chinidyna

Chinidyna to alkaloid kory chinowej, będący stereoizomerem chininy, stosowany w kardiologii jako lek przeciwarytmiczny klasy I. Działanie chinidyny polega na blokowaniu kanałów sodowych w komórkach mięśnia sercowego, co wydłuża okres refrakteryjności i zmniejsza pobudliwość miokardium.

Główne wskazania do stosowania chinidyny obejmują leczenie zaburzeń rytmu serca, szczególnie arytmii nadkomorowych, takich jak migotanie przedsionków, oraz niektórych arytmii komorowych. W obecnej praktyce klinicznej jej zastosowanie jest ograniczone ze względu na dostępność nowszych, bezpieczniejszych leków antyarytmicznych.

Chinidyna charakteryzuje się wąskim indeksem terapeutycznym i może powodować liczne działania niepożądane, m.in. zespół wydłużonego QT, torsade de pointes, zaburzenia żołądkowo-jelitowe czy reakcje alergiczne. Lek wchodzi w liczne interakcje z innymi preparatami, co wymaga szczególnej ostrożności przy jego stosowaniu. Obecnie chinidyna jest rzadko stosowana jako lek pierwszego wyboru, ale pozostaje wartościową opcją w wybranych przypadkach opornych na inne terapie.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Akineton SR 4 mg 4 mg

Biperyden, jako lek o działaniu przeciwcholinergicznym, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą prowadzić do nasilenia działań niepożądanych lub zmniejszenia skuteczności terapeutycznej. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania biperydenu z innymi lekami o działaniu przeciwcholinergicznym (np. leki psychotropowe, przeciwhistaminowe I generacji, leki stosowane w chorobie Parkinsona, leki rozkurczowe), co może nasilać działania niepożądane zarówno w OUN, jak i obwodowym układzie nerwowym. Wysokie ryzyko interakcji dotyczy także połączenia biperydenu z chinidyną, które może prowadzić do nasilenia działania przeciwcholinergicznego na układ krążenia, zwłaszcza w zakresie przewodzenia przedsionkowo-komorowego. U pacjentów z chorobą Parkinsona jednoczesne stosowanie biperydenu z lewodopą lub lewodopą-karbidopą może nasilać dyskinezy, w tym ruchy pląsawicze, a biperyden może również potęgować dyskinezy późne wywołane przez neuroleptyki.
aktywność cholinergiczna, biperyden, chinidyna, choroba Parkinsona, dyskineza, dyskineza późna, działanie przeciwcholinergiczne, karbidopa, lek prokinetyczny, lek przeciwhistaminowy I generacji, lek psychotropowy, lek rozkurczowy, lewodopa, metoklopramid, neuroleptyk, obwodowy układ nerwowy, ośrodkowy układ nerwowy, petydyna, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, ruch pląsawiczy, zespół parkinsonowski
Leksykon leków
Interakcje leku – Halidor 100 mg

Bencyklanu fumaran, substancja czynna leku Halidor, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne jest nasilenie działania leków ośrodkowo działających sedatywnie (benzodiazepiny, barbiturany, opioidy), co może prowadzić do nadmiernej sedacji. Ponadto, jednoczesne stosowanie z lekami wywołującymi drgawki (np. fluorochinolony, leki przeciwpsychotyczne) zwiększa ryzyko wystąpienia tego powikłania. Interakcje z lekami sympatykomimetycznymi (adrenalina, noradrenalina, efedryna) oraz glikozydami naparstnicy (digoksyna, digitoksyna) mogą prowadzić do tachyarytmii i arytmii, co wymaga ścisłej kontroli kardiologicznej i monitorowania stężenia leków. Dodatkowo, bencyklanu fumaran wykazuje działanie dodatnie chronotropowe, co może przeciwstawiać się efektom beta-adrenolityków (propranolol, metoprolol, bisoprolol), wskazując na konieczność dostosowania dawkowania tych leków.
adrenalina, agregacja płytek krwi, amlodypina, barbiturat, bencyklanu fumaran, benzodiazepina, bisoprolol, chinidyna, digitoksyna, digoksyna, diltiazem, diuretyki pętlowe i tiazydowe, działanie chronotropowe, działanie proarytmogenne, działanie sedatywne, efedryna, fluorochinolon, glikozydy naparstnicy, inhibitor ACE, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lek blokujący kanał wapniowy, lek hipotensyjny, lek wywołujący hipokaliemię, leki beta-adrenolityczne, leki sympatykomimetyczne, leki znieczulające i sedatywne, metoprolol, noradrenalina, opioid, propranolol, sartan, tachyarytmia komorowa, tachyarytmia przedsionkowa, werapamil
Leksykon leków
Interakcje leku – Lenalidomide Pharmascience 25 mg

Lenalidomid, stosowany głównie w terapii szpiczaka mnogiego, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą wpływać na skuteczność leczenia oraz bezpieczeństwo pacjenta. Szczególną uwagę należy zwrócić na zwiększone ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych przy jednoczesnym stosowaniu czynników erytropoetycznych i hormonalnej terapii zastępczej, co wymaga rozważenia profilaktyki przeciwzakrzepowej. Ponadto, lenalidomid w monoterapii nie wpływa na skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych, jednak w skojarzeniu z deksametazonem, który jest induktorem CYP3A4, może dochodzić do zmniejszenia ich efektywności, co wymaga stosowania dodatkowych metod antykoncepcji. W przypadku warfaryny, pomimo braku wpływu lenalidomidu na farmakokinetykę pojedynczej dawki, zaleca się ścisłe monitorowanie INR ze względu na potencjalny wpływ deksametazonu na metabolizm warfaryny.
badanie farmakokinetyczne, badanie in vitro, chinidyna, CYP3A4, cytochrom P450, deksametazon, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, działanie sedatywne, erytropoeza, glikoproteina p, hepatocyt, hormonalna terapia zastępcza, indeks terapeutyczny, inhibitor glikoproteiny p, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek immunomodulujący, lenalidomid, parametr laboratoryjny, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, profilaktyka przeciwzakrzepowa, rabdomioliza, ryzyko zakrzepowo-zatorowe, statyna, szpiczak mnogi, temsyrolimus, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Sobycor 5 mg

Bisoprolol fumarany, substancja czynna preparatu Sobycor, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na układ sercowo-naczyniowy. Szczególnie istotne są interakcje z antagonistami wapnia typu werapamilu i diltiazemu, które mogą prowadzić do ciężkiego niedociśnienia, bradykardii oraz bloku przedsionkowo-komorowego, zwłaszcza przy dożylnym podaniu werapamilu. Leki przeciwarytmiczne klasy I i III nasilają ujemne działanie inotropowe i dromotropowe bisoprololu, co zwiększa ryzyko zaburzeń przewodzenia i bradykardii. Ośrodkowo działające leki przeciwnadciśnieniowe (np. klonidyna) mogą pogarszać niewydolność serca i wywoływać nadciśnienie z odbicia po nagłym odstawieniu. Antagoniści wapnia typu dihydropirydyny (nifedypina, felodypina, amlodypina) zwiększają ryzyko niedociśnienia i pogorszenia funkcji serca u pacjentów z niewydolnością. Współistniejące stosowanie insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych może maskować objawy hipoglikemii i nasilać jej działanie, co wymaga szczególnej ostrożności.
adrenalina, alfa-adrenoreceptor, amiodaron, antagonista wapnia, barbiturany, beta-adrenolityk, beta-sympatykomimetyk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chinidyna, chromanie przestankowe, dihydropirydyna, dobutamina, działanie dromotropowe ujemne, działanie inotropowe ujemne, działanie naczyniozwężające, działanie sedatywne, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, hipotonia ortostatyczna, inhibitor monoaminooksydazy, jaskra, klonidyna, lek parasympatykomimetyczny, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwnadciśnieniowy ośrodkowy, lek sympatykomimetyczny, lek znieczulający, meflochina, metabolizm wątrobowy, nadciśnienie z odbicia, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, przełom nadciśnieniowy, receptor beta-adrenergiczny, werapamil, znieczulenie ogólne
Leksykon substancji czynnych
Beklometazon – Interakcje

Beklometazonu dipropionian, będący kortykosteroidem stosowanym w terapii astmy i POChP, charakteryzuje się szybkim metabolizmem z udziałem esteraz i ograniczonym udziałem izoenzymu CYP3A, co zmniejsza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Niemniej jednak, istotne klinicznie są interakcje z silnymi inhibitorami CYP3A (np. rytonawir, kobicystat), które mogą nasilać ogólnoustrojowe działanie leku, wymagając monitorowania pacjenta. W preparatach złożonych zawierających formoterol, należy unikać stosowania beta-adrenolityków ze względu na hamowanie działania beta2-agonistów, a także zachować ostrożność przy jednoczesnym podawaniu innych leków beta-adrenergicznych (np. teofilina), leków wydłużających odstęp QT (chinidyna, dyzopiramid, prokainamid, fenotiazyny, inhibitory MAO, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne) oraz leków zwiększających ryzyko hipokaliemii (pochodne ksantyny, steroidy, leki moczopędne). Hipokaliemia zwiększa ryzyko zaburzeń rytmu serca, szczególnie u pacjentów leczonych glikozydami naparstnicy, co wymaga regularnego monitorowania stężenia potasu.
astma, beklometazonu dipropionian, chinidyna, czynność nadnerczy, disulfiram, dyzopiramid, działanie supresyjne, esteraza, fenotiazyna, formoterol, furazolidon, glikozyd naparstnicy, halogenowy węglowodór, hipokaliemia, inhibitor CYP3A, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP3A, kobicystat, komorowe zaburzenia rytmu serca, kortykosteroid, L-DOPA, L-tyroksyna, lek beta-adrenergiczny, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek przeciwhistaminowy, metronidazol, nadciśnienie tętnicze, odstęp QTc, oksytocyna, pochodna ksantyny, prokainamid, prokarbazyna, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja dyzulfiramopodobna, rytonawir, tachykardia, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wydłużenie odstępu QT
Leksykon substancji czynnych
Zonisamid – Interakcje

Zonisamid wykazuje minimalny wpływ na enzymy układu cytochromu P450, co potwierdzają badania in vitro i in vivo, wskazując na brak konieczności modyfikacji dawek leków metabolizowanych przez ten układ, takich jak karbamazepina, fenytoina, lamotrygina czy walproinian sodu. Zonisamid jest metabolizowany częściowo przez CYP3A4, N-acetylotransferazy oraz sprzęganie z kwasem glukuronowym, co oznacza, że induktory CYP3A4 (fenytoina, karbamazepina, fenobarbital) mogą obniżać jego stężenie w osoczu, potencjalnie wymagając dostosowania dawki. Ryfampicyna, jako silny induktor CYP3A4, wymaga szczególnej uwagi i ścisłego monitorowania. Z kolei inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę) i cymetydyna (1200 mg/dobę), nie wykazują istotnego klinicznie wpływu na farmakokinetykę zonisamidu. W badaniach klinicznych wykazano również brak wpływu zonisamidu na stężenia etynyloestradiolu i noretysteronu, co potwierdza, że nie zmniejsza on skuteczności doustnej antykoncepcji hormonalnej.
acetazolamid, chinidyna, cymetydyna, cytochrom P450, digoksyna, działanie depresyjne, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, induktor izoenzymu CYP3A4, inhibitor anhydrazy węglanowej, inhibitor glikoproteiny p, inhibitor izoenzymu CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja lekowa, izoenzym cytochromu P450, kamica moczowa, kamica nerkowa, karbamazepina, ketokonazol, kwas glukuronowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, mikrosomy wątroby, N-acetylotransferaza, noretysteron, oddziaływanie farmakokinetyczne, ośrodkowy układ nerwowy, parametr farmakokinetyczny, równowaga kwasowo-zasadowa, ryfampicyna, substrat P-gp, topiramat, walproinian sodu
Leksykon leków
Interakcje leku – AuroGastro 10 mg

