczowy element farmakokinetyki leków stosowanych miejscowo.

Efektywność wchłaniania miejscowego zależy od wielu czynników, takich jak właściwości fizykochemiczne substancji (rozpuszczalność w tłuszczach, masa cząsteczkowa), stan fizjologiczny tkanki docelowej, rodzaj podłoża leku oraz powierzchnia aplikacji. Leki lipofilne (rozpuszczalne w tłuszczach) wykazują lepsze wchłanianie przez skórę niż substancje hydrofilne.

W praktyce klinicznej wykorzystuje się różne formy aplikacji miejscowej, m.in. maści, kremy, żele, plastry transdermalnie czy aerozole, które modulują szybkość i stopień wchłaniania substancji. Zaletą wchłaniania miejscowego jest możliwość uzyskania wysokiego stężenia leku w miejscu aplikacji przy jednoczesnym ograniczeniu działań ogólnoustrojowych i efektów niepożądanych.

Wchłanianie miejscowe jest szczególnie istotne w dermatologii, okulistyce, laryngologii i w terapii bólu, gdzie pozwala na uzyskanie efektu terapeutycznego bezpośrednio w miejscu docelowym. Proces ten może być jednak zaburzony w stanach patologicznych, takich jak uszkodzenia skóry, stany zapalne czy zaburzenia mikrokrążenia.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rozex 7,5 mg/g

Produkt leczniczy Rozex w postaci żelu zawiera metronidazol w stężeniu 7,5 mg/g i charakteryzuje się ograniczoną absorpcją ogólnoustrojową po aplikacji miejscowej. Po nałożeniu 1 g żelu na skórę twarzy u zdrowych ochotników, średnie stężenie metronidazolu w surowicy wyniosło 32,9 ng/ml (zakres 14,8-54,4 ng/ml), co stanowi około 1% stężenia osiąganego po doustnym podaniu pojedynczej dawki 250 mg (Cmax 7428 ng/ml, zakres 4270-13970 ng/ml). Metabolit 2-hydroksymetylometronidazol osiągał po aplikacji miejscowej maksymalne stężenie 17,5 ng/ml, podczas gdy po podaniu doustnym mieściło się w zakresie 626-1788 ng/ml. Całkowita ekspozycja systemowa (AUC) po miejscowym zastosowaniu wyniosła 912,7 ng·h/ml, co stanowi jedynie 1,36% ekspozycji po podaniu doustnym (67107 ng·h/ml).
absorpcja ogólnoustrojowa, aplikacja miejscowa, AUC, Cmax, ekspozycja systemowa, hydroksymetabolit, metabolit leku, metabolizm leku, podanie doustne, profil bezpieczeństwa, stężenie leku, terapia miejscowa, wchłanianie miejscowe, właściwości farmakokinetyczne, żel Rozex
Leksykon leków
Interakcje leku – Lignox 50 mg/g

Lidokaina chlorowodorek, substancja czynna preparatu LIGNOX 50 mg/g żel, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne, które należy uwzględnić podczas terapii. Przede wszystkim obserwuje się synergistyczne nasilenie działania środków zwiotczających mięśnie poprzecznie prążkowane, co może prowadzić do nadmiernego zwiotczenia mięśni i ryzyka zaburzeń oddechowych. W związku z tym zaleca się monitorowanie funkcji oddechowych oraz ewentualną redukcję dawki tych leków. Ponadto lidokaina osłabia działanie sulfonamidów, co może skutkować zmniejszoną skutecznością terapii przeciwbakteryjnej; w takich przypadkach wskazane jest unikanie jednoczesnego stosowania lub rozważenie alternatywnych leków. Warto podkreślić, że preparat zawiera 50 mg lidokainy chlorowodorku na 1 g żelu, a ryzyko interakcji systemowych wzrasta przy aplikacji na duże powierzchnie skóry, uszkodzoną skórę lub błony śluzowe, co zwiększa wchłanianie substancji do krwiobiegu.
aplikacja na skórę, błona śluzowa, działania niepożądane, funkcje oddechowe, krwiobieg, leczenie przeciwbakteryjne, lidokaina, lidokaina chlorowodorek, naczynia krwionośne, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, środki zwiotczające mięśnie, sulfonamidy, wchłanianie miejscowe, zaburzenia oddechowe, znieczulenie
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Netenax 3 mg/ml

