dawka śmiertelna LD50
Dawka śmiertelna LD50 (Lethal Dose 50%) to standardowy parametr toksykologiczny określający ilość substancji, która po jednorazowym podaniu powoduje śmierć 50% badanej populacji zwierząt laboratoryjnych w określonym czasie obserwacji. Jest to jeden z podstawowych wskaźników oceny toksyczności ostrej substancji chemicznych, leków, pestycydów czy innych związków.
LD50 wyraża się najczęściej w miligramach substancji na kilogram masy ciała (mg/kg m.c.). Im niższa wartość LD50, tym substancja jest bardziej toksyczna. Dla przykładu, LD50 dla kofeiny wynosi około 200 mg/kg m.c. u szczurów, podczas gdy dla botuliny (jadu kiełbasianego) jest to zaledwie 0,000001 mg/kg m.c.
W praktyce klinicznej znajomość wartości LD50 pomaga w ocenie ryzyka zatruć oraz ustalaniu bezpiecznych dawek terapeutycznych leków. Należy pamiętać, że wartości LD50 uzyskane w badaniach na zwierzętach nie mogą być bezpośrednio ekstrapolowane na ludzi ze względu na różnice międzygatunkowe w metabolizmie i wrażliwości na substancje toksyczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Fosforan kodeiny półwodny – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Fosforan kodeiny półwodny, składnik preparatu Sirupus Pini compositus (0,05 g/100 g syropu, 9,6 mg w dawce 15 ml), wykazuje stosunkowo niską toksyczność ostrą, co potwierdzają parametry LD50 oraz LDL0. Niemniej jednak, brak jest kompleksowych badań przedklinicznych dotyczących toksyczności przewlekłej tego związku w kontekście całego preparatu. Ocena bezpieczeństwa opiera się głównie na danych dotyczących pojedynczych substancji czynnych, bez systematycznej analizy długoterminowego wpływu fosforanu kodeiny półwodnego w gotowym produkcie.
badania przedkliniczne, bezpieczeństwo przedkliniczne, ciąża, dane toksykologiczne, dawka leku, dawka śmiertelna LD50, FDA, fosforan kodeiny półwodny, najniższa dawka śmiertelna, parametry toksykologiczne, profil bezpieczeństwa, ryzyko dla płodu, Sirupus Pini compositus, stężenie leku, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dicloziaja 11,6 mg/g
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa diklofenaku dietyloamoniowego w preparacie Dicloziaja 11,6 mg/g żel wykazały korzystny profil toksykologiczny przy stosowaniu miejscowym. W badaniach toksyczności ostrej doustnej LD50 dla myszy wyniosła 390 mg/kg, a dla szczurów 150 mg/kg masy ciała, co wskazuje na różnice międzygatunkowe w wrażliwości. Po aplikacji miejscowej nie zaobserwowano objawów toksyczności ostrej, a wielokrotne stosowanie powodowało jedynie przemijające miejscowe podrażnienie skóry bez objawów toksyczności systemowej. Testy genotoksyczności i mutagenności nie wykazały działania uszkadzającego DNA, a badania kancerogenności nie potwierdziły potencjału rakotwórczego diklofenaku.
dawka śmiertelna LD50, dawka terapeutyczna, diklofenak dietyloamoniowy, diklofenak sodowy, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, kancerogenność, mutagenność, podanie miejscowe, profil bezpieczeństwa leku, rozwój płodu, teratogenność, toksyczność diklofenaku, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon substancji czynnych
Furazydyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Furazydyna wykazuje niską toksyczność ostrą po podaniu doustnym, z LD50 u myszy wynoszącą 2813 mg/kg m.c., podczas gdy po podaniu dootrzewnowym LD50 spada do 284,3 mg/kg m.c. Badania na szczurach i królikach potwierdziły brak toksyczności przy dawkach do 2000 mg/kg m.c. oraz podobny profil toksyczny. Objawy zatrucia obejmowały ataksję, drżenia mięśniowe i porażenie u myszy oraz zmniejszenie napięcia mięśniowego i duszność u królików. Kumulacja furazydyny w organizmie myszy była obserwowana przy dawkach 100-250 mg/kg m.c. podawanych przez miesiąc, jednak nie powodowała śmiertelności, a nawet zwiększenie masy ciała. W badaniach podostrych na szczurach (dawki 16, 50, 150 mg/kg m.c. przez 2 miesiące) nie stwierdzono toksyczności ogólnej ani zmian histologicznych w narządach, a badania na królikach wykazały zmiany jedynie w wątrobie (stłuszczenie) i nerkach (martwica, nacieki). Furazydyna nie wpływała na funkcję mięśni gładkich jelit ani na motorykę przewodu pokarmowego u kotów, a jej wpływ na florę bakteryjną jelitową myszy był minimalny i nie powodował trwałych zaburzeń.
ataksja, badanie farmakologiczne, badanie histologiczne, badanie przedkliniczne, dawka śmiertelna LD50, droga dootrzewnowa, droga dożołądkowa, drżenie mięśniowe, działanie przeciwbakteryjne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fizjologiczna flora bakteryjna, flora bakteryjna przewodu pokarmowego, furazydyna, genotoksyczność, model zwierzęcy, nabłonek kanalików nerkowych, naciek komórkowy, opistotonus, pałeczka Gram-ujemna, parametr biochemiczny krwi, parametr morfologiczny, pochodna nitrofuranu, potencjał rakotwórczy, rakotwórczość, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, zakażenie układu moczowego, zastój żylny, zmiana martwicza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dalacin C 300 mg
Dane przedkliniczne dotyczące chlorowodorku klindamycyny wskazują na stosunkowo wysoki próg toksyczności ostrej, z LD50 wynoszącym 1800-2620 mg/kg masy ciała przy podaniu doustnym oraz 245-820 mg/kg masy ciała przy podaniu dożylnym. W badaniach toksyczności przewlekłej na szczurach i psach, przy dawkach do 600 mg/kg mc./dobę, zaobserwowano jedynie wzrost aktywności aminotransferaz w osoczu oraz zmiany patologiczne błony śluzowej żołądka i pęcherzyka żółciowego u psów. Badania mutagenności nie wykazały potencjału genotoksycznego klindamycyny, co potwierdza brak zdolności do indukowania mutacji genowych. Należy jednak podkreślić brak danych dotyczących długoterminowego potencjału rakotwórczego tej substancji.
aminotransferazy, badania reprodukcyjne, błona śluzowa żołądka, chlorowodorek klindamycyny, dawka nietoksyczna, dawka śmiertelna LD50, działanie embriotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, maksymalna tolerowana dawka, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność jednorazowa, toksyczność przewlekła, toksyczność wielokrotna, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Flegamina Baby 2 mg/ml
Przeprowadzone badania toksykologiczne przedkliniczne bromoheksyny, substancji czynnej Flegamina Baby, wykazały niski potencjał toksyczny zarówno w toksyczności ostrej, jak i przewlekłej. W badaniach ostrej toksyczności, LD50 dla królików po podaniu doustnym przekroczyła 10 g/kg masy ciała, natomiast dla szczurów po podaniu dootrzewnowym była wyższa niż 3 g/kg mc., co wskazuje na bardzo niską toksyczność przy obu drogach podania. Tak wysokie wartości LD50 świadczą o bezpieczeństwie stosowania bromoheksyny w dawkach znacznie przekraczających te stosowane klinicznie.