Hioscyna butylobromek, substancja czynna AuroGastro 10 mg, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, głównie poprzez nasilenie działania antycholinergicznego w połączeniu z lekami takimi jak trój- i czteropierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki przeciwhistaminowe starszej generacji, chinidyna, amantadyna, leki przeciwpsychotyczne (butyrofenony, fenotiazyny), dizopiramid oraz inne leki o działaniu antycholinergicznym (np. tiotropium, ipratropium). Sumowanie efektów antycholinergicznych może prowadzić do objawów takich jak suchość w jamie ustnej, zaburzenia widzenia, zaparcia, zatrzymanie moczu, tachykardia i zaburzenia termoregulacji. Szczególnie istotne jest monitorowanie tych objawów oraz rozważenie zmniejszenia dawki leków w przypadku wysokiego poziomu istotności klinicznej interakcji. Ponadto, hioscyna butylobromek może osłabiać działanie antagonistów dopaminy (np. metoklopramidu) na motorykę przewodu pokarmowego, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania.
amantadyna, antagonista dopaminy, arytmia, chinidyna, choroba Parkinsona, dizopiramid, działanie antycholinergiczne, działanie chronotropowe, działanie ośrodkowe, funkcja poznawcza, hioscyna butylobromek, lek beta-adrenergiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, metoklopramid, motoryka przewodu pokarmowego, refluks żołądkowo-przełykowy, sedacja, suchość jamy ustnej, tachykardia, zaburzenie równowagi, zaburzenie termoregulacji, zaburzenie widzenia, zaparcie, zatrzymanie moczu
Leksykon leków
Interakcje leku – Tuxanuva 110 mg

Dabigatran eteksylan, substancja czynna leku Tuxanuva, jest substratem transportera P-glikoproteiny (P-gp), co determinuje liczne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na aktywność P-gp. Silne inhibitory P-gp, takie jak ketokonazol, dronedaron, itrakonazol, cyklosporyna oraz glekaprewir/pibrentaswir, powodują znaczące zwiększenie ekspozycji na dabigatran (AUC wzrasta 2,38-2,53-krotnie, Cmax 2,35-2,49-krotnie), co wiąże się z wysokim ryzykiem krwawień i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Inhibitory o umiarkowanym działaniu, np. amiodaron (AUC 1,6-krotnie, Cmax 1,5-krotnie) czy tikagrelor (AUC 1,46-1,73-krotnie, Cmax 1,56-1,95-krotnie), wymagają ostrożności i ewentualnej korekty dawki. Induktory P-gp, takie jak ryfampicyna, zmniejszają stężenie dabigatranu nawet o 65-67%, co może obniżać skuteczność terapii i jest wskazaniem do unikania ich łącznego stosowania. Ponadto, leki przeciwpłytkowe (ASA, klopidogrel) i inne przeciwzakrzepowe zwiększają ryzyko krwawień, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu, co potwierdzają dane z badania RE-LY, gdzie ryzyko poważnych krwawień wzrastało średnio 2,5-krotnie przy łącznym stosowaniu z innymi antykoagulantami.
ablacja cewnikowa, amiodaron, antagonista receptora GPIIb/IIIa, antagonista witaminy K, chinidyna, cyklosporyna, cytochrom P450, dabigatran eteksylan, digoksyna, dronedaron, działanie antyagregacyjne, fenytoina, glekaprewir i pibrentaswir, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, induktor P-glikoproteiny, inhibitor P-glikoproteiny, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, inhibitor wychwytu zwrotnego noradrenaliny, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, krwawienie, kwas acetylosalicylowy, migotanie przedsionków, niesteroidowy lek przeciwzapalny, P-glikoproteina, pozakonazol, ranitydyna, ryfampicyna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, takrolimus, tikagrelor, werapamil
Leksykon substancji czynnych
Tamoksyfen – Interakcje

Tamoksyfen, metabolizowany głównie przez CYP3A4 i CYP2D6, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne, zwłaszcza z inhibitorami CYP2D6 (paroksetyna, fluoksetyna, chinidyna, cynakalcet, bupropion), które obniżają stężenie aktywnego metabolitu endoksyfenu o 65-75%, potencjalnie zmniejszając skuteczność terapii. Należy unikać jednoczesnego stosowania tamoksyfenu z silnymi inhibitorami CYP2D6. Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, mogą obniżać stężenie tamoksyfenu w surowicy, choć kliniczne znaczenie tego efektu jest niejednoznaczne. Współistniejące leczenie lekami przeciwzakrzepowymi z grupy pochodnych kumaryny wymaga ścisłej kontroli parametrów krzepnięcia ze względu na ryzyko wydłużenia czasu protrombinowego i zaburzeń hemostazy. Ponadto, inhibitory agregacji płytek oraz leki cytotoksyczne zwiększają ryzyko krwawień i powikłań zakrzepowo-zatorowych, co wymaga monitorowania i rozważenia profilaktyki przeciwzakrzepowej.
aminoglutetimid, anastrozol, bromokryptyna, bupropion, chinidyna, cyklofosfamid, cynakalcet, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, czas protrombinowy, endoksyfen, fluoksetyna, inhibitor aromatazy, inhibitory agregacji płytek, inhibitory CYP2D6, interakcje farmakokinetyczne, leki cytotoksyczne, leki przeciwzakrzepowe, małopłytkowość, N-demetylotamoksyfen, paroksetyna, pochodne kumaryny, powikłania zatorowo-zakrzepowe, preparaty hormonalne, profilaktyka przeciwzakrzepowa, rak piersi, ryfampicyna, selektywny modulator receptora estrogenowego, SSRI, uszkodzenie wątroby, zaburzenia krzepnięcia, zawroty głowy, zespół zakrzepowo-zatorowy
Leksykon substancji czynnych
Propafenon – Interakcje

Propafenon jest metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP2D6, CYP1A2 oraz CYP3A4, a jednocześnie działa jako inhibitor CYP2D6, co znacząco wpływa na farmakokinetykę leków współstosowanych. Inhibitory tych enzymów, takie jak ketokonazol, cymetydyna, chinidyna, erytromycyna oraz sok grejpfrutowy, mogą zwiększać stężenie propafenonu w osoczu, co wymaga ścisłego monitorowania i dostosowania dawki. Szczególnie istotne są interakcje z SSRI (fluoksetyna, paroksetyna), które podnoszą Cmax i AUC S-propafenonu odpowiednio o 39% i 50%, a R-propafenonu o 71% i 50%. Współpodawanie z amiodaronem może prowadzić do zaburzeń przewodzenia i repolaryzacji serca, zwiększając ryzyko niemiarowości, co wymaga dostosowania dawek i uważnej obserwacji pacjenta. Ponadto, propafenon może zwiększać stężenia leków metabolizowanych przez CYP2D6, takich jak propranolol, metoprolol, dezypramina, cyklosporyna, teofilina i digoksyna, co może nasilać ich działania niepożądane i wymagać korekty dawkowania.
amiodaron, chinidyna, cyklosporyna, cymetydyna, czas protrombinowy, dezypramina, digoksyna, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie przeciwzakrzepowe, efekt inotropowy ujemny, enzym cytochromu P450, erytromycyna, fenobarbital, fluoksetyna, induktor enzymu, inhibitor enzymu, izoenzym CYP, ketokonazol, kurczliwość mięśnia sercowego, lek anestezjologiczny, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwarytmiczny, lek znieczulający miejscowo, lidokaina, metoprolol, neuroleptyk, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, parametr farmakokinetyczny, propafenon chlorowodorek, propranolol, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sok grejpfrutowy, środek zwiotczający mięśnie, teofilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, wenlafaksyna, wskaźnik krzepnięcia krwi
Leksykon substancji czynnych
Betaksolol – Interakcje

Betaksolol, jako selektywny beta-adrenolityk, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w kontekście układu sercowo-naczyniowego. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie betaksololu z floktafeniną i sultoprydem ze względu na ryzyko znacznego zahamowania reakcji kompensacyjnych i nasilonej bradykardii. Niezalecane są także połączenia z amiodaronem, glikozydami nasercowymi, werapamilem oraz fingolimodem, które mogą prowadzić do zaburzeń automatyzmu, przewodzenia i kurczliwości mięśnia sercowego, a także do ciężkiej bradykardii. W przypadku fingolimodu konieczne jest monitorowanie pacjenta przez co najmniej noc. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu halogenowych wziewnych leków znieczulających, antagonistów wapnia (beprydyl, diltiazem, mibefradyl), leków przeciwarytmicznych, baklofenu, insuliny i sulfonamidów hipoglikemizujących, lidokainy oraz środków kontrastujących zawierających jod, ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych, takich jak niedociśnienie tętnicze, bradykardia, czy zaburzenia rytmu serca. Alkohol może zwiększać stężenie betaksololu w surowicy i nasilać jego działanie hipotensyjne oraz maskować objawy hipoglikemii, co wymaga szczególnej ostrożności lub unikania spożycia alkoholu podczas terapii.
adrenalina, amiodaron, antagonista wapnia, baklofen, beta-adrenolityk, betaksolol, bradykardia, chinidyna, dihydropirydyna, diltiazem, dyzopiramid, działanie inotropowe, fingolimod, floktafenina, glikozyd nasercowy, halogenowy lek znieczulający, hipoglikemia, inhibitor monoaminooksydazy, klonidyna, kortykosteroid, lek przeciwarytmiczny, lek sympatykomimetyczny, lidokaina, meflochina, mibefradyl, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nifedypina, propafenon, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, środek kontrastujący, sultopryd, tetrakozaktyd, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, werapamil, węzeł zatokowy, zahamowanie zatokowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Dasatinib Zentiva 50 mg

Dazatynib jest substratem enzymu CYP3A4 i wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~96%), co predysponuje do licznych interakcji farmakokinetycznych. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna, rytonawir, sok grejpfrutowy) znacząco zwiększają stężenie dazatynibu w osoczu, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest niewskazane. Z kolei silne induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, dziurawiec zwyczajny) obniżają ekspozycję na dazatynib nawet o 82% (ryfampicyna), co może prowadzić do utraty skuteczności terapii. Słabe induktory, takie jak deksametazon, zmniejszają AUC dazatynibu o około 25%, co nie jest uważane za klinicznie istotne. Ponadto, zmniejszenie kwaśności soku żołądkowego przez inhibitory pompy protonowej (np. omeprazol) i antagonistów receptora H2 (np. famotydyna) obniża biodostępność dazatynibu odpowiednio o 43% i 61%, co wymaga rozważenia stosowania leków zobojętniających z zachowaniem odstępu czasowego (min. 2 godziny). Dodatkowo, jednoczesne podanie związków zawierających wodorotlenek aluminium i magnezu zmniejsza AUC i Cmax dazatynibu o ponad 50%, jeśli podawane są równocześnie.
alkaloid sporyszu, antagonista receptora H2, antybiotyk makrolidowy, astemizol, AUC, beprydil, białka osocza, biodostępność, chinidyna, CYP3A4, cyzapryd, dazatynib, deksametazon, dihydroergotamina, dziurawiec zwyczajny, ekspozycja na lek, ergotamina, erytromycyna, famotydyna, farmakodynamika, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, glikokortykosteroid, glitazon, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwprątkowy, lek przeciwwirusowy, lek zobojętniający, mielosupresja, omeprazol, pimozyd, ryfampicyna, rytonawir, supresja szpiku kostnego, symwastatyna, telitromycyna, terfenadyna, wodorotlenek aluminium
Leksykon leków
Interakcje leku – Acodin 150 Junior (50 mg + 7,5 mg)/5 ml