Netenax, zawierający netylmycynę w stężeniu 3 mg/ml, jest stosowany miejscowo w postaci kropli do oczu, wykazując niskie wchłanianie miejscowe i ogólnoustrojowe, co minimalizuje ryzyko działań niepożądanych systemowych przy zachowaniu skuteczności miejscowej. Po podaniu ogólnoustrojowym netylmycyny, maksymalne stężenia w osoczu wynoszą około 5 µg/ml po wstrzyknięciu domięśniowym (2 mg/ml, czas do osiągnięcia Cmax 30-60 minut) oraz około 11 µg/ml po 60-minutowej infuzji dożylnej. Okres półtrwania u dorosłych wynosi 2-2,5 godziny, z możliwością wydłużenia u pacjentów z niewydolnością nerek, co wymaga dostosowania dawkowania. Netylmycyna jest aminoglikozydem o szerokim spektrum działania bakteriobójczego, skutecznym przeciwko bakteriom Gram-dodatnim i Gram-ujemnym, w tym szczepom opornym na gentamycynę, dzięki mniejszej podatności na enzymatyczną inaktywację (fosforylację i adenylację).
acetylotransferaza, Acinetobacter, adenylotransferaza, antybiotyk aminoglikozydowy, bakterie Gram-dodatnie, bakterie Gram-ujemne, dawka śmiertelna LD50, działanie bakteriobójcze, Enterobacteriaceae, Enterococcus, enzymy bakteryjne, gronkowce koagulazo-ujemne, gronkowiec, infuzja dożylna, MIC, minimalne stężenie hamujące, Moraxella catarrhalis, netylmycyna, niewydolność nerek, okres półtrwania, oporność krzyżowa, paciorkowiec zapalenia płuc, pałeczka hemofilna, Pseudomonas, wchłanianie miejscowe, wstrzyknięcie domięśniowe
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Hascosept Forte 3 mg/ml

Benzydaminy chlorowodorek, substancja czynna leku Hascosept Forte, jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (NLPZ) stosowanym miejscowo w jamie ustnej (kod ATC: A01AD02). Charakteryzuje się złożonym mechanizmem działania obejmującym hamowanie syntezy prostaglandyn, stabilizację błon komórkowych i lizosomalnych, redukcję przepuszczalności naczyń krwionośnych oraz działanie przeciwbólowe i antyagregacyjne. Dzięki temu benzydamina skutecznie zmniejsza stan zapalny, obrzęk oraz ból, a także poprawia ukrwienie tkanek i przyspiesza eliminację mediatorów zapalnych. Substancja ta wykazuje wysoką biodostępność miejscową, osiągając znaczne stężenia w zmienionych chorobowo tkankach, co potęguje jej efekt terapeutyczny.
aerozol leczniczy, błona lizosomalna, chlorowodorek benzydaminy, dystrybucja tkankowa, działanie odkażające, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwzapalne, enzym lizosomalny, lek do stosowania miejscowego, mediator prozapalny, mediator stanu zapalnego, miejscowe znieczulenie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk tkanek, przepuszczalność naczyń krwionośnych, synteza prostaglandyn, warunki hemodynamiczne, wchłanianie miejscowe, właściwości antyagregacyjne, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej
Leksykon leków
Interakcje leku – Aesculan (62,5 mg + 5 mg)/g

Maść doodbytnicza Aesculan zawiera lidokainy chlorowodorek jednowodny (5 mg/g) oraz wyciąg z kory kasztanowca (62,5 mg/g). Stosowanie jej jednocześnie z innymi miejscowymi lekami znieczulającymi jest niewskazane ze względu na ryzyko kumulacji lidokainy i zwiększonego ryzyka działań niepożądanych. Ponadto, wyciąg z kasztanowca może teoretycznie nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych, takich jak warfaryna czy acenokumarol, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania objawów nasilonego krwawienia (np. zwiększona skłonność do siniaków, krwawienia z dziąseł, smoliste stolce). Mimo braku bezpośrednich dowodów klinicznych potwierdzających te interakcje, zaleca się uważną obserwację pacjentów stosujących jednocześnie te leki.
acenokumarol, charakterystyka produktu leczniczego, działanie niepożądane lidokainy, działanie przeciwkrzepliwe, efekt znieczulający, klopidogrel, kora kasztanowca, krwiomocz, kwas acetylosalicylowy, lek miejscowo znieczulający, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lidokainy chlorowodorek, lignokaina, maść doodbytnicza, nasilone krwawienie, preparat doodbytniczy, prokaina, ryzyko krwawienia, stolec smolisty, układ krążenia, warfaryna, wchłanianie miejscowe, wyciąg z kasztanowca
Leksykon substancji czynnych
Chlorowodorek amyleiny – Właściwości farmakokinetyczne