badanie farmakologiczne, badanie toksykologiczne, bromoheksyna, bromoheksyna chlorowodorek, dawka śmiertelna, dawka śmiertelna LD50, dawkowanie leku, Flegamina Baby, podanie dootrzewnowe, podanie doustne, podanie parenteralne, podanie per os, profil bezpieczeństwa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, układ krwiotwórczy, zmiany patologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Xylodont 2% 20 mg/ml
Przedkliniczne badania toksyczności lidokainy chlorowodorku, substancji czynnej produktu Xylodont 2% (20 mg/ml), wykazały, że działania niepożądane pojawiają się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. Wartości LD50 dla lidokainy różnią się w zależności od drogi podania i gatunku zwierzęcia, np. dla myszy podskórnie wynosi 278 mg/kg m.c., a dożylnie 27 mg/kg m.c., natomiast u szczura podskórnie 469 mg/kg m.c. Adrenalina, często dodawana w celu przedłużenia działania lidokainy, nie wpływa na jej toksyczność. W badaniach podprzewlekłych na szczurach dawka 40 mg/kg m.c./dobę przez 4 tygodnie wywoływała objawy toksyczności, takie jak pogorszenie stanu ogólnego, pobudzenie i drgawki, natomiast dawki 5-15 mg/kg m.c./dobę były dobrze tolerowane.
absorpcja ogólnoustrojowa, adrenalina, chlorowodorek lidokainy, dawka śmiertelna LD50, dawka terapeutyczna, drgawki, działanie niepożądane, działanie teratogenne, funkcja rozrodcza, nadnercza, rozrost kory nadnerczy, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wada rozwojowa płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Xylodont 2% z adrenaliną 1:50.000 (20 mg + 0,02 mg)/ml
Badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego Xylodont 2% z adrenaliną wykazały, że działania niepożądane pojawiały się jedynie po podaniu dawek znacznie przekraczających maksymalne dawki stosowane u ludzi, co wskazuje na relatywnie niskie ryzyko toksyczności w warunkach klinicznych. Wartości dawki śmiertelnej LD50 dla lidokainy wynoszą u myszy 278 mg/kg (s.c.) oraz 27 mg/kg (i.v.), a u szczurów 167 mg/kg (i.p.) i 469 mg/kg (s.c.). Dodanie adrenaliny do preparatu nie zmienia profilu toksyczności lidokainy. W badaniach krótkoterminowych na szczurach, dawka 40 mg/kg/dzień przez 4 tygodnie powodowała pogorszenie stanu ogólnego, pobudzenie i sporadyczne drgawki, natomiast dawki 5-15 mg/kg/dzień nie wywoływały objawów toksycznych.
adrenalina, chlorowodorek lidokainy, dawka śmiertelna LD50, drgawki, działanie teratogenne, funkcje rozrodcze, podanie domięśniowe, podanie dootrzewnowe, podanie dożylne, podanie podskórne, przerost nadnerczy, rozrost kory nadnerczy, toksyczność długoterminowa, toksyczność krótkoterminowa, toksyczność lidokainy, toksyczność ostra, toksyczność płodowa, XYLODONT - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Clotrimazolum GSK 10 mg/g
Przeprowadzone szerokie badania przedkliniczne klotrymazolu wykazały korzystny profil bezpieczeństwa substancji. W badaniach toksyczności po podaniu doustnym, wartości LD50 wynosiły od 95 do 923 mg/kg masy ciała u gryzoni, a u psów i kotów przekraczały 2000 mg/kg. W badaniach wielokrotnego podawania doustnego stwierdzono, że wątroba jest głównym narządem docelowym toksyczności, z objawami takimi jak podwyższone aminotransferazy, wakuolizacja i stłuszczenie, obserwowanymi od dawki 50 mg/kg u szczurów (78 tygodni) i 100 mg/kg u psów (13 tygodni). Testy mutagenności in vitro i in vivo nie wykazały potencjału mutagennego, a badanie rakotwórczości (78 tygodni) nie potwierdziło działania kancerogennego. W badaniach reprodukcyjnych dawki do 25 mg/kg nie wpływały na rozwój potomstwa ani płodność, natomiast dawka 50 mg/kg wiązała się ze zmniejszoną przeżywalnością potomstwa. Badania teratogenności na myszach, królikach i szczurach nie wykazały działania teratogennego nawet przy dawkach do 200 mg/kg.
aminotransferazy wątrobowe, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie teratogenności, dawka śmiertelna LD50, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, odkładanie tłuszczu, podanie dopochwowe, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, przenikanie do mleka, przeżywalność potomstwa, stężenie klotrymazolu, test mutagenności, toksyczność doustna, toksyczność klotrymazolu, wakuolizacja wątroby, wątroba, wchłanianie klotrymazolu, wpływ na rozród - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Octefortan (1 mg + 20 mg)/g
Dane przedkliniczne dotyczące leku Octefortan, zawierającego oktenidyny dichlorowodorek (1 mg/g) i fenoksyetanol (20 mg/g), wskazują na stosunkowo wysoką tolerancję substancji czynnych. Dawka śmiertelna LD50 dla całego preparatu wynosiła 45-50 mL/kg przy podaniu doustnym oraz 10-12 mL/kg przy podaniu dootrzewnowym u szczurów, natomiast dla samej oktenidyny dichlorowodorku LD50 wynosiła 800 mg/kg (doustnie) i 10 mg/kg (dożylnie). Wielokrotne stosowanie miejscowe nie wywoływało toksycznych reakcji, a badania przewlekłe wykazały podwyższoną śmiertelność przy dawkach ≥2 mg/kg u myszy i psów oraz 8 mg/kg u szczurów, związane z zapalno-krwotocznymi uszkodzeniami płuc. Nie stwierdzono negatywnego wpływu na rozrodczość i rozwój potomstwa, co potwierdzają badania embriotoksyczności i teratogenności na królikach i szczurach oraz badania wielopokoleniowe.
aberracja chromosomowa, badanie wielopokoleniowe, dawka śmiertelna LD50, działanie embriotoksyczne, działanie fotoalergizujące, działanie teratogenne, efekt pierwotnie drażniący, fenoksyetanol, komórka nowotworowa, oktenidyny dichlorowodorek, podanie dootrzewnowe, podanie dożylne, podrażnienie, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, reakcja toksyczna, resorpcja zwrotna, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, właściwość mutagenna, właściwość uczulająca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Octefortan (1 mg + 20 mg)/g
Octefortan, zawierający oktenidyny dichlorowodorek (1 mg/g) oraz fenoksyetanol (20 mg/g), wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych. Toksyczność ostra wskazuje na LD50 dla produktu w dawkach doustnych 45-50 mL/kg oraz dootrzewnowych 10-12 mL/kg u szczurów, przy czym dawka 0,45 mL/kg i.p. była dobrze tolerowana. Dla samej oktenidyny dichlorowodorku LD50 wynosi 800 mg/kg (doustnie) i 10 mg/kg (dożylnie). Badania tolerancji miejscowej nie wykazały działań niepożądanych po wielokrotnym stosowaniu na rany oraz błony śluzowe jamy ustnej u psów. Doustne podawanie oktenidyny w dawce 650 mg/kg przez 2-6 tygodni powodowało jedynie poszerzenie jelita z powodu tworzenia się gazów, typowe dla antybakteryjnych substancji. W toksyczności po podaniach wielokrotnych obserwowano podwyższoną śmiertelność u myszy i psów przy dawkach ≥2 mg/kg oraz u szczurów przy 8 mg/kg, związane z zapaleniem i krwotokami płucnymi.