ACODIN 150 Junior, zawierający dekstrometorfan bromowodorek i dekspantenol, wykazuje liczne istotne klinicznie interakcje farmakologiczne, zwłaszcza z lekami wpływającymi na ośrodkowy układ nerwowy. Dekstrometorfan jest przeciwwskazany w terapii łączonej z inhibitorami MAO ze względu na ryzyko wystąpienia poważnych działań niepożądanych, takich jak zawroty głowy, pobudzenie psychoruchowe, hipertermia, nudności, drżenia mięśni oraz podwyższenie ciśnienia tętniczego. Zalecany jest 14-dniowy odstęp po zakończeniu leczenia inhibitorami MAO przed rozpoczęciem terapii ACODIN 150 Junior. Ponadto, dekstrometorfan podlega intensywnemu metabolizmowi przez enzym CYP2D6, a jednoczesne stosowanie silnych inhibitorów tego enzymu (np. fluoksetyna, paroksetyna, chinidyna, terbinafina) może prowadzić do wielokrotnego wzrostu stężenia leku, zwiększając ryzyko toksyczności i zespołu serotoninowego. W takich przypadkach konieczny jest ścisły monitoring pacjenta oraz rozważenie redukcji dawki dekstrometorfanu.
agonista receptorów opioidowych, agonista receptorów serotoninowych, amiodaron, antagonista NMDA, ataksja, bezsenność, bupropion, chinidyna, ciśnienie tętnicze, cynakalcet, dekstrometorfan, depresja oddechowa, dezorientacja, drżenia mięśniowe, dysmetria, enzym CYP2D6, flekainid, fluoksetyna, funkcje poznawcze, haloperydol, hipertermia, hipoksja, hipotensja ortostatyczna, inhibitor CYP2D6, inhibitor MAO, kwas gamma-aminomasłowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwpsychotyczny, metabolizm pierwszego przejścia, metadon, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, perfenazyna, pobudzenie psychoruchowe, propafenon, sedacja, sertralina, SSRI, terbinafina, tiorydazyna, zaburzenia koordynacji, zespół serotoninowy
Leksykon substancji czynnych
Hioscyna butylobromek – Interakcje

Hioscyna butylobromek, jako lek o działaniu cholinolitycznym, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na skuteczność terapii oraz profil działań niepożądanych. Szczególnie istotne jest nasilenie działania antycholinergicznego przy jednoczesnym stosowaniu trój- i czteropierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, leków przeciwhistaminowych I generacji, leków przeciwpsychotycznych (butyrofenony, fenotiazyny, klozapina, olanzapina), chinidyny, amantadyny, dizopiramidu oraz innych leków o działaniu antycholinergicznym (np. tiotropium, ipratropium). Objawy nasilonego działania antycholinergicznego obejmują tachykardię, suchość błon śluzowych, zaburzenia widzenia, zaparcia i zatrzymanie moczu. Ponadto, u pacjentów stosujących jednocześnie hioscynę butylobromek i digoksynę obserwuje się wzrost stężenia digoksyny w surowicy o około 33%, co zwiększa ryzyko toksyczności glikozydów nasercowych. Interakcje z inhibitorami MAO prowadzą do hamowania metabolizmu hioscyny i nasilają jej działanie, co wymaga szczególnej ostrożności klinicznej.
alkalizacja moczu, amantadyna, antagonista dopaminy, butyrofenon, chinidyna, ciśnienie śródgałkowe, cytrynian, digoksyna, dizopiramid, działanie antycholinergiczne, działanie cholinolityczne, fenotiazyna, fizostygmina, galantamina, glikozyd nasercowy, hepatotoksyczność, hioscyna butylobromek, inhibitor MAO, ipratropium, jaskra, ketokonazol, klozapina, kortykosteroid, lek beta-adrenergiczny, lek cholinomimetyczny, lek przeciwcholinoesterazowy, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, metoklopramid, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, paracetamol, pilokarpina, pirydostygmina, suchość błon śluzowych, tachykardia, tiotropium, zaburzenie wchłaniania, zaburzenie widzenia, zatrzymanie moczu
Leksykon substancji czynnych
Digoksyna – Interakcje

Digoksyna, będąca substratem glikoproteiny P, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, które mogą wpływać na jej stężenie w surowicy oraz bezpieczeństwo stosowania. Inhibitory glikoproteiny P (np. amiodaron, werapamil, klarytromycyna) zwiększają stężenie digoksyny poprzez zmniejszenie jej klirensu nerkowego i nasilanie wchłaniania, co podnosi ryzyko toksyczności. Z kolei induktory glikoproteiny P (np. ziele dziurawca) obniżają stężenie digoksyny. Leki moczopędne powodujące hipokaliemię (hydrochlorotiazyd, furosemid) oraz preparaty wapnia podawane dożylnie zwiększają wrażliwość na digoksynę, co może prowadzić do groźnych zaburzeń rytmu serca. Warto zwrócić uwagę, że kolestyramina i kolestypol skracają okres półtrwania digoksyny o około 50%, a inhibitory pompy protonowej (omeprazol, pantoprazol, rabeprazol) hamują jej metabolizm w przewodzie pokarmowym, zwiększając stężenie w osoczu.
amiodaron, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk, blok przedsionkowo-komorowy, chinidyna, diltiazem, dystrybucja w organizmie, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, glikoproteina p, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipokaliemia, inhibitor enzymu cyklooksygenazy-2, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor pompy protonowej, klarytromycyna, klirens nerkowy, kolestyramina, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek rozszerzający tętniczki, lek sympatykomimetyczny, lek wiążący kwasy żółciowe, lek zobojętniający sok żołądkowy, lek β-adrenolityczny, metabolizm wątrobowy, niedoczynność tarczycy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, objętość dystrybucji, przewodnictwo elektryczne w sercu, równowaga elektrolitowa, spironolakton, stężenie digoksyny, toksyczność digoksyny, wchłanianie, werapamil, wiązanie z białkami osocza, wydalanie, zaburzenie rytmu serca
Leksykon substancji czynnych
Fluoresceina – Interakcje

Fluoresceina, stosowana głównie w diagnostyce okulistycznej, w tym angiografii fluoresceinowej, może wchodzić w istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z beta-adrenolitykami, które mogą zwiększać ryzyko ciężkich reakcji anafilaktycznych oraz osłabiać skuteczność adrenaliny w leczeniu zapaści sercowo-naczyniowej. Ponadto, probenecyd i inne inhibitory transportu anionów organicznych mogą zaburzać farmakokinetykę fluoresceiny, a leki o wąskim indeksie terapeutycznym, takie jak digoksyna i chinidyna, mogą wykazywać zmienione wyniki monitorowania terapeutycznego w ciągu 3-4 dni po podaniu fluoresceiny. Zaleca się także unikanie jednoczesnego mieszania fluoresceiny z innymi roztworami do wstrzykiwań ze względu na ryzyko niekorzystnych interakcji fizykochemicznych.
angiografia fluoresceinowa, badanie laboratoryjne, chinidyna, chromaturia, diagnostyka okulistyczna, digoksyna, farmakodynamika, farmakokinetyka, fluoresceina, fluoresceina sodowa, interakcja fizykochemiczna, lek beta-adrenolityczny, monitorowanie terapeutyczne leków, niedociśnienie, nudności, probenecyd, reakcja anafilaktyczna, szok anafilaktyczny, tachykardia, transporter anionów organicznych, wąski indeks terapeutyczny, wymioty, zabieg resuscytacyjny, zapaść sercowo-naczyniowa, zawroty głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Oftensin 5 mg/ml

Tymolol, substancja czynna w preparacie Oftensin 5 mg/ml, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie istotne jest nasilenie działania β-adrenolitycznego przy jednoczesnym stosowaniu innych β-adrenolityków, co może prowadzić do bradykardii i hipotensji. Przeciwwskazane jest łączenie tymololu z anestetykami wziewnymi (enfluran, halotan, izofluran, metoksyfluran) ze względu na ryzyko znacznego spadku ciśnienia tętniczego i bradykardii. Interakcje z blokerami kanału wapniowego (nifedypina, diltiazem, werapamil) mogą powodować nasilenie hipotensji oraz zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności serca. Ponadto, tymolol jest substratem CYP2D6, co powoduje potencjalne interakcje z inhibitorami tego enzymu (np. cymetydyna, chinidyna, fluoksetyna), prowadzące do zwiększenia stężenia leku i nasilenia działania β-adrenolitycznego, manifestującego się m.in. bradykardią i depresją układu sercowo-naczyniowego.
amiodaron, anestetyk wziewny, blok przedsionkowo-komorowy, blokada receptorów β-adrenergicznych, bloker kanału wapniowego, bradykardia, chinidyna, chloroform, cyklopropan, cymetydyna, diltiazem, dysfagia, działanie hipotensyjne, enfluran, fluoksetyna, glikogenoliza, glikozyd naparstnicy, guanetydyna, haloperydol, halotan, hiperglikemia, hipoglikemia, hipotensja ortostatyczna, inhibitor CYP2D6, insulina, interakcja farmakokinetyczna, interakcje lekowe, izofluran, klonidyna, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, metoksyfluran, nifedypina, parasympatykomimetyk, paroksetyna, pochodna fenotiazyny, ranitydyna, reakcja nadciśnieniowa, receptor β-adrenergiczny, rezerpina, trichloroetylen, tymolol, werapamil, zaburzenie przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, β-adrenolityk
Leksykon substancji czynnych
Octan leuproreliny – Interakcje

Octan leuproreliny, stosowany w produktach leczniczych Eligard w dawkach 22,5 mg i 45 mg, jest powszechnie wykorzystywany w terapii hormonalnej, zwłaszcza w leczeniu raka prostaty. Pomimo ograniczonej liczby udokumentowanych interakcji farmakologicznych, kluczowe jest zwrócenie uwagi na potencjalne ryzyko wydłużenia odstępu QT, które może być nasilone przez jednoczesne stosowanie leków przeciwarytmicznych klasy IA (np. chinidyna, dizopiramid) i III (np. amiodaron, sotalol), metadonu, moksyfloksacyny oraz leków przeciwpsychotycznych (np. haloperidol, risperidon). Wskazane jest przeprowadzenie dokładnej oceny klinicznej oraz ścisłe monitorowanie EKG, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka zaburzeń rytmu serca. Dodatkowo, spożycie alkoholu podczas terapii może zwiększać ryzyko arytmii poprzez wpływ na metabolizm leków i parametry elektrofizjologiczne serca, co wymaga zachowania ostrożności lub rozważenia abstynencji.
amiodaron, badanie farmakokinetyczne, chinidyna, deprywacja androgenów, dizopiramid, dofetylid, fluorochinolon, haloperidol, ibutylid, interakcja farmakologiczna, kwetiapina, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwpsychotyczny atypowy, metadon, moksyfloksacyna, monitorowanie EKG, octan leuproreliny, olanzapina, parametr elektrofizjologiczny serca, rak prostaty, risperidon, sotalol, terapia hormonalna, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Celipres 100 100 mg