Chlorowodorek amyleiny stanowi 0,5% (0,50 g/100 g) składu maści leczniczej Avenoc, współistniejąc z innymi substancjami czynnymi, takimi jak Ficaria verna TM (0,01 g), Paeonia officinalis TM (0,01 g) oraz Adrenalinum 3DH (0,05 g). Produkt jest przeznaczony do stosowania miejscowego, co istotnie wpływa na farmakokinetykę substancji czynnych, ograniczając ich wchłanianie do krążenia ogólnego. W praktyce klinicznej oznacza to, że chlorowodorek amyleiny w tej formie farmaceutycznej wykazuje ograniczoną dystrybucję systemową, co może zmniejszać ryzyko działań niepożądanych związanych z ekspozycją ogólnoustrojową.
adrenalina, charakterystyka produktu leczniczego, chlorowodorek amyleiny, dystrybucja tkankowa, Ficaria verna, krążenie ogólne, maść, metabolizm, Paeonia officinalis, parametry farmakokinetyczne, postać farmaceutyczna, produkt leczniczy, profil farmakokinetyczny, stosowanie zewnętrzne, substancja czynna, wchłanianie miejscowe, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie
Leksykon substancji czynnych
Salicylan dwuetyloaminy – Właściwości farmakokinetyczne

Salicylan dwuetyloaminy, stosowany miejscowo w preparacie dermatologicznym Aescin w stężeniu 50 mg/g, wykazuje korzystne właściwości farmakokinetyczne, które warunkują jego skuteczność terapeutyczną. Po aplikacji żelu substancja ta przenika efektywnie przez skórę, osiągając wysokie stężenia w tkankach miejsca aplikacji, przy jednoczesnym niskim poziomie we krwi i innych narządach. Taki profil dystrybucji umożliwia silne działanie miejscowe przy minimalizacji ryzyka działań niepożądanych wynikających z ekspozycji ogólnoustrojowej.
alfa-escyna, dystrybucja w tkankach, działanie niepożądane, efekt terapeutyczny, ekspozycja ogólnoustrojowa, heparyna, penetracja przez skórę, postać farmaceutyczna, preparat dermatologiczny, profil farmakokinetyczny, salicylan dwuetyloaminy, stężenie ogólnoustrojowe, tkanka podskórna, wchłanianie miejscowe, właściwość farmakokinetyczna, żel Aescin
Leksykon leków
Interakcje leku – Tafen Nasal 64 mcg 64 mcg/dawkę odmierzoną

Budezonid w dawce 64 μg stosowany donosowo w preparacie Tafen Nasal jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, co stanowi podstawę potencjalnych interakcji lekowych. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, itrakonazol, cyklosporyna, etynyloestradiol oraz troleandomycyna, mogą powodować kilkukrotne zwiększenie ogólnoustrojowej ekspozycji na budezonid, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub zachowania długiego odstępu czasowego między dawkami oraz rozważenia redukcji dawki kortykosteroidu. W przypadku inhibitorów CYP3A4, zwłaszcza preparatów zawierających kobicystat, ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych glikokortykosteroidów jest wysokie, co wymaga ścisłej obserwacji pacjenta. Interakcje z cymetydyną oraz niskodawkowymi doustnymi środkami antykoncepcyjnymi mają niskie lub bardzo niskie znaczenie kliniczne i zwykle nie wymagają modyfikacji terapii.
aerozol donosowy, budezonid, charakterystyka produktu leczniczego, cyklosporyna, cymetydyna, cytochrom P450, działanie niepożądane glikokortykosteroidów, działanie niepożądane kortykosteroidów, ekspozycja ogólnoustrojowa, enzymy wątrobowe, etynyloestradiol, hamowanie czynności nadnerczy, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, kobicystat, metabolizm leków, niewydolność przysadki, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, podrażnienie błony śluzowej, rozszerzenie naczyń krwionośnych, środek antykoncepcyjny steroidowy, stężenie w osoczu, terapia kortykosteroidami, test stymulacji ACTH, troleandomycyna, wchłanianie miejscowe, zapalenie błony śluzowej nosa
Leksykon leków
Interakcje leku – Chlorchinaldin 30 mg/g