aberracja chromosomowa, aktywność antybakteryjna, błona śluzowa, dawka śmiertelna LD50, działanie fotoalergizujące, działanie teratogenne, efekt drażniący, embriotoksyczność, fenoksyetanol, komórki nowotworowe, oktenidyny dichlorowodorek, podanie dootrzewnowe, podanie doustne, podanie dożylne, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, reakcja toksyczna, roztwór na skórę, substancja antybakteryjna, test Amesa, test Bühlera, test mikrojądrowy, toksyczność po podaniu, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, uszkodzenie płuc, właściwość mutagenna, worek spojówkowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Accupro 5 5 mg
Przedawkowanie chinaprylu, inhibitora konwertazy angiotensyny dostępnego w dawkach 5 mg, 10 mg, 20 mg i 40 mg (ACCUPRO), prowadzi przede wszystkim do ciężkiego niedociśnienia tętniczego, będącego efektem nadmiernej blokady układu renina-angiotensyna-aldosteron i spadku oporu obwodowego. Objawy kliniczne obejmują również zaburzenia świadomości wynikające z hipoperfuzji mózgowej, tachykardię odruchową jako mechanizm kompensacyjny oraz zaburzenia elektrolitowe, głównie hiperkaliemię spowodowaną zahamowaniem wydzielania aldosteronu. Dawka śmiertelna (LD50) u zwierząt wynosi od 1440 do 4280 mg/kg, jednak brak jest jednoznacznie określonej dawki toksycznej u ludzi, co wymaga natychmiastowej interwencji medycznej w każdym przypadku przedawkowania.
aldosteron, białko osocza, chinapryl, chinaprylat, dawka śmiertelna LD50, dializa otrzewnowa, hemodializa, hiperkaliemia, hipoperfuzja mózgowa, inhibitor konwertazy angiotensyny, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, rozszerzenie naczyń krwionośnych, tachykardia odruchowa, technika nerkozastępcza, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie świadomości, zapaść krążeniowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Flegtac ORO 8 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa bromoheksyny chlorowodorku, substancji czynnej preparatu Flegtac ORO, wykazały bardzo niski profil toksyczności ostrej. Wartość LD50 po podaniu doustnym u królików przekracza 10 g/kg masy ciała, natomiast po podaniu dootrzewnowym u szczurów przekracza 3 g/kg masy ciała, co wskazuje na minimalne ryzyko toksyczne przy tych drogach podania. Dodatkowo, testy mutagenności in vitro (test Amesa) oraz in vivo (test mikrojąderkowy u myszy) dały wyniki ujemne, potwierdzając brak potencjału mutagennego bromoheksyny. Badania karcynogenności na szczurach również nie wykazały działania rakotwórczego, co jest istotne dla bezpieczeństwa długotrwałego stosowania leku.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie karcynogenne, badanie mutagenne, badanie toksykologiczne, bromoheksyna chlorowodorek, dawka śmiertelna LD50, działanie rakotwórcze, Flegtac ORO, podanie dootrzewnowe, podanie doustne, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, substancja czynna, test Amesa, test mikrojąderkowy, toksyczność ostra - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Netenax 3 mg/ml
Netenax, zawierający netylmycynę w stężeniu 3 mg/ml, jest stosowany miejscowo w postaci kropli do oczu, wykazując niskie wchłanianie miejscowe i ogólnoustrojowe, co minimalizuje ryzyko działań niepożądanych systemowych przy zachowaniu skuteczności miejscowej. Po podaniu ogólnoustrojowym netylmycyny, maksymalne stężenia w osoczu wynoszą około 5 µg/ml po wstrzyknięciu domięśniowym (2 mg/ml, czas do osiągnięcia Cmax 30-60 minut) oraz około 11 µg/ml po 60-minutowej infuzji dożylnej. Okres półtrwania u dorosłych wynosi 2-2,5 godziny, z możliwością wydłużenia u pacjentów z niewydolnością nerek, co wymaga dostosowania dawkowania. Netylmycyna jest aminoglikozydem o szerokim spektrum działania bakteriobójczego, skutecznym przeciwko bakteriom Gram-dodatnim i Gram-ujemnym, w tym szczepom opornym na gentamycynę, dzięki mniejszej podatności na enzymatyczną inaktywację (fosforylację i adenylację).
acetylotransferaza, Acinetobacter, adenylotransferaza, antybiotyk aminoglikozydowy, bakterie Gram-dodatnie, bakterie Gram-ujemne, dawka śmiertelna LD50, działanie bakteriobójcze, Enterobacteriaceae, Enterococcus, enzymy bakteryjne, gronkowce koagulazo-ujemne, gronkowiec, infuzja dożylna, MIC, minimalne stężenie hamujące, Moraxella catarrhalis, netylmycyna, niewydolność nerek, okres półtrwania, oporność krzyżowa, paciorkowiec zapalenia płuc, pałeczka hemofilna, Pseudomonas, wchłanianie miejscowe, wstrzyknięcie domięśniowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Levocin 500 mg
Przedkliniczne badania lewofloksacyny wykazały brak istotnej toksyczności ostrej i przewlekłej przy dawkach do 20 mg/kg/dobę u szczurów oraz do 63 mg/kg/dobę u małp, z LD50 w zakresie 1500-2000 mg/kg u gryzoni. W badaniach przewlekłych obserwowano jedynie osadzanie kryształów w moczu przy dawkach powyżej 20 mg/kg/dobę oraz zmniejszenie spożycia pokarmu i ograniczony przyrost masy ciała przy dawkach 180 mg/kg/dobę (1 miesiąc) i 30 mg/kg/dobę (3 miesiące). Parametry hematologiczne wykazywały przejściowe zmiany, sugerujące adaptację organizmu. W badaniach reprodukcyjnych lewofloksacyna nie wpływała negatywnie na płodność ani nie wykazywała działania teratogennego, choć odnotowano opóźnienie dojrzewania płodu wtórne do toksyczności matczynej. Testy genotoksyczności in vitro ujawniły aberracje chromosomalne, prawdopodobnie związane z hamowaniem topoizomerazy II, jednak testy in vivo nie potwierdziły działania genotoksycznego.