Celiprolol, beta-adrenolityk stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego i chorób sercowo-naczyniowych, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o różnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie istotne są interakcje z antagonistami kanału wapniowego typu werapamil i diltiazem, które mogą prowadzić do opóźnienia przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz zmniejszenia kurczliwości mięśnia sercowego, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania bez ścisłego monitorowania EKG. Do grupy leków o wysokim ryzyku należą również dożylne leki przeciwarytmiczne (dizopyramid, chinidyna, amiodaron), które mogą wywołać znaczne niedociśnienie i blok przedsionkowo-komorowy. Ponadto, stosowanie celiprololu z klonidyną wymaga specjalnego protokołu odstawienia, aby uniknąć nadciśnienia z odbicia. Warto podkreślić, że dostępność biologiczna celiprololu ulega zmniejszeniu w obecności pożywienia, co może wpływać na skuteczność terapii.
adrenalina, alfa-metylodopa, amiodaron, antagonista kanału wapniowego, barbituranem, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chinidyna, chlortalidon, ciśnienie tętnicze, diltiazem, dizopyramid, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hipoglikemizujące, działanie hipotensyjne, działanie inotropowe, fenotiazyna, floktafenina, glikozyd naparstnicy, guanfacyna, hipoglikemia, hipotonia ortostatyczna, hydrochlorotiazyd, ibuprofen, indometacyna, inhibitor MAO, insulina, klonidyna, kurczliwość mięśnia sercowego, lek anestetyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek sympatykomimetyczny, meflokina, monitorowanie EKG, nadciśnienie z odbicia, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nifedypina, noradrenalina, odruchowa tachykardia, pochodna dihydropirydyny, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, resperydyna, sotalol, tachykardia, teofilina, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tyreotoksykoza, werapamil, wstrząs, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Explemed 15 mg

Arypiprazol, metabolizowany głównie przez CYP2D6 i CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Silne inhibitory CYP2D6 (chinidyna, fluoksetyna, paroksetyna) zwiększają AUC arypiprazolu o 107%, co wymaga zmniejszenia dawki o połowę. Podobnie silne inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, itrakonazol, inhibitory proteazy HIV) podnoszą AUC o 63% i Cmax o 37%, również wskazując na konieczność redukcji dawki o około 50%. Z kolei silne induktory CYP3A4 (karbamazepina, ryfampicyna, fenytoina, fenobarbital, efawirenz, newirapina, ziele dziurawca) obniżają stężenie arypiprazolu (AUC ↓ 73%, Cmax ↓ 68%), co wymaga podwojenia dawki. Słabe inhibitory CYP3A4 i CYP2D6 powodują niewielkie wzrosty stężenia, zwykle bez konieczności korekty dawki. Famotydyna zmniejsza szybkość wchłaniania arypiprazolu, jednak bez znaczenia klinicznego.
antagonista receptora H2, arypiprazol, chinidyna, diltiazem, efawirenz, enzym CYP1A, enzym CYP2D6, enzym CYP3A4, escytalopram, famotydyna, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, inhibitory proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, lamotrygina, lit farmakologiczny, newirapina, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, prymidon, receptor adrenergiczny alfa1, ryfabutyna, ryfampicyna, schizofrenia, sedacja, SSRI/SNRI, walproinian, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie schizoafektywne, zespół serotoninowy, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Arpixor 10 mg

Arypiprazol, substancja czynna leku Arpixor, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie związane z metabolizmem przez enzymy CYP2D6 i CYP3A4. Silne inhibitory CYP2D6 (np. chinidyna, fluoksetyna, paroksetyna) zwiększają AUC arypiprazolu o około 107%, co wymaga zmniejszenia dawki o połowę. Podobnie silne inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, itrakonazol, inhibitory proteazy HIV) podnoszą AUC o 63% i Cmax o 37%, również wskazując na konieczność redukcji dawki o 50%. Z kolei induktory CYP3A4 (karbamazepina, ryfampicyna, fenytoina i inne) obniżają stężenie arypiprazolu w osoczu o około 73% (AUC) i 68% (Cmax), co wymaga podwojenia dawki. W przypadku słabszych inhibitorów CYP3A4 (np. diltiazem) lub CYP2D6 (escytalopram) zmiany stężenia są niewielkie i zazwyczaj nie wymagają modyfikacji dawkowania. Arypiprazol nie wpływa istotnie na metabolizm substratów enzymów CYP2D6, CYP2C9, CYP2C19, CYP3A4 oraz CYP1A2, co ogranicza ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi przez te szlaki.
arytmia, chinidyna, diltiazem, działanie przeciwpsychotyczne, efawirenz, enzym CYP2D6, enzym CYP3A4, escytalopram, famotydyna, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, komorowe zaburzenia rytmu serca, lamotrygina, newirapina, OUN, paroksetyna, prymidon, receptor adrenergiczny alfa1, ryfabutyna, ryfampicyna, schizofrenia, sedacja, SNRI, sole litu, SSRI, walproinian, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie schizoafektywne, zespół serotoninowy, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Vicks MedDex o smaku miodu na kaszel suchy 0,133 % (W/V)

Dekstrometorfan bromowodorek, substancja czynna w produkcie Vicks MedDex o smaku miodu na kaszel suchy, jest metabolizowany głównie przez enzym CYP2D6 w wątrobie, co powoduje efekt pierwszego przejścia. Jednoczesne stosowanie inhibitorów CYP2D6, takich jak fluoksetyna, paroksetyna, chinidyna (która może zwiększyć stężenie dekstrometorfanu nawet 20-krotnie), terbinafina, amiodaron, flekainid, propafenon, sertralina, bupropion, metadon, cynakalcet oraz leki przeciwpsychotyczne (haloperydol, perfenazyna, tiorydazyna), znacząco podnosi ryzyko toksyczności i zespołu serotoninowego. Objawy toksyczne obejmują pobudzenie psychoruchowe, dezorientację, drżenia mięśniowe, bezsenność, biegunkę oraz depresję oddechową. Szczególnie niebezpieczne jest łączenie dekstrometorfanu z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO), w tym lekami przeciwdepresyjnymi i linezolidem, co może prowadzić do zagrażającego życiu zespołu serotoninowego objawiającego się hipertermią, drgawkami, zaburzeniami psychicznymi, niewydolnością oddechową i krążeniową.
acetylocysteina, alkohol etylowy, ambroksol, amiodaron, benzodiazepina, bromheksyna, bupropion, chinidyna, cynakalcet, cytochrom P450, dekstrometorfan bromowodorek, depresja oddechowa, dezorientacja, drgawka, działanie sedatywne, działanie serotoninergiczne, efekt pierwszego przejścia, efekt sedatywny, enalapryl, fenelzyna, flekainid, fluoksetyna, haloperydol, hipertermia, inhibitor ACE, inhibitor enzymu, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, izoenzym CYP2D6, lek antyarytmiczny, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwpsychotyczny, lek sekretolityczny, lek wykrztuśny, linezolid, majaczenie, metadon, moklobemid, niewydolność wielonarządowa, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, perfenazyna, pobudzenie psychoruchowe, propafenon, ramipryl, sertralina, splątanie, syntetyczny opioid, terbinafina, tiorydazyna, tranylcypromina, zaburzenie koordynacji ruchowej, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Lercaprel 20 mg + 10 mg

Produkt leczniczy Lercaprel, zawierający enalapryl maleinian 20 mg oraz lerkanidypinę chlorowodorek 10 mg, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Enalapryl, jako inhibitor ACE, jest przeciwwskazany do stosowania z sakubitrylem/walsartanem ze względu na ryzyko obrzęku naczynioruchowego, a także z inhibitorami mTOR, racekadotrylem i wildagliptyną. Podwójna blokada układu RAA (np. z antagonistami receptora angiotensyny II lub aliskirenem) zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności. Leki moczopędne oszczędzające potas, suplementy potasu, trimetoprym, ko-trimoksazol, cyklosporyna i heparyna mogą powodować hiperkaliemię, wymagając ścisłego monitorowania stężenia potasu. Wcześniejsze stosowanie dużych dawek diuretyków zwiększa ryzyko niedociśnienia po rozpoczęciu terapii enalaprylem, co można złagodzić przez odpowiednie dostosowanie dawki i nawodnienie. Ponadto, jednoczesne stosowanie z lekami rozszerzającymi naczynia (np. nitrogliceryną) oraz z litem, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, opioidami czy NLPZ (w tym selektywnymi inhibitorami COX-2) może nasilać działanie hipotensyjne lub pogarszać funkcję nerek.
aliskiren, amiloryd, amiodaron, antagonista receptora angiotensyny II, astemizol, aurotiojabłczan sodu, azotan, beta-adrenergiczny, beta-adrenolityk, chinidyna, cyklosporyna, cymetydyna, digoksyna, diuretyk, doustny lek hipoglikemizujący, enalapryl maleinian, enzym CYP3A4, erytromycyna, ewerolimus, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, glikozyd nasercowy, heparyna, hiperkaliemia, hipoglikemia, induktor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor mTOR, insulina, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, ko-trimoksazol, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek trombolityczny, lerkanidypina chlorowodorek, metoprolol, midazolam, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nitrogliceryna, obrzęk naczynioruchowy, opioidowy lek przeciwbólowy, ostra niewydolność nerek, pochodna dihydropirydyny, racekadotryl, ryfampicyna, rytonawir, sakubitryl walsartan, selektywny inhibitor COX-2, sotalol, spironolakton, sulfametoksazol, sympatykomimetyk, symwastatyna, syrolimus, temsyrolimus, terfenadyna, triamteren, trimetoprym, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, troleandomycyna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna, wildagliptyna, β-hydroksykwas, β-metylodigoksyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Abiral 500 mg

Abirateron wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne, które mają kluczowe znaczenie w terapii onkologicznej. Podawanie leku na czczo jest obligatoryjne, gdyż jedzenie znacząco zwiększa wchłanianie substancji czynnej, co może prowadzić do nieprzewidywalnych stężeń w osoczu. Silne induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna (600 mg/dobę przez 6 dni), fenytoina czy karbamazepina, obniżają AUC abirateronu o około 55%, co może skutkować zmniejszeniem skuteczności terapii. Z kolei inhibitory CYP3A4, np. ketokonazol, nie wykazują klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę abirateronu. Abirateron hamuje enzymy CYP2D6 i CYP2C8, co prowadzi do zwiększenia ekspozycji na leki metabolizowane przez te szlaki, np. AUC dekstrometorfanu wzrasta 2,9-krotnie, a AUC pioglitazonu o 46%, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawek leków o wąskim indeksie terapeutycznym.
abirateron, abirateron octan, amiodaron, antygen gruczołu krokowego, chinidyna, dekstrometorfan, dekstrorfan, dofetylid, dyzopiramid, dziurawiec zwyczajny, enzymy wątrobowe, farmakokinetyka abirateronu, fenobarbital, fenytoina, hepatotoksyczność, ibutylid, induktor CYP3A4, interakcje z alkoholem, karbamazepina, ketokonazol, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwpsychotyczne, metabolizm abirateronu, metabolizm CYP2C8, metabolizm CYP2D6, metabolizm wątrobowy, metadon, moksyfloksacyna, pioglitazon, receptor androgenowy, ryfabutyna, ryfampicyna, ryfapentyna, siarczan abirateronu, siarczan N-tlenku abirateronu, sotalol, spironolakton, substrat CYP2D6, supresja androgenowa, torsades de pointes, transporter OATP1B1, wąski indeks terapeutyczny, wchłanianie substancji czynnej, wydłużenie odstępu QT
Leksykon leków
Interakcje leku – Coronal 5 5 mg