Chlorchinaldin w postaci maści o stężeniu 30 mg/g wykazuje istotne interakcje z innymi miejscowo stosowanymi substancjami leczniczymi, które mogą wpływać na skuteczność terapii lub wywoływać działania niepożądane. Szczególnie ważne jest unikanie jednoczesnego stosowania z czwartorzędowymi zasadami amoniowymi, preparatami zawierającymi jod oraz metalami o podobnym mechanizmie działania, ze względu na ryzyko reakcji uczuleniowych oraz zmniejszenie skuteczności terapeutycznej. Zaleca się zachowanie odstępu czasowego minimum 2-3 godzin między aplikacją Chlorchinaldinu a innymi preparatami miejscowymi, a także dokładne oczyszczenie skóry przed aplikacją maści. W przypadku konieczności stosowania kilku preparatów miejscowych, wskazana jest konsultacja lekarska w celu optymalizacji schematu leczenia.
Chlorchinaldin, chlorochinaldol, czwartorzędowa zasada amoniowa, działanie drażniące, działanie niepożądane, interakcja ogólnoustrojowa, lanolina, maść, parahydroksybenzoesan metylu, preparaty jodowe, reakcja alergiczna, reakcja uczuleniowa, wchłanianie miejscowe
Leksykon substancji czynnych
Dekstran – Właściwości farmakokinetyczne

Dekstran o średniej masie cząsteczkowej 40 000, stosowany dożylnie w postaci 10% roztworu (DEKSTRAN 40 000 FRESENIUS), charakteryzuje się głównie nerkową eliminacją, z około 60% dawki wydalanej w ciągu pierwszych 6 godzin i 70% w ciągu 24 godzin. Metabolizm wątrobowy uzupełnia eliminację, rozkładając pozostałą frakcję do CO₂ i H₂O. Wchłanianie zwrotne w kanalikach nerkowych jest nieistotne, a dekstran 40 000 nie przenika przez barierę krew-mózg, co ogranicza ryzyko działań niepożądanych na ośrodkowy układ nerwowy. Masa cząsteczkowa jest kluczowym determinantem farmakokinetyki, wpływając na tempo eliminacji i biodostępność.
absorpcja ogólnoustrojowa, bariera biologiczna, bariera krew-mózg, dekstran, eliminacja nerkowa, farmakokinetyka, infuzja dożylna, kanaliki nerkowe, krople oczne, masa cząsteczkowa, metabolizm wątrobowy, ośrodkowy układ nerwowy, postać farmaceutyczna, profil farmakokinetyczny, roztwór do infuzji, wchłanianie miejscowe, wydalanie nerkowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Septolete 1 mg

Septolete to lek w formie twardych pastylek zawierający 1 mg chlorku benzalkoniowego na pastylkę, stosowany miejscowo w jamie ustnej i gardle. Substancja czynna należy do czwartorzędowych związków amoniowych, charakteryzujących się słabym wchłanianiem systemowym, co ogranicza jej działanie do obszaru aplikacji i minimalizuje ryzyko efektów ogólnoustrojowych. Pastylka, o masie substancji pomocniczych takich jak laktoza jednowodna (218,1 mg), sorbitol (152,7 mg), glukoza ciekła (174,5 mg) i sacharoza (632 mg), umożliwia stopniowe uwalnianie leku, co wspiera jego miejscowe działanie przeciwbakteryjne i przeciwgrzybicze.
biodostępność, chlorek benzalkoniowy, czwartorzędowe związki amoniowe, działanie miejscowe, działanie przeciwdrobnoustrojowe, eliminacja leku, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, pastylka twarda, postać farmaceutyczna, substancja czynna, substancje pomocnicze, uwalnianie substancji czynnej, wchłanianie miejscowe, wchłanianie systemiczne, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wpływ ogólnoustrojowy
Leksykon substancji czynnych
Hydrokortyzon – Właściwości farmakokinetyczne