aberracja chromosomalna, chrząstka stawowa, dawka śmiertelna LD50, działanie teratogenne, erytrocyt, fluorochinolon, fotokarcinogenność, fotomutagenność, fototoksyczność, kryształy w moczu, leukocyt, potencjał genotoksyczny, retikulocyt, test dominacji letalnej, test mikrojąderkowy, tkanka chrzęstna, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, topoizomeraza II, wymiana siostrzanych chromatyd - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Flegamina Classic Junior o smaku truskawkowym 2 mg/5 ml
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa bromoheksyny, substancji czynnej w produkcie Flegamina Classic Junior, wykazały bardzo niski potencjał toksyczny. W badaniach toksyczności ostrej, LD50 dla królików po podaniu doustnym przekracza 10 g/kg masy ciała, a dla szczurów po podaniu dootrzewnowym wynosi ponad 3 g/kg mc., co wskazuje na bardzo niską toksyczność przy różnych drogach podania. W badaniach toksyczności przewlekłej, przeprowadzonych na szczurach przy dawkach 50, 100 i 200 mg/kg mc. podawanych doustnie przez 3 miesiące, nie zaobserwowano negatywnego wpływu na układ krwiotwórczy ani na obraz histologiczny narządów wewnętrznych, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa substancji.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zolaxa 15 mg
Olanzapina, substancja czynna leku Zolaxa, została poddana szerokim badaniom przedklinicznym oceniającym jej profil bezpieczeństwa. W badaniach toksyczności ostrej u myszy i szczurów LD50 wynosiła odpowiednio około 210 mg/kg i 175 mg/kg masy ciała, natomiast psy i małpy tolerowały dawki do 100 mg/kg bez śmiertelnych efektów. Objawy toksyczności obejmowały sedację, drżenia, drgawki, ślinotok, zahamowanie przyrostu masy ciała oraz zaburzenia neurologiczne i oddechowe. W badaniach przewlekłych (do 3 miesięcy u myszy, do 1 roku u szczurów i psów) obserwowano hamowanie aktywności OUN, objawy antycholinergiczne, zaburzenia hematologiczne (w tym odwracalną neutropenię i małopłytkowość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, z AUC 12-15-krotnie wyższym niż u ludzi przy dawce 12 mg), a także zmiany hormonalne i morfologiczne w układzie rozrodczym szczurów. Nie stwierdzono cytotoksycznego wpływu na szpik kostny.
ataksja, cytopenia, dawka śmiertelna LD50, drgawki kloniczne, działanie antycholinergiczne, działanie cytotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, funkcja reprodukcyjna, jadłowstręt, komórki szpiku kostnego, lek neuroleptyczny, małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, pole pod krzywą AUC, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, prolaktyna, prostracja, ślinotok, szpik kostny, toksyczność ostra i przewlekła, układ krwiotwórczy, zaburzenia hematologiczne, zmniejszenie leukocytów - Leksykon substancji czynnych
Alfakalcydol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa alfakalcydolu wykazały istotne różnice w toksyczności ostrej w zależności od drogi podania. LD50 u myszy wynosi 440 μg/kg po podaniu doustnym oraz 52 μg/kg po podaniu dożylnym, co wskazuje na wyższą toksyczność przy podaniu pozajelitowym. Dla porównania, kalcytriol charakteryzuje się LD50 na poziomie 1350 μg/kg (doustnie u myszy) oraz 105 μg/kg (dożylnie u szczurów). Badania rozrodczości u szczurów i królików wykazały, że dawki alfakalcydolu w zakresie 0,3-0,9 μg/kg prowadziły do zmniejszenia liczebności miotów i masy urodzeniowej potomstwa, jednak bez obserwacji specyficznych wad rozwojowych. Brak jest natomiast danych dotyczących potencjalnego działania mutagennego i karcynogennego tej substancji, co stanowi istotne ograniczenie w ocenie pełnego profilu bezpieczeństwa.
aktywna forma witaminy D, alfakalcydol, dawka śmiertelna LD50, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, działanie mutagenne i karcynogenne, kalcytriol, masa urodzeniowa, mediana dawki letalnej, mutacje genetyczne, podanie doustne, podanie dożylne, procesy nowotworowe, rozwój płodowy, toksyczność ostra, zaburzenia rozwojowe, zmniejszenie liczebności miotu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Mastodynon N –
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Mastodynon N, zawierającego wyciągi roślinne z Vitex Agnus-castus TM=D1 jako główny składnik, nie obejmowały standardowych testów toksyczności ostrej ani przewlekłej, w tym określenia wartości LD50. Niemniej jednak, przeprowadzone testy genotoksyczności zarówno in vitro, jak i in vivo, nie wykazały działania mutagennego, co wskazuje na brak wpływu preparatu na materiał genetyczny i niskie ryzyko indukcji mutacji prowadzących do nowotworów lub uszkodzeń płodu.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, Caulophyllum thalictroides, Cyclamen purpurascens, dawka śmiertelna LD50, działanie mutagenne, genotoksyczność, indukcja mutacji, Iris versicolor, Lilium lancifolium, Mastodynon, materiał genetyczny, płodność, Strychnos ignatii, teratogenność, toksyczność rozrodcza, Vitex agnus-castus, wada rozwojowa płodu, właściwość teratogenna, wyciąg roślinny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Hydrochlorothiazidum Polpharma 12,5 mg
Hydrochlorotiazyd wykazuje niski profil toksyczności ostrej, z wartością LD50 przekraczającą 2750 mg/kg masy ciała u szczurów po podaniu doustnym. Długoterminowe badania karcynogenności na myszach (600 mg/kg/dobę) i szczurach (100 mg/kg/dobę) nie wykazały działania rakotwórczego. Analizy mutagenności obejmujące test Amesa, test aberracji chromosomalnej oraz badania in vivo na chromosomach szpiku kostnego i zawiązkach mysich nie potwierdziły istotnego potencjału mutagennego, mimo że w dwóch testach in vitro (na jajniku chomika chińskiego oraz komórkach chłoniaka mysiego przy dawkach 43–1300 µg/ml) zaobserwowano zmiany klastogenne. Wyniki te sugerują ograniczone ryzyko mutagenne w warunkach klinicznych.
aberracja chromosomalna, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, badanie teratogenności, dawka śmiertelna LD50, efekt klastogenny, hydrochlorotiazyd, lek moczopędny, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, rozwój płodu, szpik kostny, test Amesa, toksyczność ostra, wpływ na reprodukcję, wpływ na rozród - Leksykon substancji czynnych
Alprostadyl – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksykologiczne alprostadylu, substancji czynnej w produktach takich jak Prostavasin 60 i Prostin VR, wykazały brak istotnego ryzyka dla człowieka przy stosowaniu w zalecanych dawkach terapeutycznych. Dawka śmiertelna LD50 po szybkim wlewie dożylnym lub dotętniczym wynosiła około 20 mg/kg u myszy i szczurów oraz 15 mg/kg u psów. Toksyczność przewlekła ujawniała się przy dawkach 60 μg/kg/dobę u szczurów (wlewy dożylne przez 3 miesiące), natomiast dawki dootrzewnowe 50-100 μg/kg/dobę przez 6 miesięcy nie wywoływały objawów toksyczności. U psów nie stwierdzono toksyczności przy dawkach 3,6-36 μg/kg/dobę (wlewy dotętnicze 6-godzinne, 30 dni) oraz 15-45 μg/kg/dobę (wlewy dożylne 2-godzinne, 6 miesięcy). Najbardziej narażonymi narządami przy bardzo wysokich dawkach (6 mg/kg) były jądra i nerki.