Bisoprolol fumarany, składnik leków Coronal 5 i Coronal 10, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie bisoprololu z antagonistami wapnia typu werapamilu i diltiazemu, które może prowadzić do znacznego niedociśnienia tętniczego i bloku przedsionkowo-komorowego, zwłaszcza przy dożylnym podaniu werapamilu. Również leki przeciwnadciśnieniowe działające ośrodkowo (klonidyna, metylodopa, moksonidyna, rylmenidyna) mogą nasilać niewydolność serca poprzez zmniejszenie napięcia współczulnego, a ich nagłe odstawienie zwiększa ryzyko nadciśnienia z odbicia. Wymagana jest ostrożność przy łączeniu bisoprololu z antagonistami wapnia typu dihydropirydyny (np. amlodypina, nifedypina), lekami przeciwarytmicznymi klasy I i III, lekami parasympatykomimetycznymi, beta-adrenolitykami stosowanymi miejscowo, insuliną i doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi, glikozydami naparstnicy oraz niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ), ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych takich jak bradykardia, wydłużenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, hipoglikemia czy osłabienie działania hipotensyjnego.
amiodaron, amlodypina, antagonista wapnia typu dihydropirydyny, antagonista wapnia typu werapamilu, barbiturany, beta-adrenolityk miejscowy, beta-adrenomimetyk, bisoprolol fumaran, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chinidyna, chromanie przestankowe, czynność skurczowa komór, depresja ośrodkowego układu nerwowego, dobutamina, doustny lek przeciwcukrzycowy, dyzopiramid, działanie hipoglikemizujące, działanie inotropowe ujemne, fenytoina, flekainid, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, indukcja enzymów wątrobowych, inhibitor monoaminooksydazy, insulina, izoprenalina, jaskra, klonidyna, lek adrenomimetyczny, lek parasympatykomimetyczny, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwnadciśnieniowy działający ośrodkowo, lidokaina, meflochina, metylodopa, moksonidyna, nadciśnienie z odbicia, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nifedypina, pochodna ergotaminy, pochodna fenotiazyny, propafenon, przełom nadciśnieniowy, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, receptor alfa-adrenergiczny, receptor beta-adrenergiczny, ryfampicyna, rylmenidyna, tachykardia odruchowa, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zaburzenie krążenia obwodowego, znieczulenie ogólne, zwężenie naczyń krwionośnych
Leksykon leków
Interakcje leku – Combigan (2 mg + 5 mg)/ml

Produkt leczniczy Combigan, zawierający winian brymonidyny (2 mg/ml) oraz tymolol (5 mg/ml) w postaci kropli do oczu, wykazuje liczne potencjalne interakcje farmakologiczne, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Ze względu na brak specyficznych badań interakcyjnych, ocena opiera się na właściwościach farmakodynamicznych i farmakokinetycznych składników. Istotne jest ryzyko addytywnego działania sedatywnego przy jednoczesnym stosowaniu z lekami hamującymi OUN (barbiturany, opioidy, leki uspokajające, anestetyki ogólne). Ponadto, współstosowanie z lekami wpływającymi na układ krążenia (doustne blokery kanału wapniowego, beta-adrenolityki ogólne, leki przeciwarytmiczne, glikozydy naparstnicy, parasympatykomimetyki, guanetydyna) może prowadzić do klinicznie istotnej bradykardii, niedociśnienia i zaburzeń przewodnictwa sercowego. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów stosujących leki przeciwnadciśnieniowe ze względu na ryzyko hipotonii (odnotowano rzadkie przypadki hipotonii brymonidyny, <1/10 000). Beta-adrenolityk tymolol może nasilać działanie hipoglikemizujące leków przeciwcukrzycowych oraz maskować objawy hipoglikemii, co wymaga ścisłego monitorowania glikemii u chorych z cukrzycą.
adrenalina, agonista receptora adrenergicznego, agonista receptora alfa-adrenergicznego, antagonista receptora adrenergicznego, barbiturat, beta-adrenolityk, bloker kanału wapniowego, bradykardia, brymonidyna, chinidyna, chlorpromazyna, ciśnienie śródgałkowe, cymetydyna, działanie hipotensyjne, działanie proarytmiczne, fluoksetyna, glikozyd naparstnicy, guanetydyna, hydralazyna, inhibitor anhydrazy węglanowej, inhibitor CYP2D6, inhibitor MAO, jaskra, katecholamina, klonidyna, lek hipoglikemizujący, lek parasympatykomimetyczny, lek przeciwarytmiczny, lek znieczulający ogólnie, lidokaina dożylna, metylfenidat, mianseryna, niedociśnienie, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, pilokarpina, prostaglandyna, prostamid, przełom nadciśnieniowy, rezerpina, środek kontrastowy jodowy, środek znieczulający, SSRI, trójcykliczny lek przeciwdepresyjny, tymolol, układ krążenia
Leksykon chorób i schorzeń
Grzybiec pierścieniowy – Etiologia i przyczyny

Granuloma annulare to łagodne schorzenie dermatologiczne charakteryzujące się pierścieniowatymi, uniesionymi zmianami skórnymi, najczęściej lokalizującymi się na dłoniach, przedramionach i stopach. Patogeneza choroby wiąże się z nieprawidłową odpowiedzią immunologiczną typu IV, w której kluczową rolę odgrywają limfocyty T oraz cytokiny związane z szlakami Th1 (TNF-α, IL-1, IFN-γ, IL-12/23p40) i Th2 (IL-4, IL-31), działające poprzez szlak JAK-STAT. Dodatkowo, zapalenie naczyń indukowane kompleksami immunologicznymi może tłumaczyć skuteczność pentoksyfiliny w terapii. Czynniki wyzwalające obejmują urazy skóry, zakażenia wirusowe (m.in. HIV, EBV, HBV, HCV), bakteryjne (gruźlica) i grzybicze, ekspozycję na promieniowanie UV, szczepienia oraz przewlekły stres. Niektóre leki, takie jak allopurinol, inhibitory ACE, blokery kanału wapniowego, diklofenak, daklizumab, inhibitory punktów kontrolnych oraz inhibitory TNF-α, mogą indukować lub nasilać przebieg choroby.
allopurinol, amlodypina, antygen leukocytarny, autoimmunologiczne zapalenie tarczycy, bloker kanału wapniowego, chinidyna, chłoniak Hodgkina, chłoniak nieziarniczy, choroba Addisona, cukrzyca, cytokina, degradacja kolagenu, diklofenak, granuloma annulare, gruźlica, grzybiec pierścieniowy, hiperlipidemia, inhibitor ACE, inhibitor punktów kontrolnych, inhibitor TNF-alfa, interferon gamma, kalcytonina, kompleks immunologiczny, lek antyretrowirusowy, limfocyt T, makrofag, mucyna, nadwrażliwość typu IV, odporność komórkowa, pentoksyfilina, reumatoidalne zapalenie stawów, szczepienie przeciwko WZW B, szczepionka BCG, szlak JAK-STAT, TNF-alfa, toczeń rumieniowaty układowy, wirus brodawczaka ludzkiego, wirus Epsteina-Barr, wirus ospy wietrznej, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zakażenie HIV, zapalenie naczyń, zespół paraneoplastyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Palifren Long 100 mg

Palifren Long, zawierający paliperydon, wykazuje minimalne interakcje farmakokinetyczne związane z metabolizmem przez izoenzymy cytochromu P-450, w tym CYP2D6 i CYP3A4. Jednakże istotne są interakcje farmakodynamiczne, zwłaszcza z lekami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy (anksjolityki, opioidy, leki nasenne, inne przeciwpsychotyczne), które mogą nasilać sedację i depresję OUN. Paliperydon antagonizuje działanie lewodopy i agonistów dopaminergicznych, co wymaga stosowania najmniejszych skutecznych dawek u pacjentów z chorobą Parkinsona. Istotne jest także ryzyko hipotonii ortostatycznej przy jednoczesnym stosowaniu leków hipotensyjnych oraz zwiększone ryzyko napadów drgawkowych przy kojarzeniu z lekami obniżającymi próg drgawkowy (fenotiazyny, SSRI, tramadol, meflokina). Karbamazepina znacząco obniża stężenie paliperydonu (Cmax i AUC o około 37%) poprzez indukcję P-gp, co wymaga dostosowania dawki Palifren Long. Divalproinian sodu zwiększa stężenie doustnego paliperydonu o około 50%, jednak brak danych dotyczących postaci domięśniowej.
agonista dopaminergiczny, amiodaron, anksjolityk, butyrofenon, chinidyna, choroba Parkinsona, CYP2D6, cytochrom P-450, diwalproinian sodu, dyzopyramid, efekt addytywny, fenotiazyna, glikoproteina p, hipotonia ortostatyczna, karbamazepina, lek nasenny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, lek psychostymulujący, lek trójpierścieniowy, meflokina, metylofenidat, objawy pozapiramidowe, odstęp QT, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, próg drgawkowy, rysperydon, sedacja, sotalol, SSRI, tramadol, walproinian, zaburzenia poznawcze, zaburzenia psychoruchowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Lenalidomide Pharmascience 2,5 mg

Lenalidomid, stosowany w terapii szpiczaka mnogiego i innych nowotworów hematologicznych, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególną uwagę należy zwrócić na zwiększone ryzyko zakrzepicy przy jednoczesnym stosowaniu lenalidomidu z deksametazonem oraz czynnikami wpływającymi na erytropoezę i hormonalną terapią zastępczą. W przypadku doustnych środków antykoncepcyjnych, mimo braku indukcji enzymów CYP przez lenalidomid, deksametazon może obniżać ich skuteczność poprzez indukcję CYP3A4, co wymaga stosowania dodatkowych metod antykoncepcji. Interakcje z warfaryną nie wykazały istotnego wpływu w monoterapii, jednak przy skojarzeniu z deksametazonem zaleca się ścisłe monitorowanie INR. Ponadto, lenalidomid zwiększa stężenie digoksyny w osoczu o 14%, co wymaga regularnego monitorowania jej poziomu, a jednoczesne stosowanie ze statynami zwiększa ryzyko rabdomiolizy, co wymaga wzmożonej kontroli klinicznej i laboratoryjnej.
chinidyna, deksametazon, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, działanie prozakrzepowe, enzymy CYP, erytropoeza, glikoproteina p, hepatotoksyczność, hormonalna terapia zastępcza, indukcja enzymatyczna, lek immunomodulujący, lenalidomid, lenalidomid z deksametazonem, monitorowanie parametrów krzepnięcia, nowotwory hematologiczne, rabdomioliza, statyny, stężenie digoksyny, szpiczak mnogi, temsyrolimus, teratogenność, trombocytopenia, warfaryna, zakrzepica
Leksykon leków
Interakcje leku – Oxodil PPH 12 mcg

Formoterol, substancja czynna leku Oxodil PPH, jest agonistą receptorów β2-adrenergicznych i może wchodzić w liczne interakcje farmakodynamiczne z innymi lekami. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z innymi sympatykomimetykami (np. salbutamol, terbutalina, efedryna) ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych. Leki β-adrenolityczne (np. propranolol, metoprolol) antagonizują działanie formoterolu, co może prowadzić do osłabienia efektu terapeutycznego i dlatego ich łączna terapia jest przeciwwskazana, o ile nie istnieją bezwzględne wskazania. Ponadto, stosowanie formoterolu z lekami moczopędnymi (furosemid, hydrochlorotiazyd), pochodnymi ksantyny (teofilina, aminofilina) oraz steroidami (prednizon, deksametazon) wymaga monitorowania stężenia potasu w surowicy z uwagi na ryzyko hipokaliemii, która u pacjentów leczonych glikozydami naparstnicy (digoksyna) może zwiększać ryzyko zaburzeń rytmu serca.
aminofilina, astemizol, chinidyna, chlorowcowany węglowodór, deksametazon, digoksyna, disopyramid, diuretyk tiazydowy i pętlowy, działanie przeciwcholinergiczne, enfluran, erytromycyna, glikozyd naparstnicy, halotan, hipokaliemia, inhibitor MAO, ipratropium, izofluran, komorowe zaburzenie rytmu serca, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwhistaminowy, mizolastyna, moklobemid, pochodna ksantyny, POChP, prednizon, prokainamid, receptor β2-adrenergiczny, rozszerzenie oskrzeli, selegilina, skurcz oskrzeli, steroid, sympatykomimetyk, teofilina, terfenadyna, tiotropium, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie rytmu serca, β-adrenolityk
Leksykon leków
Interakcje leku – Tractiva 5 mg