Hydrokortyzon wykazuje złożoną farmakokinetykę zależną od drogi podania, postaci farmaceutycznej oraz stanu pacjenta. Po podaniu doustnym charakteryzuje się wysoką biodostępnością i osiąga maksymalne stężenie w surowicy około 1 godziny po podaniu. Po podaniu dożylnym maksymalne stężenie we krwi jest natychmiastowe, a po domięśniowym osiąga je w ciągu 30-90 minut. Przykładowo, po dożylnym podaniu bursztynianu sodowego w dawkach 5, 10, 20 i 40 mg, maksymalne stężenia wynoszą odpowiednio 312, 573, 1095 i 1854 ng/ml. Wchłanianie miejscowe jest zmienne i zależy od stanu skóry, miejsca aplikacji oraz stosowania opatrunków okluzyjnych, z większym wchłanianiem w obszarach takich jak moszna, pachy czy twarz. U dzieci wchłanianie przez skórę jest zwiększone, co wymaga ostrożności w terapii miejscowej. Hydrokortyzon przenika do tkanek, w tym przez barierę krew-mózg oraz do mleka kobiet karmiących.
11β-HSD2, 6β-hydroksykortyzol, bariera krew-mózg, bursztynian sodowy hydrokortyzonu, CYP3A4, eliminacja hydrokortyzonu, farmakokinetyka hydrokortyzonu, globulina wiążąca kortykosteroidy, glukuronid i siarczan, interakcje farmakokinetyczne, interakcje lekowe, klirens hydrokortyzonu, metabolizm hydrokortyzonu, nieliniowa kinetyka, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, opatrunek okluzyjny, podanie pozajelitowe, stan stacjonarny, stężenie we krwi, tetrahydrokortyzol, tetrahydrokortyzon, transkortyna, wchłanianie hydrokortyzonu, wchłanianie miejscowe, wlewka doodbytnicza, zmienność międzyosobnicza
Leksykon substancji czynnych
Hydrargyrum – Właściwości farmakokinetyczne

W preparacie homeopatycznym Euphorbium S aerozol do nosa, zawierającym Hydrargyrum biiodatum w rozcieńczeniu D12 (1:10¹², co odpowiada 1 g substancji na 100 g preparatu), właściwości farmakokinetyczne nie zostały określone. Brak danych dotyczących wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz wydalania tej substancji jest spowodowany ekstremalnie niskim stężeniem składnika aktywnego, co uniemożliwia standardową ocenę parametrów takich jak biodostępność, okres półtrwania czy wiązanie z białkami osocza. Ponadto, preparat zawiera również inne składniki homeopatyczne (Euphorbium D4, Pulsatilla pratensis D4, Luffa operculata D4, Argentum nitricum D10), których farmakokinetyka również nie została scharakteryzowana.
Stosowanie Euphorbium S w formie aerozolu do nosa sugeruje działanie miejscowe na błonę śluzową nosa, jednak brak danych uniemożliwia ocenę stopnia wchłaniania miejscowego lub ogólnoustrojowego substancji aktywnych. Charakterystyka farmakokinetyczna preparatu jako całości pozostaje nieznana, co jest typowe dla produktów homeopatycznych o wysokich rozcieńczeniach. W praktyce klinicznej należy mieć na uwadze, że brak danych farmakokinetycznych ogranicza możliwość przewidywania efektów terapeutycznych i potencjalnych interakcji.
aerozol do nosa, biodostępność, błona śluzowa nosa, dystrybucja leku, działanie miejscowe, hydrargyrum, Hydrargyrum biiodatum, metabolizm leku, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, produkt homeopatyczny, wchłanianie leku, wchłanianie miejscowe, wchłanianie ogólnoustrojowe, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna, wydalanie leku, związek rtęci
Leksykon leków
Interakcje leku – Blissel 50 mcg/g