alfa-cyklodekstryna, alprostadyl, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie toksykologiczne, dawka śmiertelna LD50, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, objaw toksyczności, podanie dootrzewnowe, podanie dotętnicze, poronienie, Prostavasin, Prostin VR, skurcz macicy, śmiertelność płodu, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, trymestr ciąży, wlew dożylny, zagnieżdżenie zarodka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Melabiorytm B6 3 mg + 10 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego MELATONINA + B 6, zawierającego 3 mg melatoniny oraz 10 mg pirydoksyny chlorowodorku, opierają się na badaniach obu substancji czynnych. Melatonina wykazała brak istotnych działań toksycznych, genotoksycznych, rakotwórczych oraz teratogennych w modelach zwierzęcych. W badaniach toksyczności ostrej, dawka śmiertelna (LD50) dla melatoniny podawanej doustnie myszom wyniosła 1250 mg/kg masy ciała, a ciężkie objawy toksyczne pojawiały się jedynie przy bardzo dużych dawkach. Zauważono jednak zmniejszenie masy jąder u samców chomików i szczurów, co może sugerować potencjalny wpływ na układ rozrodczy samców tych gatunków, choć nie stwierdzono jednoznacznego działania teratogennego.
badania przedkliniczne, charakterystyka produktu leczniczego, dawka śmiertelna LD50, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, masa jąder, melatonina, MELATONINA + B6, pirydoksyny chlorowodorek, profil bezpieczeństwa, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na reprodukcję, układ rozrodczy, witamina B6 - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Mononit 10 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa izosorbidu monoazotanu wykazały niską toksyczność ostrą z LD50 doustną na poziomie 2000-2500 mg/kg masy ciała u myszy i szczurów. Toksyczność przewlekła ujawniała się przy dawkach 90 mg/kg u psów (52 tygodnie) oraz 405 mg/kg u szczurów (78 tygodni), co wskazuje na szeroki indeks terapeutyczny w stosunku do dawek klinicznych. Badania reprodukcyjne i teratogenności na szczurach i królikach nie wykazały działania teratogennego nawet przy wysokich dawkach, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania u kobiet w wieku rozrodczym. Ponadto, testy mutagenności in vitro i in vivo nie wykazały potencjału mutagennego, minimalizując ryzyko genotoksyczności u pacjentów. Długoterminowe badania rakotwórczości prowadzone na szczurach przez 125 tygodni u samców i 138 tygodni u samic nie wykazały działania rakotwórczego izosorbidu monoazotanu. Wyniki te, wraz z brakiem mutagenności i teratogenności, potwierdzają korzystny profil bezpieczeństwa leku. W świetle tych danych ryzyko wystąpienia działań niepożądanych związanych z toksycznością, mutagennością czy karcinogennością u ludzi jest minimalne, co uzasadnia bezpieczne stosowanie Mononitu w praktyce klinicznej.
badanie in vitro, badanie in vivo, dawka śmiertelna LD50, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, indeks terapeutyczny, izosorbid monoazotan, okres perinatalny, okres postnatalny, organogeneza, potencjał mutagenny, reakcja toksyczna, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, wada rozwojowa, wpływ na rozród - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Botox 200 j. Allergan kompleksu neurotoksyny Clostridium botulinum typu A
BOTOX, zawierający 200 jednostek toksyny botulinowej typu A, jest lekiem z grupy innych leków zwiotczających mięśnie działających obwodowo (kod ATC: M03AX01). Jednostka BOTOX odpowiada średniej dawce śmiertelnej (LD50) po podaniu dootrzewnowym u myszy, jednak jest specyficzna dla tego preparatu i nie porównywalna z innymi produktami toksyny botulinowej. Mechanizm działania polega na hamowaniu uwalniania acetylocholiny w zakończeniach nerwów cholinergicznych poprzez rozszczepianie białka SNAP-25, co prowadzi do zahamowania przekazywania impulsów nerwowych. Efekt kliniczny pojawia się w ciągu 2-3 dni, a maksymalny efekt terapeutyczny osiągany jest po 5-6 tygodniach od podania.
acetylocholina, Clostridium botulinum, dawka śmiertelna LD50, gruczoły ekrynowe, kapsaicyna, leki zwiotczające mięśnie, mięsień wypieracz, nerw trójdzielny, neurogenny stan zapalny, pęcherz moczowy, płytka mięśniowa, SNAP-25, toksyna botulinowa typu A, układ współczulny, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie śródskórne, zakończenia cholinergiczne - Leksykon leków
Przedawkowanie – Inegy 10 mg + 80 mg
Przedawkowanie leku INEGY, zawierającego ezetymib i symwastatynę, wykazuje stosunkowo niski potencjał toksyczności ostrej, co potwierdzają badania przedkliniczne i kliniczne. W modelach zwierzęcych (myszy, szczury) podanie dawek 1000 mg/kg obu substancji nie wywołało objawów toksyczności, a LD₅₀ dla ezetymibu i symwastatyny wynosiło ≥1000 mg/kg. U zdrowych ochotników ezetymib w dawce do 50 mg/dobę przez 14 dni oraz u pacjentów z hipercholesterolemią dawka 40 mg/dobę przez 56 dni nie powodowały istotnych działań niepożądanych. Symwastatyna wykazuje niską toksyczność ostrą, a udokumentowane przypadki przedawkowania do 3,6 g (45-krotność maksymalnej dawki terapeutycznej 80 mg) zakończyły się pełnym powrotem do zdrowia bez trwałych następstw.
badanie przedkliniczne, dawka śmiertelna LD50, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, ezetymib i symwastatyna, hipercholesterolemia pierwotna, INEGY, leczenie objawowe, leczenie wspierające, odtrutka, ostra toksyczność, podanie doustne, preparat złożony, produkt leczniczy, profil bezpieczeństwa leku, stan kliniczny pacjenta, toksyczność ostra - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Venescin 25 mg + 15 mg + 0,5 mg
Dane toksykologiczne dotyczące wyciągu z nasion kasztanowca (Aesculus hippocastanum L. semen), głównego składnika aktywnego leku Venescin, wykazały zróżnicowaną toksyczność ostrej dawki w zależności od gatunku zwierząt laboratoryjnych. Wartości LD50 przy podaniu doustnym wyniosły: 990 mg/kg m.c. u myszy, 2150 mg/kg u szczurów, 1530 mg/kg u królików oraz 130 mg/kg u psów, co wskazuje na największą wrażliwość psów i najwyższą tolerancję szczurów. W badaniach toksyczności podostrej, po dożylnym podaniu wyciągu szczurom przez ponad 8 tygodni, ustalono dawkę NOEL w zakresie 9-30 mg/kg m.c. Badania toksyczności przewlekłej wykazały, że długotrwałe podawanie dawki 80 mg/kg m.c. u psów przez 34 tygodnie powodowało podrażnienie żołądka, natomiast u szczurów dawka 400 mg/kg m.c. przez ten sam okres nie wywołała zmian toksycznych, co świadczy o dobrej tolerancji u tego gatunku.