Arypiprazol, substancja czynna leku Tractiva, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Jego metabolizm odbywa się głównie przez enzymy CYP2D6 i CYP3A4, co implikuje konieczność dostosowania dawki w przypadku jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów tych enzymów. Chinidyna (inhibitor CYP2D6) zwiększa AUC arypiprazolu o 107%, co wymaga zmniejszenia dawki o około połowę. Podobne zalecenia dotyczą inhibitorów CYP3A4, takich jak ketokonazol, który podnosi AUC o 63% i Cmax o 37%. Z kolei induktory CYP3A4, np. karbamazepina, obniżają Cmax i AUC arypiprazolu odpowiednio o 68% i 73%, co wymaga podwojenia dawki. Słabe inhibitory CYP3A4 i CYP2D6 powodują jedynie niewielkie zmiany stężenia leku, zwykle nie wymagające korekty dawkowania. Ponadto, arypiprazol może nasilać działanie leków przeciwnadciśnieniowych poprzez antagonizm receptorów alfa-1, co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego. Współistniejące stosowanie leków wydłużających odstęp QT lub powodujących zaburzenia elektrolitowe zwiększa ryzyko arytmii, co wymaga ostrożności i monitorowania EKG oraz elektrolitów.
chinidyna, dehydroarypiprazol, dekstrometorfan, diltiazem, działanie depresyjne, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, enzymy cytochromu P450, escytalopram, famotydyna, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, lamotrygina, lek przeciwnadciśnieniowy, lit, metabolizm enzymatyczny, newirapina, omeprazol, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, prymidon, ryfabutyna, ryfampicyna, schizofrenia, sedacja, SNRI, SSRI, walproinian, warfaryna, wolny metabolizm, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrolitowe, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Luminalum Unia 15 mg

Fenobarbital, składnik leku Luminalum UNIA, jest silnym induktorem mikrosomalnych enzymów wątrobowych, co prowadzi do przyspieszenia metabolizmu wielu leków i osłabienia ich działania terapeutycznego. Interakcje kliniczne obejmują osłabienie działania antybiotyków (np. doksycykliny, metronidazolu), leków kardiologicznych (chinidyny, digoksyny), immunosupresyjnych (cyklosporyny), hormonów (lewotyroksyny, kortykosteroidów) oraz doustnych środków antykoncepcyjnych zawierających estrogeny, co może wymagać zmiany metody antykoncepcji. W terapii przeciwpadaczkowej fenobarbital wpływa na metabolizm innych leków (karbamazepina, prymidon, kwas walproinowy, fenytoina), co wymaga monitorowania stężeń i dostosowania dawek. Ponadto, fenobarbital nasila działanie leków hamujących OUN (leki nasenne, opioidy, przeciwhistaminowe), zwiększając ryzyko sedacji i depresji oddechowej, szczególnie w połączeniu z ketaminą i maprotyliną.
acetazolamid, antagonista kanałów wapniowych, brak laktazy, chinidyna, cyklosporyna, depresja ośrodka oddechowego, digoksyna, doksycyklina, doustny lek przeciwzakrzepowy, doustny preparat antykoncepcyjny, encefalopatia, enfluran, fenytoina, glukuronylotransferaza, guanetydyna, halotan, hiperamonemia, inhibitor anhydrazy węglanowej, inhibitor MAO, karbamazepina, ketamina, kortykosteroid, kwas walproinowy, lek immunosupresyjny, lek nasenny, lek przeciwhistaminowy, lewotyroksyna, maprotylina, metabolizm witaminy D, metoksyfluran, metotreksat, metronidazol, mikrosomalne enzymy wątrobowe, niedociśnienie ortostatyczne, nietolerancja galaktozy, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, osteopenia, pochodna fenotiazyny, prymidon, ryfampicyna, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Interakcje leku – Sandostatin LAR 20 mg

Oktreotyd, składnik aktywny Sandostatin LAR, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z różnymi grupami leków, co wymaga dostosowania dawkowania i monitorowania pacjentów. Szczególnie istotne są interakcje z insuliną i lekami przeciwcukrzycowymi, gdzie konieczne jest ścisłe monitorowanie glikemii ze względu na wpływ oktreotydu na metabolizm węglowodanów. Ponadto, oktreotyd zmniejsza wchłanianie cyklosporyny, co może obniżać jej skuteczność, oraz opóźnia wchłanianie cymetydyny. Zwiększa natomiast biodostępność bromokryptyny, co wymaga monitorowania działań niepożądanych. W przypadku leków metabolizowanych przez CYP3A4 o wąskim indeksie terapeutycznym, takich jak chinidyna czy terfenadyna, oktreotyd może zmniejszać klirens metaboliczny, co podnosi ryzyko toksyczności i wymaga szczególnej ostrożności.
antagonista kanałów wapniowych, antagonista receptorów beta-adrenergicznych, bromokryptyna, chinidyna, choroba Parkinsona, cyklosporyna, cymetydyna, CYP3A4, cytochrom P450, gospodarka hormonalna, gospodarka węglowodanowa, gruczolak przysadki, hiperglikemia, hipoglikemia, hormon wzrostu, insulina, kontrola glikemii, lek przeciwcukrzycowy, lutet oksodotreotyd, metabolizm węglowodanów, motoryka przewodu pokarmowego, oktreotyd, radioaktywny analog somatostatyny, receptor somatostatynowy, Sandostatin LAR, terfenadyna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Gartior 18 μg/dawkę odmierzoną

Tiotropiowy bromek, będący składnikiem aktywnym produktu Gartior, jest czwartorzędowym związkiem amoniowym o bardzo słabej rozpuszczalności w wodzie, podawanym wziewnie w dawce 10 μg tiotropium uwalnianej z inhalatora Vertical-Haler. Po inhalacji biodostępność całkowita wynosi około 19,5%, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym w ciągu 5-7 minut. U pacjentów z POChP stężenie maksymalne wynosi 12,9 pg/ml, a stan stacjonarny 1,71 pg/ml. Tiotropiowy bromek wiąże się z białkami osocza w 72%, ma objętość dystrybucji 32 l/kg i wykazuje farmakokinetykę wielokompartmentową. Metabolizm jest minimalny, z 74% dawki dożylnej wydalanej niezmienionej z moczem, a reszta ulega nieenzymatycznej hydrolizie lub oksydacji zależnej od CYP450 (głównie CYP2D6 i 3A4). Tiotropiowy bromek nie hamuje aktywności głównych izoenzymów CYP w stężeniach terapeutycznych i wyższych.
bariera krew-mózg, biodostępność, biotransformacja, chinidyna, CYP 2D6, CYP 3A4, dawka terapeutyczna, farmakodynamika, farmakokinetyka liniowa, gestoden, hepatocyty, hydroliza estru, inhalator suchego proszku, ketokonazol, klirens całkowity, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, metabolity nieaktywne, mikrosomy wątroby, model wielokompartmentowy, niewydolność wątroby, okres półtrwania, POChP, podanie wziewne, proszek do inhalacji, przewód pokarmowy, tiotropiowy bromek, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Polmatine 5 mg/dawkę

Memantyna, jako antagonista receptorów NMDA, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne w terapii choroby Alzheimera. Szczególnie ważne są przeciwwskazane jednoczesne stosowania z amantadyną ze względu na ryzyko psychozy farmakotoksycznej oraz unikanie ketaminy i dekstrometorfanu z powodu potencjalnego nasilenia działań niepożądanych. Memantyna może nasilać efekty leków dopaminergicznych (L-dopa, agoniści receptorów dopaminergicznych) oraz antycholinergicznych, co wymaga monitorowania i ewentualnej modyfikacji dawkowania. Z kolei działanie barbituranów, neuroleptyków, dantrolenu i baklofenu może ulec osłabieniu, co również wymaga dostosowania terapii. Potencjalne ryzyko interakcji z fenytoiną wskazuje na konieczność ostrożności i monitorowania stanu pacjenta.
agonista receptora dopaminergicznego, amantadyna, baklofen, barbituran, chinidyna, chinina, choroba Alzheimera, cymetydyna, dantrolen, dekstrometorfan, donepezil, doustny antykoagulant, doustny lek przeciwzakrzepowy, dysfagia, działanie sedatywne, enzym cytochromu P450, fenytoina, galantamina, glibenclamid, hepatotoksyczność, hydrochlorotiazyd, hydrolaza epoksydowa, inhibitor cholinesterazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, ketamina, L-DOPA, lek antycholinergiczny, lek dopaminergiczny, lek zmniejszający napięcie mięśni szkieletowych, memantyna, metformina, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, monooksygenaza zawierająca flawinę, nerkowy układ transportu kationów, neuroleptyk, ośrodkowy układ nerwowy, prokainamid, psychoza farmakotoksyczna, ranitydyna, receptor NMDA, układ glutaminergiczny, warfaryna, zaburzenie poznawcze
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Darunavir Sandoz 600 mg

Lek Darunavir Sandoz w dawce 600 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na darunawir lub substancje pomocnicze, w tym żółcień pomarańczową (E110, 2,592 mg/tabletkę), oraz u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa C wg Childa-Pugha), ze względu na ryzyko toksycznego wzrostu stężenia leku. Podawany z rytonawirem, darunawir wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą prowadzić do poważnych działań niepożądanych lub utraty skuteczności terapeutycznej. Szczególnie przeciwwskazane jest łączenie z silnymi induktorami CYP3A (np. ryfampicyna), preparatami zawierającymi lopinawir z rytonawirem oraz z ziołami takimi jak dziurawiec (Hypericum perforatum), które obniżają stężenie darunawiru w osoczu.
alfuzosyna, alkaloid sporyszu, amiodaron, antagonista receptorów opioidowych, astemizol, awanafil, barwnik azowy, chinidyna, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, cyzapryd, dapoksetyna, darunawir, depresja oddechowa, dihydroergotamina, domperydon, dronedaron, działanie kardiotoksyczne, działanie przeciwpłytkowe, dziurawiec, ergotamina, grazoprewir, hepatotoksyczność, induktor CYP3A, induktor CYP3A4, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, interakcja lekowa, iwabradyna, kolchicyna, kwetiapina, lek hipolipemizujący, lek prokinetyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwwirusowy, lek urologiczny, lek uspokajający, lomitapid, lopinawir, lowastatyna, lurazydon, metabolizm leku, metyloergonowina, midazolam doustny, miopatia, nadwrażliwość na darunawir, naloksegol, niedociśnienie tętnicze, ostre zatrucie, pimozyd, priapizm, rabdomioliza, ranolazyna, reakcja alergiczna, ryfampicyna, rytonawir, sertyndol, skala Childa-Pugha, skurcz naczyń obwodowych, stężenie darunawiru w osoczu, syldenafil, symwastatyna, tabletki powlekane, terfenadyna, tętnicze nadciśnienie płucne, tikagrelor, triazolam, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie rytmu serca, zaparcie, żółcień pomarańczowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Lenalidomide Fresenius Kabi 20 mg

Lenalidomid, stosowany w terapii szpiczaka mnogiego, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z wieloma lekami, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej. Szczególnie istotne jest zwiększone ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych przy jednoczesnym stosowaniu czynników wpływających na erytropoezę oraz hormonalnej terapii zastępczej, co wymaga rozważenia profilaktyki przeciwzakrzepowej. W terapii skojarzonej z deksametazonem, który jest induktorem CYP3A4, może dochodzić do zmniejszenia skuteczności doustnych środków antykoncepcyjnych, dlatego zaleca się stosowanie dodatkowych metod antykoncepcji. Lenalidomid w dawce 10 mg/dobę nie wpływa znacząco na farmakokinetykę warfaryny i digoksyny, jednak obserwowano wzrost stężenia digoksyny o 14% (90% CI: 0,52%-28,2%), co wymaga regularnego monitorowania tych leków, zwłaszcza w początkowym okresie terapii. Ponadto, jednoczesne stosowanie statyn zwiększa ryzyko rabdomiolizy, co wymaga wzmożonej kontroli klinicznej i laboratoryjnej pacjentów.
chinidyna, czynnik wpływający na erytropoezę, deksametazon, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, farmakokinetyka warfaryny, hepatotoksyczność, hormonalna terapia zastępcza, induktor CYP3A4, inhibitor glikoproteiny p, INR, lek nasercowy, lenalidomid, ludzki hepatocyt, owrzodzenie żołądka i dwunastnicy, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, profilaktyka przeciwzakrzepowa, rabdomioliza, statyna, stężenie warfaryny, substrat glikoproteiny P, szpiczak mnogi, temsyrolimus, warfaryna, zakrzepica
Leksykon leków
Interakcje leku – Bosutinib Zentiva 500 mg

