stężenie darunawiru w osoczu

Stężenie darunawiru w osoczu to kluczowy parametr monitorowany podczas terapii antyretrowirusowej u pacjentów zakażonych HIV. Darunawir jest inhibitorem proteazy HIV, stosowanym w leczeniu zakażeń HIV-1 u dorosłych i dzieci powyżej 3. roku życia.

Monitorowanie stężenia darunawiru w osoczu ma istotne znaczenie kliniczne ze względu na zależność efektywności terapeutycznej od utrzymania odpowiedniego poziomu leku we krwi. Optymalne stężenie minimalne (Cmin) darunawiru powinno przekraczać 550 ng/ml, co zapewnia skuteczne hamowanie replikacji wirusa, włącznie z wariantami opornymi na inne inhibitory proteazy.

Darunawir charakteryzuje się dużą zmiennością osobniczą w zakresie farmakokinetyki, na którą wpływają czynniki genetyczne, interakcje lekowe oraz funkcja wątroby. Lek podawany jest zawsze w skojarzeniu z rytonawirem lub kobicystatem, które jako inhibitory CYP3A4 zwiększają biodostępność darunawiru i wydłużają jego okres półtrwania.

Terapeutyczne monitorowanie stężenia darunawiru jest szczególnie zalecane u pacjentów z niewydolnością wątroby, przyjmujących leki wchodzące w interakcje, kobiet w ciąży oraz w przypadkach niepowodzenia terapeutycznego przy prawidłowej adherencji pacjenta do leczenia.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Przeciwwskazania – Darunavir Sandoz 600 mg

Lek Darunavir Sandoz w dawce 600 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na darunawir lub substancje pomocnicze, w tym żółcień pomarańczową (E110, 2,592 mg/tabletkę), oraz u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa C wg Childa-Pugha), ze względu na ryzyko toksycznego wzrostu stężenia leku. Podawany z rytonawirem, darunawir wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą prowadzić do poważnych działań niepożądanych lub utraty skuteczności terapeutycznej. Szczególnie przeciwwskazane jest łączenie z silnymi induktorami CYP3A (np. ryfampicyna), preparatami zawierającymi lopinawir z rytonawirem oraz z ziołami takimi jak dziurawiec (Hypericum perforatum), które obniżają stężenie darunawiru w osoczu.
alfuzosyna, alkaloid sporyszu, amiodaron, antagonista receptorów opioidowych, astemizol, awanafil, barwnik azowy, chinidyna, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, cyzapryd, dapoksetyna, darunawir, depresja oddechowa, dihydroergotamina, domperydon, dronedaron, działanie kardiotoksyczne, działanie przeciwpłytkowe, dziurawiec, ergotamina, grazoprewir, hepatotoksyczność, induktor CYP3A, induktor CYP3A4, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, interakcja lekowa, iwabradyna, kolchicyna, kwetiapina, lek hipolipemizujący, lek prokinetyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwwirusowy, lek urologiczny, lek uspokajający, lomitapid, lopinawir, lowastatyna, lurazydon, metabolizm leku, metyloergonowina, midazolam doustny, miopatia, nadwrażliwość na darunawir, naloksegol, niedociśnienie tętnicze, ostre zatrucie, pimozyd, priapizm, rabdomioliza, ranolazyna, reakcja alergiczna, ryfampicyna, rytonawir, sertyndol, skala Childa-Pugha, skurcz naczyń obwodowych, stężenie darunawiru w osoczu, syldenafil, symwastatyna, tabletki powlekane, terfenadyna, tętnicze nadciśnienie płucne, tikagrelor, triazolam, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie rytmu serca, zaparcie, żółcień pomarańczowa
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Darunavir Synoptis 600 mg

Darunawir, stosowany w skojarzeniu z rytonawirem, wykazuje zwiększoną ekspozycję u pacjentów zakażonych HIV-1 w porównaniu do zdrowych ochotników, co jest związane z podwyższonym stężeniem kwaśnej glikoproteiny α1 (AAG) i silnym wiązaniem z białkami osocza (~95%). Metabolizm darunawiru odbywa się głównie przez izoenzym CYP3A4, którego aktywność jest hamowana przez rytonawir, co prowadzi do około 14-krotnego wzrostu ekspozycji na darunawir po podaniu dawki 600 mg z rytonawirem 100 mg dwa razy na dobę. Biodostępność darunawiru wzrasta z 37% do 82% w obecności rytonawiru, a przyjmowanie leku z pokarmem zwiększa jego dostępność o około 30%. Okres półtrwania darunawiru w fazie końcowej wynosi około 15 godzin, a klirens wewnątrznaczyniowy zmniejsza się z 32,8 L/godz. do 5,9 L/godz. pod wpływem rytonawiru. U dzieci i młodzieży ekspozycja na lek jest porównywalna z dorosłymi przy odpowiednim dostosowaniu dawki do masy ciała, a u osób w wieku 18-75 lat farmakokinetyka nie wykazuje istotnych różnic. Nie wymaga się modyfikacji dawkowania u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-60 mL/min).
biodostępność darunawiru, CYP3A, cytochrom P450 CYP3A4, ekspozycja na darunawir, farmakokinetyka darunawiru, glikoproteina alfa-1, inhibitor CYP3A, klirens kreatyniny, klirens wewnątrznaczyniowy, komórki CD4, leczenie przeciwretrowirusowe, metabolit darunawiru, metabolizm darunawiru, mikrosomy wątrobowe, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oporność na darunawir, schemat przeciwretrowirusowy, skala Child-Pugh, stężenie darunawiru w osoczu, wchłanianie darunawiru, wiremia HIV-1, wolna frakcja darunawiru, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Darunavir Aurovitas 600 mg

Darunawir, stosowany głównie w skojarzeniu z rytonawirem, wykazuje zwiększoną biodostępność u pacjentów zakażonych HIV-1, co jest związane z podwyższonym stężeniem kwaśnej glikoproteiny α1 (AAG) wiążącej lek. Po podaniu doustnym darunawir osiąga maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 2,5-4 godzin, a jego bezwzględna biodostępność wynosi około 37%, wzrastając do 82% w obecności rytonawiru (100 mg dwa razy na dobę). Rytonawir, jako inhibitor CYP3A, zwiększa ekspozycję na darunawir około 14-krotnie. Wchłanianie darunawiru jest istotnie wyższe przy podaniu z pokarmem (względna biodostępność o 30% wyższa niż na czczo). Darunawir wiąże się w 95% z białkami osocza, głównie z AAG, a jego metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, z wydalaniem około 41,2% niezmienionego leku z moczem i 7,7% z kałem. Okres półtrwania wynosi około 15 godzin przy jednoczesnym stosowaniu z rytonawirem, a klirens wewnątrznaczyniowy zmniejsza się z 32,8 do 5,9 l/godz. pod wpływem rytonawiru.
biodostępność darunawiru, ekspozycja na darunawir, farmakokinetyka darunawiru, hamowanie CYP3A, izoenzym CYP3A, klirens wewnątrznaczyniowy, komórki CD4, kwaśna glikoproteina α1, metabolity darunawiru, metabolizm wątrobowy, mutacje oporności, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, skala Child-Pugh, stężenie darunawiru w osoczu, terapia przeciwretrowirusowa, wchłanianie darunawiru, wiązanie z białkami osocza, wiremia HIV-1, wolna frakcja leku, zaburzenia czynności wątroby, zakażenie HIV-1

stężenie darunawiru w osoczu

Powiązane wpisy

Przeciwwskazania – Darunavir Sandoz 600 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Darunavir Synoptis 600 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Darunavir Aurovitas 600 mg