Aesculus hippocastanum, badanie toksykologiczne, dawka NOEL, dawka śmiertelna LD50, eskulina, genotoksyczność, podrażnienie żołądka, potencjał rakotwórczy, rozwój płodu, rutozyd trójwodny, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, wpływ na reprodukcję, wyciąg z nasion kasztanowca - Leksykon substancji czynnych
Kwas acetylosalicylowy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Kwas acetylosalicylowy (ASA) wykazuje dobrze udokumentowany profil bezpieczeństwa potwierdzony licznymi badaniami przedklinicznymi. Toksyczność ostra objawia się dawkami śmiertelnymi LD50 około 1,5 g/kg u szczurów i 1,1 g/kg u myszy, a stężenia salicylanu w osoczu powyżej 300-350 μg/ml wywołują objawy zatrucia, z ryzykiem śpiączki przy 400-500 μg/ml. Głównym efektem toksycznym jest nefrotoksyczność oraz drażniące działanie na błony śluzowe przewodu pokarmowego, w tym owrzodzenia przy wysokich dawkach. Badania przewlekłe wykazały martwicę brodawek nerkowych i uszkodzenia błony śluzowej żołądka przy dawkach co najmniej siedmiokrotnie przekraczających maksymalne zalecane w terapii kardiologicznej. ASA nie wykazuje istotnego potencjału genotoksycznego ani rakotwórczego w testach in vitro i in vivo, choć sporadycznie obserwowano aberracje chromosomalne w hodowlach fibroblastów ludzkich. Działanie teratogenne, embrio- i fetotoksyczne występuje przy wysokich, toksycznych dla matek dawkach, obejmując deformacje serca, mięśni, zaburzenia implantacji, zmniejszenie masy urodzeniowej i opóźnienie rozwoju potomstwa.
aberracja chromosomalna, bisoprolol, choroba wrzodowa, dawka śmiertelna, dawka śmiertelna LD50, deformacja serca, działanie drażniące na błony śluzowe, działanie embriotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie nefrotoksyczne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fibroblast ludzki, hamowanie owulacji, implantacja zarodka, kwas acetylosalicylowy, martwica brodawek nerkowych, owrzodzenie przewodu pokarmowego, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, test Amesa, trudności w uczeniu się, uszkodzenie błony śluzowej żołądka, uszkodzenie nerek, zaburzenie linii środkowej ciała - Leksykon substancji czynnych
Ketokonazol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dane przedkliniczne ketokonazolu obejmują badania toksyczności ostrej i przewlekłej, mutagenności, rakotwórczości oraz wpływu na rozrodczość na modelach zwierzęcych. Wartości LD50 dla podania doustnego wynosiły od 202 mg/kg (świnki morskie) do 780 mg/kg (psy), natomiast dla podania dożylnego były znacznie niższe (28–86 mg/kg). Doustne podawanie ketokonazolu w dawce 80 mg/kg/dobę (10-krotnie wyższej niż u ludzi) nie wykazało działania rakotwórczego ani mutagennego, jednak zaobserwowano działanie teratogenne. W toksyczności przewlekłej dawki do 10 mg/kg/dobę nie wywoływały niekorzystnych efektów, natomiast dawki 20–160 mg/kg/dobę powodowały objawy hepatotoksyczności, nefrotoksyczności, zmniejszenie łaknienia, zahamowanie przyrostu masy ciała oraz zmiany patologiczne w narządach wewnętrznych. U psów dawka 40 mg/kg/dobę indukowała powiększenie wątroby, wzrost aktywności aminotransferazy alaninowej i fosfatazy alkalicznej oraz zmiany histologiczne, które były odwracalne po odstawieniu leku.
aminotransferaza alaninowa, dawka śmiertelna LD50, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fosfataza alkaliczna, funkcja wątroby, hepatotoksyczność, ketokonazol, mutagenność, nadwrażliwość skórna, patologia nadnerczy, patologia nerek, patologia wątroby, podrażnienie oka, rakotwórczość, szczur laboratoryjny, toksyczność ostra i przewlekła, wpływ na rozrodczość, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Symwastatyna – Przedawkowanie
Symwastatyna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, stosowana w terapii hipercholesterolemii, charakteryzuje się stosunkowo niskim ryzykiem poważnych następstw w przypadku przedawkowania. Maksymalna udokumentowana dawka przyjęta przez pacjenta wynosiła 3,6 g, a wszystkie opisane przypadki zakończyły się bez istotnych powikłań. W preparatach złożonych zawierających symwastatynę i ezetymib (np. Axocar, Inegy) również nie odnotowano ciężkich działań niepożądanych po przedawkowaniu. Badania toksyczności ostrej na modelach zwierzęcych wykazały LD₅₀ ≥ 1000 mg/kg dla obu substancji, a nawet dawki do 5000 mg/kg (ezetymib) i 3000 mg/kg (symwastatyna u psów) nie wywoływały objawów toksyczności klinicznej. W badaniach klinicznych ezetymib w dawkach do 50 mg/dobę przez 14 dni był dobrze tolerowany przez zdrowych ochotników oraz pacjentów z hipercholesterolemią.
dawka śmiertelna LD50, enzym wątrobowy, ezetymib, funkcja nerek, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia pierwotna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, przedawkowanie symwastatyny, rabdomioliza, rozpad mięśni prążkowanych, toksyczność, toksyczność ostra, uszkodzenie hepatocytów, uszkodzenie mięśni, zaburzenie funkcji wątroby, zaburzenie mięśniowe, zaburzenie żołądkowo-jelitowe - Leksykon substancji czynnych
Nalewka z owocu kopru włoskiego – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Nalewka z owocu kopru włoskiego (Foeniculi tinctura) jest składnikiem leczniczym w preparatach takich jak Sirupus Pini compositus (1,0 g nalewki na 100 g syropu) oraz SYROP Z SOSNY I KOPRU WŁOSKIEGO ZIOŁOWA TRADYCJA. Aktualne dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania nalewki są jednak bardzo ograniczone lub nieistniejące. Brak jest kompleksowych badań toksyczności ostrej, przewlekłej, genotoksyczności, kancerogenności oraz wpływu na reprodukcję i rozwój potomstwa specyficznych dla tej substancji. W dokumentacji Sirupus Pini compositus wskazano jedynie na niską toksyczność ostrą substancji czynnych preparatu, jednak bez podania konkretnych wartości LD50 lub LDL0 dla nalewki z kopru włoskiego. Nie prowadzono również badań toksyczności przewlekłej ani badań dotyczących bezpieczeństwa stosowania u kobiet w ciąży i karmiących piersią.