Bosutynib wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, głównie związane z metabolizmem przez enzym CYP3A. Silne inhibitory CYP3A, takie jak ketokonazol, zwiększają stężenie bosutynibu w osoczu nawet 5,2-krotnie (Cmax) i 8,6-krotnie (AUC), natomiast inhibitory o średniej sile działania, np. aprepitant, podnoszą te wartości odpowiednio 1,5- i 2-krotnie. W przypadku jednoczesnego stosowania z tymi inhibitorami zaleca się unikanie kojarzenia lub rozważenie przerwania leczenia bosutynibem bądź zmniejszenia dawki. Silne induktory CYP3A, takie jak ryfampicyna, obniżają ekspozycję na bosutynib do 14% (Cmax) i 6% (AUC) wartości wyjściowej, co może znacząco obniżyć skuteczność terapii, a zwiększenie dawki bosutynibu prawdopodobnie nie zrekompensuje tego efektu. Ponadto, bosutynib wykazuje zależną od pH rozpuszczalność, a stosowanie inhibitorów pompy protonowej (np. lanzoprazolu) zmniejsza Cmax i AUC bosutynibu odpowiednio do 54% i 74%, co wymaga rozdzielenia czasowego podawania leków lub stosowania krótkodziałających środków zobojętniających.
amiodaron, aprepitant, białko BCRP, boceprewir, bosutynib, bozentan, chinidyna, chlorochina, cyprofloksacyna, diltiazem, domperidon, dyzopiramid, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, enzym CYP3A, erytromycyna, esomeprazol, eteksylan dabigatranu, etrawiryna, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, halofantryna, haloperydol, induktor CYP3A, indynawir, inhibitor CYP3A, inhibitor pompy protonowej, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lopinawir, małopłytkowość, metadon, mibefradyl, modafinil, moksyfloksacyna, nafcylina, nefazodon, nelfinawir, nośnik anionów organicznych, OATP, OCT1, omeprazol, pantoprazol, pozakonazol, prokainamid, rabeprazol, ryfampicyna, rytonawir, sakwinawir, silny inhibitor CYP3A, sotalol, telaprewir, telitromycyna, werapamil, worykonazol, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Mesopral 20 mg

Ezomeprazol, jako inhibitor pompy protonowej, wpływa na pH soku żołądkowego oraz hamuje izoenzym CYP2C19, co prowadzi do licznych interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych. Istotne klinicznie są interakcje z inhibitorami proteaz stosowanymi w terapii HIV, gdzie jednoczesne podawanie ezomeprazolu z atazanawirem (300 mg/rytonawirem 100 mg) powoduje około 75% zmniejszenie AUC, Cmax i Cmin atazanawiru, a z nelfinawirem – zmniejszenie ekspozycji o 36-39%. Sakwinawir podawany z rytonawirem wykazuje wzrost stężenia o 80-100%. Ponadto, ezomeprazol zwiększa stężenia takrolimusu i metotreksatu (szczególnie w wysokich dawkach), co wymaga monitorowania stężeń i ewentualnej modyfikacji terapii. Zmniejsza biodostępność leków zależnych od kwaśnego pH, takich jak ketokonazol, itrakonazol i erlotynib, oraz zwiększa biodostępność digoksyny o 10-30%, co wymaga szczególnej ostrożności u osób starszych. Hamowanie CYP2C19 przez ezomeprazol powoduje zmniejszenie klirensu diazepamu o 45%, wzrost stężenia fenytoiny o 13%, a także zwiększenie ekspozycji na worykonazol, cylostazol i cyzapryd, co może wymagać dostosowania dawek tych leków.
agregacja płytek, amoksycylina, amprenawir, atazanawir, chinidyna, choroba refluksowa przełyku, choroba wątroby, cylostazol, cyzapryd, darunawir, diazepam, digoksyna, dziurawiec, erlotynib, fenytoina, GERD, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, interakcja farmakokinetyczno-farmakodynamiczna, itrakonazol, izoenzym CYP2C19, ketokonazol, klarytromycyna, klirens kreatyniny, klopidogrel, lopinawir, metotreksat, naproksen, nelfinawir, niewydolność wątroby, rofekoksyb, ryfampicyna, sakwinawir, takrolimus, warfaryna, worykonazol, współczynnik INR, zakażenie HIV
Leksykon leków
Interakcje leku – Primacor 10 mg

Lerkanidypina, metabolizowana przez enzym CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne w terapii nadciśnienia tętniczego. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, mogą zwiększać AUC lerkanidypiny nawet 15-krotnie oraz Cmax 8-krotnie dla eutomeru S-lerkanidypiny, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Podobnie, cyklosporyna powoduje 3-krotne zwiększenie stężenia lerkanidypiny i 21% wzrost AUC cyklosporyny, co również wyklucza ich łączone podawanie. Spożycie grejpfrutów lub soku grejpfrutowego jest przeciwwskazane ze względu na zwiększenie biodostępności i nasilenie działania hipotensyjnego. Induktory CYP3A4 (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina, ryfampicyna) osłabiają efekt przeciwnadciśnieniowy, co wymaga częstszej kontroli ciśnienia tętniczego.
alfa-adrenolityk, amiodaron, beta-adrenolityk, biodostępność, chinidyna, cyklosporyna, cymetydyna, CYP3A4, digoksyna, dysfagia, działanie hipotensyjne, działanie niepożądane, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, hipotensja, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kortykosteroid, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lerkanidypina, metoprolol, midazolam, nadciśnienie tętnicze, pochodna dihydropirydyny, ryfampicyna, rytonawir, sotalol, substrat CYP3A4, symwastatyna, tachykardia odruchowa, toksyczność digoksyny, troleandomycyna
Leksykon substancji czynnych
Flutamid – Interakcje

Flutamid, stosowany w terapii przeciwnowotworowej, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z wieloma lekami. Brak klinicznie istotnych interakcji z analogami LHRH, takimi jak octan leuproreliny, umożliwia ich bezpieczne łączenie. Jednakże flutamid nasila działanie doustnych antykoagulantów, np. warfaryny, prowadząc do wydłużenia czasu protrombinowego, co wymaga ścisłego monitorowania i ewentualnej korekty dawki. Ponadto, flutamid może wydłużać odstęp QT, co stwarza wysokie ryzyko arytmii typu torsade de pointes przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwarytmicznych klasy IA i III, metadonu, fluorochinolonów (np. moksyfloksacyny) oraz leków przeciwpsychotycznych. W przypadku teofiliny obserwuje się wzrost jej stężenia w osoczu z powodu konkurencji o enzym CYP1A2, co wymaga monitorowania poziomu leku i dostosowania dawki.
2-hydroksyflutamid, agonista LHRH, amiodaron, analog LHRH, całkowita blokada androgenowa, chinidyna, CYP 1A2, czas protrombinowy, dofetylid, doustny antykoagulant, doustny lek przeciwkrzepliwy, dyzopiramid, działanie hepatotoksyczne, działanie przeciwzakrzepowe, fluorochinolon, flutamid, ibutylid, leczenie antyandrogenowe, lek hepatotoksyczny, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwpsychotyczny, metadon, moksyfloksacyna, octan leuproreliny, odstęp QT, sotalol, teofilina, terapia przeciwnowotworowa, torsade de pointes, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Vizilatan Duo (50 mcg + 5 mg)/ml

Produkt leczniczy Vizilatan Duo, zawierający 50 µg/ml latanoprostu oraz 5 mg/ml tymololu (6,8 mg/ml tymololu maleinianu), wykazuje liczne potencjalne interakcje farmakologiczne, głównie ze względu na obecność beta-adrenolitycznego składnika tymololu. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania z innymi analogami prostaglandyn ze względu na ryzyko paradoksalnego wzrostu ciśnienia wewnątrzgałkowego. Tymolol może nasilać działanie hipotensyjne i bradykardię przy współstosowaniu z doustnymi beta-adrenolitykami, blokerami kanałów wapniowych, lekami przeciwarytmicznymi (w tym amiodaronem), glikozydami naparstnicy, parasympatykomimetykami oraz guanetydyną. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów CYP2D6 (np. chinidyny, fluoksetyny, paroksetyny), które mogą zwiększać stężenie tymololu w surowicy, prowadząc do nasilonej beta-blokady (bradykardia, zapaść).
adrenalina, amiodaron, analog prostaglandyn, beta-adrenolityk, biodostępność, blok przedsionkowo-komorowy, bloker kanału wapniowego, bradykardia, chinidyna, ciśnienie wewnątrzgałkowe, cukrzyca, działanie hipoglikemizujące, efekt bradykardyzujący, fluoksetyna, glikozyd naparstnicy, guanetydyna, hipoglikemia, inhibitor CYP2D6, klonidyna, latanoprost i tymolol, lek przeciwarytmiczny, nadciśnienie z odbicia, niedociśnienie tętnicze, parasympatykomimetyk, paroksetyna, rozszerzenie źrenicy, tymolol maleinian, Vizilatan Duo, zaburzenie przewodnictwa
Leksykon leków
Interakcje leku – Bufomix Easyhaler (320 mcg + 9 mcg)/dawkę inh.

Bufomix Easyhaler, zawierający budezonid (320 µg) i formoterol fumaran dwuwodny (9 µg) na dawkę inhalacyjną, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z wieloma grupami leków. Szczególnie ważne są interakcje z inhibitorami CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, klarytromycyna, kobicystat), które mogą zwiększać stężenia budezonidu w osoczu nawet 3-6-krotnie, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub zachowania maksymalnego odstępu czasowego między dawkami. Beta-blokery, w tym stosowane miejscowo w kroplach do oczu, mogą osłabiać lub całkowicie hamować działanie formoterolu, dlatego ich łączenie z Bufomix Easyhaler jest przeciwwskazane, o ile nie jest klinicznie uzasadnione. Ponadto, leki wydłużające odstęp QT (chinidyna, dyzopiramid, terfenadyna, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne) zwiększają ryzyko arytmii komorowych, co wymaga monitorowania EKG i ostrożności.
arytmia komorowa, beta-bloker, beta2-mimetyk, beta2-sympatykomimetyk, budezonid, chinidyna, dyzopiramid, działanie niepożądane ogólnoustrojowe, EKG, formoterolu fumaran dwuwodny, furazolidon, glikokortykosteroid, glikozyd naparstnicy, hipokaliemia, inhibitor CYP3A, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kobicystat, L-tyroksyna, lek antyarytmiczny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwhistaminowy, lewodopa, nadciśnienie tętnicze, nefazodon, oksytocyna, pochodna fenotiazyny, pozakonazol, prokainamid, prokarbazyna, reakcja nadwrażliwości, rozszerzenie oskrzeli, stężenie budezonidu w osoczu, tachykardia, telitromycyna, terfenadyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, worykonazol, wydłużenie odstępu QT, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Accordeon 80 mg