Produkt leczniczy Blissel 50 mikrogramów/g żel dopochwowy zawiera estriol stosowany miejscowo, co skutkuje minimalnym wchłanianiem ogólnoustrojowym i niskim ryzykiem klinicznie istotnych interakcji farmakologicznych. Brak dedykowanych badań interakcyjnych wymaga opierania się na ogólnej wiedzy o estriolu i specyfice podania dopochwowego. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie innych preparatów dopochwowych, takich jak antybiotyki, leki przeciwgrzybicze czy spermicydy, które mogą potencjalnie zmniejszać skuteczność miejscową obu produktów. Zaleca się zachowanie odstępu czasowego minimum 2 godzin między aplikacjami, aby uniknąć zmniejszenia efektywności terapii lub nasilenia działań niepożądanych. Ponadto, preparaty zawierające oleje mineralne lub parafiny mogą obniżać integralność żelu, a kremy na bazie lateksu mogą ulec uszkodzeniu, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu.
absorpcja ogólnoustrojowa, badanie interakcji, biodostępność ogólnoustrojowa, cytochrom P450, działanie niepożądane, estriol, induktor enzymu wątrobowego, interakcja farmakodynamiczna, interakcja lekowa, interakcja miejscowa, lek przeciwgrzybiczny, mechanizm działania miejscowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objaw wazomotoryczny, podanie dopochwowe, preparat dopochwowy, skuteczność leczenia, terapia estrogenowa, uderzenie gorąca, wchłanianie miejscowe, wchłanianie ogólnoustrojowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Triderm (0,64 mg + 10 mg + 1 mg)/g

Produkt leczniczy Triderm w postaci maści zawiera betametazon dipropionian (0,64 mg/g, odpowiadający 0,5 mg betametazonu), klotrymazol (10 mg/g) oraz gentamycynę (1 mg/g w formie siarczanu). Farmakokinetyka poszczególnych składników różni się znacząco: klotrymazol wykazuje minimalne wchłanianie miejscowe i niskie stężenia w osoczu po aplikacji zewnętrznej, co ogranicza ryzyko działań ogólnoustrojowych. Betametazon dipropionian przenika przez skórę w sposób zależny od zaawansowania zakażenia, rodzaju podłoża, powierzchni aplikacji, stanu skóry oraz stosowania opatrunków okluzyjnych; po wchłonięciu wiąże się z albuminami i jest metabolizowany w wątrobie, a jego ogólnoustrojowe wchłanianie może wzrastać przy długotrwałej terapii lub aplikacji na duże powierzchnie skóry, co niesie ryzyko działań niepożądanych charakterystycznych dla kortykosteroidów.
absorpcja systemowa, albumina, antybiotyk aminoglikozydowy, bariera skórna, betametazonu dipropionian, działanie ogólnoustrojowe, gentamycyna, klotrymazol, naruszenie ciągłości skóry, opatrunek okluzyjny, proces metaboliczny, profil farmakokinetyczny, siarczan gentamycyny, stan zapalny, substancja przeciwgrzybicza, uszkodzenie naskórka, uszkodzenie skóry, wchłanianie miejscowe, wchłanianie ogólnoustrojowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Linola –

Maść Linola zawiera nienasycone kwasy tłuszczowe (C18:2) w stężeniu 0,815 g/100 g i nie została poddana badaniom interakcji z innymi lekami. Ze względu na miejscowe działanie i brak istotnego wchłaniania systemowego, interakcje z alkoholem spożywanym doustnie są mało prawdopodobne. Jednakże nienasycone kwasy tłuszczowe mogą wpływać na wchłanianie innych substancji stosowanych miejscowo, dlatego zaleca się zachowanie odstępu czasowego 2-3 godzin między aplikacją Linoli a innymi preparatami dermatologicznymi. Ponadto, alkohol cetostearylowy, lanolina z butylohydroksytoluenem oraz rafinowany i utwardzony olej arachidowy zawarte w maści mogą modyfikować działanie innych produktów stosowanych miejscowo, co wymaga ostrożności.
alkohol cetostearylowy, alkohol etylowy, bariera ochronna skóry, butylohydroksytoluen, dezynfekcja skóry, działanie miejscowe, interakcja lekowa, lanolina, nienasycony kwas tłuszczowy, olej arachidowy, produkt dermatologiczny, produkt leczniczy na skórę, reakcja alergiczna, reakcja skórna, substancja uczulająca, utlenianie, wchłanianie miejscowe, wchłanianie systemowe, właściwość fizykochemiczna, właściwość okluzyjna, właściwość penetracyjna, właściwości fizykochemiczne