badanie genotoksyczności, badanie kancerogenności, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, dane przedkliniczne, dane toksykologiczne, dawka śmiertelna LD50, najniższa dawka śmiertelna, nalewka z kopru włoskiego, nalewka z owocu kopru włoskiego, rozwój potomstwa, ryzyko dla płodu, Sirupus Pini compositus, środki ostrożności, substancja czynna, syrop z sosny i kopru włoskiego, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – DexaCaps 167 mg + 50 mg + 20 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne dekstrometorfanu bromowodorku, składnika aktywnego produktu DexaCaps, wykazały stosunkowo niską toksyczność ostrej dawki, z wartościami LD50 wynoszącymi odpowiednio 165 mg/kg u myszy, 350 mg/kg u szczurów oraz 336 mg/kg u świnek morskich (podanie doustne). Nawet dawki do 1,5 g/dobę indukowały jedynie łagodne objawy neurologiczne, takie jak pobudzenie, ataksja i upośledzenie oddychania, bez zgonów przy 100-krotnej dawce terapeutycznej, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. Badania przewlekłej toksyczności na szczurach i psach (dawki 0,1-100 mg/kg przez 13-27 tygodni) potwierdziły brak istotnych efektów toksycznych, poza nieznacznym spadkiem masy ciała (10-20%) u szczurów przy najwyższej dawce przez 13 tygodni.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lagosa 150 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne produktu leczniczego Lagosa, zawierającego 240 mg suchego wyciągu z ostropestu plamistego (odpowiadającego 150 mg sylimaryny w przeliczeniu na sylibinę), wykazały niski potencjał toksyczny sylimaryny. W badaniach toksyczności ostrej na szczurach i myszach wartość LD50 przekroczyła 2000 mg/kg masy ciała, co świadczy o bezpieczeństwie przy jednorazowej ekspozycji. Długoterminowe badania toksyczności przewlekłej (12 miesięcy) na szczurach i psach, z dawkami do 2500 mg/kg i 1200 mg/kg odpowiednio, nie wykazały objawów toksyczności ani zmian patoanatomicznych. Ponadto, badania reprodukcyjne na szczurach i królikach, obejmujące płodność oraz toksyczność przed- i pourodzeniową, nie ujawniły negatywnego wpływu sylimaryny, w tym braku działania teratogennego przy dawkach do 2500 mg/kg.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie mutagenności, badanie patoanatomiczne, badanie toksykologiczne, Cardui mariae, dawka śmiertelna LD50, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, karcynogeneza, ostropest plamisty, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, sylibina, sylimaryna, toksyczność ostra, toksyczność pourodzeniowa, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Inuprin 50 mg/ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne inozyny pranobeksu, substancji czynnej syropu Inuprin (50 mg/ml), wykazały niski profil toksyczności. Badania ostrej, podostrej i przewlekłej toksyczności przeprowadzono na myszach, szczurach, psach, kotach i małpach, stosując dawki do 1500 mg/kg mc./dobę, co stanowi 15-krotnie wyższą wartość niż maksymalna dawka terapeutyczna u ludzi (100 mg/kg mc./dobę). LD50 była 50-krotnie wyższa od dawki terapeutycznej, potwierdzając szeroki margines bezpieczeństwa. Długoterminowe badania karcynogenności na myszach i szczurach nie wykazały właściwości rakotwórczych, a testy mutagenności in vivo i in vitro, w tym na ludzkich limfocytach, potwierdziły brak działania mutagennego i genotoksycznego.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, badanie toksykologiczne długoterminowe, dawka śmiertelna LD50, dawka terapeutyczna, działanie teratogenne, embriotoksyczność, inozyna pranobeks, limfocyt krwi obwodowej, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, teratogenność, test mutagenności, toksyczność okołoporodowa, toksyczność reprodukcyjna, wada rozwojowa płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – iladiamed (1 mg + 10 mg)/g
Produkt leczniczy Iladiamed, zawierający oktenidynę dichlorowodorek (1 mg/g) oraz fenoksyetanol (10 mg/g) w formie żelu, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony w licznych badaniach przedklinicznych. W badaniach toksyczności ostrej u szczurów dawka śmiertelna LD50 wynosiła 45-50 mL/kg (doustnie) oraz 10-12 mL/kg (dootrzewnowo), przy czym dawka 0,45 mL/kg i.p. była dobrze tolerowana. Wielokrotne miejscowe stosowanie preparatu na rany oraz błony śluzowe jamy ustnej u zwierząt nie wywoływało toksycznych reakcji. W badaniach przewlekłych dawki oktenidyny od 2 mg/kg u myszy i psów oraz od 8 mg/kg u szczurów wiązały się z podwyższoną śmiertelnością i zmianami zapalno-krwotocznymi w płucach, jednak etiologia tych zmian pozostaje niejasna. Badania teratogenności i embriotoksyczności na królikach i szczurach nie wykazały negatywnego wpływu przy dawkach do 300 mg/kg (skórnie) oraz 650 mg/kg (doustnie). Ponadto, badania wielopokoleniowe nie potwierdziły wpływu na rozrodczość zwierząt.
aberracja chromosomowa, aktywność antybakteryjna, badanie wielopokoleniowe, błona śluzowa jamy ustnej, dawka śmiertelna LD50, działanie drażniące, działanie embriotoksyczne, działanie fotoalergizujące, fenoksyetanol, komórka nowotworowa trzustki, oktenidyny dichlorowodorek, podanie dootrzewnowe, podanie dożylne, potencjał mutagenny, potencjał teratogenny, resorpcja zwrotna, substancja antybakteryjna, test Amesa, test Bühlera, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie płuc, właściwość mutagenna, właściwość rakotwórcza, worek spojówkowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aknenormin 10 mg 10 mg
Izotretynoina, substancja czynna Aknenorminu, wykazuje stosunkowo niską toksyczność ostrą z wartościami LD50 po podaniu doustnym wynoszącymi około 2000 mg/kg u królików, 3000 mg/kg u myszy oraz ponad 4000 mg/kg u szczurów, co jest znacznie wyższe niż dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. Długoterminowe badania toksyczności przewlekłej na szczurach (dawki 2, 8 i 32 mg/kg/dobę przez ponad 2 lata) wykazały odwracalne działania niepożądane, takie jak częściowe wypadanie włosów i podwyższenie stężenia triglicerydów w osoczu, bez obecności masywnych zwapnień tkanek czy zmian w komórkach wątrobowych typowych dla hiperwitaminozy A. Izotretynoina wykazuje silny potencjał teratogenny i embriotoksyczny, co uzasadnia restrykcyjne przeciwwskazania u kobiet w wieku rozrodczym oraz konieczność stosowania skutecznej antykoncepcji podczas terapii.
Aknenormin, badania in vitro, badania in vivo, dawka śmiertelna LD50, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne i karcynogenne, działanie teratogenne, hiperwitaminoza A, izotretynoina, męski układ rozrodczy, morfologia plemników, pochodna witaminy A, potencjał genotoksyczny, potencjał teratogenny, ruchliwość plemników, toksyczność ostra, toksyczność ostra izotretynoiny, toksyczność przewlekła, triglicerydy we krwi - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Nicergolin 10 mg
Badania przedkliniczne nicergoliny wykazały, że dawka śmiertelna (LD50) dla szczurów wynosi 197,6 mg/kg masy ciała, co wskazuje na stosunkowo niską toksyczność ostrej dawki. Dane dotyczące potencjału teratogennego są ograniczone, jednak nie wykazują zwiększonego ryzyka wad wrodzonych powyżej poziomu populacyjnego. Ze względu na wpływ nicergoliny na układ krążenia, lek nie powinien być stosowany w okresie ciąży, aby uniknąć potencjalnych zaburzeń rozwoju płodu.