Oksykodon, silny opioidowy lek przeciwbólowy, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne podawanie oksykodonu z lekami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), takimi jak benzodiazepiny, leki uspokajające, nasenne, przeciwdepresyjne, neuroleptyki oraz inne opioidy, co może prowadzić do nasilenia sedacji, depresji oddechowej i zwiększonego ryzyka zgonu. Interakcje z lekami przeciwcholinergicznymi (np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki przeciwhistaminowe) nasilają działania niepożądane związane z blokadą receptorów cholinergicznych. Ponadto, oksykodon metabolizowany jest głównie przez CYP3A4 i CYP2D6, co powoduje, że inhibitory tych enzymów (np. itrakonazol, worykonazol, klarytromycyna, paroksetyna) zwiększają stężenie oksykodonu w osoczu nawet do 3,6-krotnie, natomiast induktory (np. ryfampicyna, karbamazepina, ziele dziurawca) mogą zmniejszać jego stężenie o 50-86%, wymagając odpowiedniego dostosowania dawki. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie oksykodonu z alkoholem, które może prowadzić do nasilonej sedacji, depresji oddechowej i zgonu, dlatego jest bezwzględnie przeciwwskazane.
antybiotyki makrolidowe, benzodiazepiny, chinidyna, CYP3A4, depresja oddechowa, fenytoina, induktory CYP3A4, inhibitory CYP2D6, inhibitory CYP3A4, inhibitory MAO, inhibitory proteazy, itrakonazol, karbamazepina, leki hamujące OUN, leki przeciwcholinergiczne, leki przeciwgrzybicze, niedociśnienie tętnicze, oksykodon, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, receptory cholinergiczne, ryfampicyna, SNRI, SSRI, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, worykonazol, zespół serotoninowy, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Buscopan forte 20 mg

Hioscyna butylobromek, substancja czynna Buscopan Forte, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, głównie poprzez nasilenie działania przeciwcholinergicznego innych leków, takich jak trój- i czteropierścieniowe leki przeciwdepresyjne, przeciwhistaminowe pierwszej generacji, przeciwpsychotyczne, przeciwarytmiczne (chinidyna, dizopiramid), przeciwwirusowe (amantadyna) oraz inne leki przeciwcholinergiczne (tiotropium, ipratropium). Interakcje te mogą prowadzić do nasilenia działań niepożądanych, takich jak suchość w jamie ustnej, zaburzenia widzenia, zaparcia czy retencja moczu, co wymaga monitorowania i ewentualnej modyfikacji dawkowania. Ponadto, Buscopan Forte może osłabiać działanie antagonistów dopaminy (np. metoklopramidu), co skutkuje wzajemnym zmniejszeniem skuteczności terapeutycznej obu leków w obrębie przewodu pokarmowego.
amantadyna, antagonista dopaminy, chinidyna, dizopiramid, działanie przeciwcholinergiczne, hioscyna butylobromek, ipratropium, lek beta-adrenergiczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwparkinsonowski, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwwirusowy, lek trójpierścieniowy, metoklopramid, nadciśnienie tętnicze, retencja moczu, sedacja, tachykardia, tiotropium, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Dabigatran Etexilate Viatris 75 mg

Dabigatran eteksylan jest substratem transportera P-glikoproteiny (P-gp), co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne z innymi lekami wpływającymi na aktywność tego białka. Silne inhibitory P-gp, takie jak ketokonazol, dronedaron, itrakonazol, cyklosporyna oraz glekaprewir/pibrentaswir, zwiększają ekspozycję na dabigatran 2,1-2,5-krotnie (AUC0-∞ i Cmax), co znacząco podnosi ryzyko krwawienia i stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Inhibitory o umiarkowanym działaniu, np. werapamil (wzrost stężenia do 2,8 razy zależnie od postaci i czasu podania), amiodaron (wzrost około 1,6-krotny), chinidyna (około 1,5-krotny wzrost) oraz tikagrelor (1,5-1,9-krotny wzrost), wymagają ścisłego nadzoru klinicznego i często redukcji dawki dabigatranu. Z kolei silni induktory P-gp, takie jak ryfampicyna, ziele dziurawca, karbamazepina i fenytoina, obniżają stężenie dabigatranu nawet o 65%, co może prowadzić do utraty skuteczności przeciwzakrzepowej i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania.
amiodaron, antagonista witaminy K, białko transportowe, chinidyna, cyklosporyna, cytochrom P450, dabigatran eteksylan, digoksyna, dronedaron, dziurawiec zwyczajny, enoksaparyna, fenytoina, glekaprewir/pibrentaswir, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, induktor P-gp, inhibitor P-gp, inhibitor pompy protonowej, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek trombolityczny, migotanie przedsionków, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, P-glikoproteina, pantoprazol, pochodna heparyny, pozakonazol, ranitydyna, ryfampicyna, SSRI, takrolimus, tikagrelor, werapamil
Leksykon leków
Interakcje leku – Adrenalina WZF 300 mcg/0,3 ml

Adrenalina WZF w dawce 300 mikrogramów/0,3 ml wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą prowadzić do nasilenia jej działania lub poważnych działań niepożądanych, takich jak nadciśnienie tętnicze i zaburzenia rytmu serca. Szczególnie niebezpieczne jest łączenie adrenaliny z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), co może skutkować nagłym wzrostem ciśnienia tętniczego i arytmią, dlatego jest to przeciwwskazane. Nasilenie działania adrenaliny obserwuje się także przy jednoczesnym stosowaniu trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych (np. amitriptylina), inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (wenlafaksyna), inhibitorów COMT, hormonów tarczycy (lewotyroksyna), teofiliny, oksytocyny, leków parasympatykolitycznych, leków przeciwhistaminowych (difenhydramina, chlorofeniramina), lewodopy oraz sympatykomimetyków (efedryna). Nieselektywne β-adrenolityki (propranolol, nadolol) mogą wywołać ciężkie nadciśnienie i bradykardię, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. U pacjentów z cukrzycą adrenalina hamuje wydzielanie insuliny, co może wymagać korekty dawki leków hipoglikemizujących.
arytmia, bradykardia, chinidyna, chlorofeniramina, chlorowcowany środek znieczulający, choroba układu sercowo-naczyniowego, cukrzyca, difenhydramina, glikozyd naparstnicy, gospodarka węglowodanowa, hormon tarczycy, inhibitor COMT, inhibitor monoaminooksydazy, insulina, katecholo-O-metylotransferaza, lek blokujący receptory α-adrenergiczne, lek hipoglikemiczny, lek parasympatykolityczny, lek rozszerzający naczynia krwionośne, lek sympatykomimetyczny, lewodopa, milnacypran, nadciśnienie tętnicze, nieselektywny β-adrenolityk, oksytocyna, reakcja anafilaktyczna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sybutramina, teofilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wenlafaksyna, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Przeciwwskazania – ApoSuprid 200 mg

Amisulpryd (ApoSuprid) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (200 mg na tabletkę 200 mg i 400 mg). Nie należy go stosować u osób z nowotworami zależnymi od prolaktyny, takimi jak prolaktynoma przysadki czy rak piersi, ze względu na ryzyko stymulacji wzrostu nowotworu przez podwyższone stężenie prolaktyny. Przeciwwskazaniem jest również guz chromochłonny nadnerczy (pheochromocytoma) z uwagi na ryzyko przełomów nadciśnieniowych. Amisulpryd jest zakazany u dzieci i młodzieży poniżej 15 roku życia oraz w okresie karmienia piersią. Ponadto, nie powinien być stosowany równocześnie z lewodopą z powodu antagonistycznego działania na receptory dopaminowe. Istotne jest także unikanie kojarzenia amisulprydu z lekami wydłużającymi odstęp QT, w tym lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia (chinidyna, dyzopyramid), klasy III (amiodaron, sotalol) oraz innymi substancjami takimi jak beprydyl, cyzapryd, sultopryd, tiorydazyna, metadon, dożylna erytromycyna, winkamina, halofantryna, pentamidyna, sparfloksacyna i azolowe leki przeciwgrzybicze (flukonazol, itrakonazol, ketokonazol). Mechanizm interakcji opiera się na ryzyku torsade de pointes wynikającym z wydłużenia odstępu QT przez amisulpryd i wymienione leki.
agonista receptorów opioidowych, amiodaron, amisulpryd, antagonista receptorów dopaminowych, antybiotyk makrolidowy, benzamid, chinidyna, choroba Parkinsona, dopamina, drgawki, dyzopyramid, EKG, epilepsja, fenotiazyna, fluorochinolon, gruczolak przysadki, guz chromochłonny nadnerczy, hipokaliemia, hipomagnezemia, karmienie piersią, laktoza jednowodna, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwdławicowy, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpierwotniakowy, lewodopa, nadwrażliwość na substancję czynną, neuroleptyk, nietolerancja laktozy, nowotwór zależny od prolaktyny, pheochromocytoma, prokinetyk, prolaktyna, przełom nadciśnieniowy, rak piersi, sotalol, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie psychotyczne, zdarzenie mózgowo-naczyniowe
Leksykon substancji czynnych
Daryfenacyna – Dawkowanie i sposób podawania

Daryfenacyna, stosowana w leczeniu pęcherza nadreaktywnego, dostępna jest w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, które należy przyjmować raz na dobę, niezależnie od posiłków, połykać w całości, aby zachować mechanizm uwalniania. Standardowa dawka początkowa u dorosłych i pacjentów ≥65 lat wynosi 7,5 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 15 mg/dobę po 2 tygodniach terapii, jeśli objawy są nasilone i lek dobrze tolerowany. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami wątroby (Child-Pugh A) dawkowanie pozostaje bez zmian, natomiast u umiarkowanych zaburzeń (Child-Pugh B) dawkę ogranicza się do 7,5 mg/dobę, a stosowanie u ciężkich zaburzeń (Child-Pugh C) jest przeciwwskazane. Nie zaleca się stosowania u osób poniżej 18. roku życia z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
chinidyna, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, cymetydyna, Darifenacin Aristo, daryfenacyna, działanie niepożądane, erytromycyna, flukonazol, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, klasyfikacja Child-Pugh, łagodne zaburzenia czynności wątroby, paroksetyna, pęcherz nadreaktywny, pole pod krzywą stężenia leku, sok grejpfrutowy, stężenie terapeutyczne, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, terbinafina, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – OxyNorm 10 mg/ml

Oksykodon, metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP3A4 i częściowo CYP2D6, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Inhibitory CYP3A4, takie jak itrakonazol, worykonazol, telitromycyna oraz sok grejpfrutowy, mogą zwiększać AUC oksykodonu od 1,7 do 3,6 razy, co wymaga dostosowania dawki w celu uniknięcia toksyczności. Z kolei induktory CYP3A4, np. ryfampicyna i dziurawiec zwyczajny, obniżają AUC oksykodonu nawet o 50-86%, co może skutkować osłabieniem efektu przeciwbólowego i wystąpieniem zespołu odstawienia. Inhibitory CYP2D6, takie jak paroksetyna i chinidyna, również podnoszą stężenie oksykodonu w osoczu, co może nasilać jego działanie i działania niepożądane. Ponadto, oksykodon wchodzi w interakcje farmakodynamiczne z lekami hamującymi ośrodkowy układ nerwowy (benzodiazepiny, inne opioidy, leki przeciwlękowe, nasenne, przeciwpsychotyczne), co zwiększa ryzyko sedacji, depresji oddechowej, niedociśnienia, a nawet śpiączki lub śmierci.
antybiotyk makrolidowy, benzodiazepina, chinidyna, choroba Parkinsona, CYP2D6, depresja oddechowa, depresja ośrodka oddechowego, działanie antycholinergiczne, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fenytoina, gabapentynoidy, hiperrefleksja, hipertermia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, inhibitor proteazy, INR, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek serotoninergiczny, leki hamujące OUN, niedociśnienie tętnicze, oksykodon, paroksetyna, pochodna kumaryny, pozakonazol, pregabalina, ryfampicyna, SNRI, SSRI, telitromycyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, worykonazol, zespół serotoninowy