wieloogniskowy częstoskurcz przedsionkowy
Wieloogniskowy częstoskurcz przedsionkowy (multifocal atrial tachycardia, MAT) to rodzaj tachyarytmii nadkomorowej charakteryzujący się występowaniem co najmniej trzech różnych morfologicznie załamków P w zapisie EKG, nieregularnym rytmem przedsionkowym przekraczającym 100 uderzeń na minutę oraz zmiennym odstępem PR.
Patofizjologicznym podłożem MAT jest obecność wielu niezależnych ognisk ektopowych w przedsionkach, które stają się źródłem impulsów elektrycznych. Arytmia ta najczęściej występuje u pacjentów z zaawansowaną chorobą płuc (POChP), niewydolnością serca, zaburzeniami elektrolitowymi (zwłaszcza hipokaliemią i hipomagnezemią) oraz w przebiegu zatrucia digoksyną.
Diagnostyka MAT opiera się na zapisie EKG, w którym kluczowe jest stwierdzenie co najmniej trzech różnych morfologii załamków P, nieregularnego rytmu przedsionkowego o częstości >100/min oraz zmiennych odstępów PR. W różnicowaniu należy uwzględnić migotanie przedsionków oraz trzepotanie przedsionków z przewodzeniem zmiennym.
Leczenie wieloogniskowego częstoskurczu przedsionkowego koncentruje się przede wszystkim na terapii choroby podstawowej oraz korekcji zaburzeń elektrolitowych. W farmakoterapii stosuje się beta-blokery oraz niedihydropirydynowe blokery kanału wapniowego (werapamil, diltiazem). Leki antyarytmiczne klasy I i III mają ograniczoną skuteczność. W przypadkach opornych na leczenie farmakologiczne można rozważyć ablację przezskórną, choć ze względu na wieloogniskowy charakter arytmii, zabieg ten cechuje się mniejszą skutecznością niż w przypadku innych tachyarytmii nadkomorowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Migotanie przedsionków typu trzepotanie – Diagnostyka i diagnoza
Migotanie przedsionków typu trzepotanie charakteryzuje się szybką, regularną depolaryzacją przedsionków z częstością 250-350/min, co w EKG manifestuje się charakterystycznym wzorem „zębów piły” (sawtooth pattern) w odprowadzeniach II, III, aVF i V1. Częstość rytmu komór zależy od stopnia bloku przedsionkowo-komorowego, najczęściej obserwuje się przewodzenie 2:1, co daje około 150/min. Diagnostyka opiera się na EKG, monitorowaniu holterowskim, echokardiografii (TTE i TEE) oraz badaniu elektrofizjologicznym, które pozwala na lokalizację pętli reentry, zwłaszcza w przypadku atypowego trzepotania. Dodatkowo stosuje się manewry wagalne i podanie adenozyny w celu uwidocznienia fal trzepotania, a także zaawansowane techniki obrazowe (MRI, CT) do oceny struktury serca i wykrywania blizn. Diagnostyka różnicowa obejmuje migotanie przedsionków, wieloogniskowy częstoskurcz przedsionkowy oraz częstoskurcze nadkomorowe i komorowe.
ablacja cewnikowa, adenozyna, badanie elektrofizjologiczne, blok przedsionkowo-komorowy, cieśń trójdzielno-żylna, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, echokardiografia przezklatkowa, echokardiografia przezprzełykowa, elektrokardiografia, elektrokardiogram, fala trzepotania, frakcja wyrzutowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, holter EKG, kardiowersja elektryczna, lek przeciwarytmiczny, manewr wagalny, migotanie przedsionków, POChP, rejestrator zdarzeń, rezonans magnetyczny serca, telemetria ambulatoryjna, trzepotanie przedsionków, wieloogniskowy częstoskurcz przedsionkowy, wszczepialny rejestrator pętlowy - Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia nadkomorowa – Diagnostyka i diagnoza
Tachykardia nadkomorowa (SVT) to grupa arytmii charakteryzujących się szybkim rytmem serca (140-280 uderzeń/min u dorosłych, 180-220 u dzieci) pochodzącym z obszarów powyżej pęczka Hisa. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz 12-odprowadzeniowym EKG, które podczas epizodu wykazuje wąskie zespoły QRS (<120 ms), regularny rytm oraz zmienną obecność załamków P (często niewidoczne lub inwersyjne w AVNRT). W przypadkach trudnych do uchwycenia arytmii stosuje się monitorowanie ambulatoryjne (Holter, rejestratory zdarzeń, implantowalne rejestratory pętlowe, plaster Zio XT). Testy prowokacyjne (wysiłkowy, manewry wagalne, test adenozynowy) oraz badanie elektrofizjologiczne (EP study) umożliwiają precyzyjne określenie mechanizmu SVT i kwalifikację do ablacji prądem o częstotliwości radiowej. Diagnostyka różnicowa obejmuje rozróżnienie SVT z aberracją od częstoskurczu komorowego (VT), co jest kluczowe dla wyboru terapii.
ablacja prądem o częstotliwości radiowej, arytmia płodowa, atak paniki, badanie elektrofizjologiczne, badanie fizykalne, badanie podmiotowe, blok odnogi pęczka Hisa, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz przedsionkowy, echokardiografia, elektrokardiogram, enzym sercowy, holter EKG, manewr wagalny, masaż zatoki szyjnej, nadczynność tarczycy, nagły zgon sercowy, nawrotny częstoskurcz przedsionkowo-komorowy, nawrotny częstoskurcz węzłowy, obrzęk płodu, palpitacje, pęczek Hisa, próba Valsalvy, próba wysiłkowa, rejestrator zdarzeń, rtg klatki piersiowej, tachykardia nadkomorowa, wieloogniskowy częstoskurcz przedsionkowy, wszczepialny rejestrator pętlowy, zaburzenie lękowe, załamek P, zespół preekscytacji, zespół QRS, zespół WPW