Testy genotoksyczności przeprowadzone na modelach zwierzęcych nie wykazały działania mutagennego, co jest istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa długoterminowego i potencjalnego ryzyka karcynogennego. Zgromadzone dane przedkliniczne pozwalają na określenie bezpiecznego zakresu dawek terapeutycznych oraz identyfikację potencjalnych zagrożeń związanych ze stosowaniem nicergoliny u ludzi, potwierdzając akceptowalny profil bezpieczeństwa substancji z wyjątkiem przeciwwskazań w ciąży.
badanie przedkliniczne, dawka śmiertelna LD50, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, medialna dawka śmiertelna, nikergolina, parametr hemodynamiczny, potencjał mutagenny, potencjał teratogenny, profil bezpieczeństwa, ryzyko karcynogenne, test genotoksyczności, toksyczność farmakologiczna, toksyczność ostra, układ krążenia, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Agapurin 100 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne pentoksyfiliny wykazały niską toksyczność ostrą, z wartościami LD50 wynoszącymi 1385 mg/kg mc. (doustnie u myszy), 230 mg/kg mc. (dożylnie u szczurów) oraz 1770 mg/kg mc. (doustnie u szczurów). Długoterminowe podawanie leku w dawkach do 1000 mg/kg mc./dobę u szczurów oraz do 100 mg/kg mc./dobę u psów przez okres roku nie powodowało toksycznego uszkodzenia narządów. Natomiast dawki przekraczające 320 mg/kg mc./dobę u psów przez rok indukowały objawy toksyczne, takie jak zaburzenia neurologiczne (słaba koordynacja ruchów), niewydolność krążenia, krwawienia, obrzęk płuc oraz patologiczne zmiany w jądrach (komórki olbrzymie). Badania reprodukcyjne wykazały zwiększony odsetek zgonów wewnątrzmacicznych płodów przy bardzo wysokich dawkach u szczurów, jednak nie stwierdzono działania teratogennego, embriotoksycznego ani negatywnego wpływu na płodność i rozwój okołoporodowy w badaniach na różnych gatunkach (myszy, szczury, króliki, psy).
badanie rakotwórczości, dawka śmiertelna LD50, działanie embriotoksyczne, działanie karcynogenne, komórki olbrzymie, mechanizm krzepnięcia, mutacja genetyczna, niewydolność krążenia, obrzęk płuc, pentoksyfilina, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, test Amesa, toksyczne uszkodzenie narządów, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, zaburzenia neurologiczne, zgon wewnątrzmaciczny płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Echinerba 100 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Echinerba, zawierającego wyciąg suchy z ziela jeżówki purpurowej (Echinaceae purpureae herbae extractum siccum), wykazały wyjątkowo niską toksyczność ostrą. W badaniach toksyczności pojedynczej dawki, LD50 dla szczurów wynosiła powyżej 15 000 mg/kg mc. (doustnie) oraz powyżej 5 000 mg/kg mc. (dożylnie), natomiast dla myszy odpowiednio powyżej 30 000 mg/kg mc. (doustnie) i powyżej 10 000 mg/kg mc. (dożylnie). Brak objawów zatrucia przy tych wysokich dawkach potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa substancji czynnej. W badaniach toksyczności subchronicznej, czterotygodniowe podawanie soku z jeżówki purpurowej szczurzym modelom w dawkach 800, 2400 i 8000 mg/kg mc./dobę nie wykazało istotnych zmian w parametrach biochemicznych, hematologicznych, makroskopowych ani histopatologicznych, co świadczy o braku toksycznego wpływu przy długotrwałym stosowaniu.
badanie histopatologiczne, badanie makroskopowe, dawka śmiertelna LD50, działanie rakotwórcze, ekstrakt z jeżówki purpurowej, kwas chlorogenowy, kwas polifenolowy, morfologia krwi, parametry biochemiczne krwi, parametry hematologiczne, potencjał kancerogenny, toksyczność dawek wielokrotnych, toksyczność ostra, toksyczność pojedynczej dawki, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność subchroniczna, układ krzepnięcia, wyciąg z jeżówki purpurowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aethylum chloratum Filofarm 70 g
Produkt leczniczy Aethylum Chloratum Filofarm zawiera 70 g chlorku etylu w aerozolu, jednak nie przeprowadzono dedykowanych badań przedklinicznych oceniających jego bezpieczeństwo stosowania. Dostępne dane pochodzą głównie z literatury naukowej i dotyczą ograniczonej toksyczności ostrej. W badaniach inhalacyjnych na szczurach stężenie śmiertelne LC50 wynosi 160000 mg/m³ przy dwugodzinnej ekspozycji, co oznacza, że przy takim stężeniu ginie 50% zwierząt. Brak jest natomiast danych dotyczących dawki śmiertelnej LD50 po podaniu doustnym lub przez skórę, co wskazuje na brak standardowych badań toksyczności ostrej dla tych dróg ekspozycji.
aplikacja na skórę, badanie przedkliniczne, charakterystyka produktu leczniczego, dawka śmiertelna LD50, ekspozycja drogą pokarmową, ekspozycja inhalacyjna, genotoksyczność, kancerogenność, toksyczność doustna, toksyczność inhalacyjna, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność skórna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dopaminum hydrochloricum WZF 1% 10 mg/ml
Dane toksykologiczne chlorowodorku dopaminy wskazują na istotne różnice międzygatunkowe w toksyczności ostrej, z LD50 wynoszącym 290 mg/kg mc. u myszy oraz 38,8 mg/kg mc. u szczurów po podaniu dożylnym. W badaniach podostrych obserwowano przerost gruczołu krokowego, rozszerzenie pęcherza moczowego oraz wodonercze, co sugeruje wpływ leku na układ moczowo-płciowy i nerkowy. Wysokie dawki (570 mg/kg mc./dobę) powodowały zwiększenie masy serca, nerek i płuc oraz zmniejszenie masy śledziony, co może odzwierciedlać nadmierną stymulację receptorów β-adrenergicznych i dopaminergicznych oraz zaburzenia hematologiczne lub immunologiczne.
badania toksykologiczne, chlorowodorek dopaminy, dawka śmiertelna LD50, kardiotoksyczność, krwotok, martwica mięśnia sercowego, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, przerost gruczołu krokowego, przerost mięśnia sercowego, przerost nadnerczy, receptory dopaminergiczne, receptory β-adrenergiczne, toksyczność ostra, toksyczność podostra, układ moczowo-płciowy, wodonercze, wymioty oporne na leczenie, zastój krwi, zastój płucny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Septisse (1 mg + 20 mg)/g
Przedkliniczne badania toksykologiczne produktu leczniczego Septisse, zawierającego oktenidyny dichlorowodorek (0,10 g/100 g) oraz fenoksyetanol (2,00 g/100 g), wykazały zadowalający profil bezpieczeństwa przy miejscowym stosowaniu na skórę. Dawka śmiertelna LD50 po jednorazowym podaniu doustnym u szczurów wyniosła 45-50 ml/kg, a dootrzewnowym 10-12 ml/kg, przy czym dawka 0,45 ml/kg i.p. była dobrze tolerowana. Oktenidyna dichlorowodorek wykazywała LD50 800 mg/kg (doustnie) oraz 10 mg/kg (dożylnie). Wielokrotne stosowanie miejscowe nie wywoływało toksycznych reakcji, a doustne podawanie w dawce 650 mg/kg powodowało jedynie poszerzenie jelita z powodu efektu antybakteryjnego. W badaniach wielokrotnych dawkach od 2 mg/kg u myszy i psów oraz 8 mg/kg u szczurów zaobserwowano podwyższoną śmiertelność z powodu zapalnych i krwotocznych uszkodzeń płuc, mechanizm tych zmian pozostaje niejasny.
aberracja chromosomowa, badanie toksykologiczne, dawka śmiertelna LD50, działanie antybakteryjne, działanie embriotoksyczne, działanie fotoalergizujące, działanie teratogenne, efekt pierwotnie drażniący, fenoksyetanol, objaw niepożądany, oktenidyny dichlorowodorek, podanie dootrzewnowe, podanie dożylne, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, resorpcja zwrotna, test Amesa, test Bühlera, test genotoksyczności, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, uszkodzenie krwotoczne, właściwość mutagenna, worek spojówkowy