metabolit darunawiru
Metabolit darunawiru to produkt przemian metabolicznych leku przeciwretrowirusowego darunawiru, stosowanego w leczeniu zakażenia wirusem HIV. Darunawir jest inhibitorem proteazy HIV, który po podaniu doustnym ulega metabolizmowi wątrobowemu, głównie za pośrednictwem enzymów cytochromu P450, szczególnie izoenzymu CYP3A4.
Głównym metabolitem darunawiru jest hydroksydaiunawir, który zachowuje aktywność przeciwwirusową, choć jest ona około 10-krotnie niższa w porównaniu do związku macierzystego. Metabolity darunawiru są wydalane głównie z kałem (około 79,5%), a w mniejszym stopniu z moczem (około 13,9%).
Monitorowanie stężenia metabolitów darunawiru może mieć znaczenie w ocenie skuteczności terapii, interakcji lekowych oraz w przypadkach niepowodzenia terapeutycznego. Warto zaznaczyć, że darunawir jest zazwyczaj stosowany w skojarzeniu z rytonawirem lub kobicystatem, które hamują jego metabolizm, zwiększając biodostępność i stężenie we krwi.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Darunawir, stosowany w skojarzeniu z rytonawirem, wykazuje zwiększoną ekspozycję u pacjentów zakażonych HIV-1 w porównaniu do zdrowych ochotników, co jest związane z podwyższonym stężeniem kwaśnej glikoproteiny α1 (AAG) i silnym wiązaniem z białkami osocza (~95%). Metabolizm darunawiru odbywa się głównie przez izoenzym CYP3A4, którego aktywność jest hamowana przez rytonawir, co prowadzi do około 14-krotnego wzrostu ekspozycji na darunawir po podaniu dawki 600 mg z rytonawirem 100 mg dwa razy na dobę. Biodostępność darunawiru wzrasta z 37% do 82% w obecności rytonawiru, a przyjmowanie leku z pokarmem zwiększa jego dostępność o około 30%. Okres półtrwania darunawiru w fazie końcowej wynosi około 15 godzin, a klirens wewnątrznaczyniowy zmniejsza się z 32,8 L/godz. do 5,9 L/godz. pod wpływem rytonawiru. U dzieci i młodzieży ekspozycja na lek jest porównywalna z dorosłymi przy odpowiednim dostosowaniu dawki do masy ciała, a u osób w wieku 18-75 lat farmakokinetyka nie wykazuje istotnych różnic. Nie wymaga się modyfikacji dawkowania u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-60 mL/min).
biodostępność darunawiru, CYP3A, cytochrom P450 CYP3A4, ekspozycja na darunawir, farmakokinetyka darunawiru, glikoproteina alfa-1, inhibitor CYP3A, klirens kreatyniny, klirens wewnątrznaczyniowy, komórki CD4, leczenie przeciwretrowirusowe, metabolit darunawiru, metabolizm darunawiru, mikrosomy wątrobowe, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oporność na darunawir, schemat przeciwretrowirusowy, skala Child-Pugh, stężenie darunawiru w osoczu, wchłanianie darunawiru, wiremia HIV-1, wolna frakcja darunawiru, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Darunawir, inhibitor proteazy HIV-1, wykazuje skuteczność przeciwko szczepom HIV-1 i HIV-2, a jego farmakokinetyka jest modyfikowana przez kobicystat lub rytonawir, które zwiększają ekspozycję leku poprzez hamowanie izoenzymu CYP3A4. Po podaniu doustnym darunawir osiąga maksymalne stężenie w osoczu w 2,5-4 godziny, z biodostępnością wzrastającą z 37% do około 82% w obecności 100 mg rytonawiru podawanego dwa razy na dobę. Rytonawir powoduje około 14-krotny wzrost ekspozycji na darunawir. Lek wiąże się w 95% z białkami osocza, głównie kwaśną glikoproteiną α1, a jego metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4. Okres półtrwania darunawiru wynosi około 15 godzin przy jednoczesnym stosowaniu z rytonawirem. U dzieci i młodzieży dawki dostosowane do masy ciała zapewniają farmakokinetykę porównywalną z dorosłymi. Wiek (18-75 lat) i płeć nie wpływają istotnie na farmakokinetykę, a umiarkowane zaburzenia czynności nerek nie wymagają modyfikacji dawkowania.
biodostępność bezwzględna, biodostępność względna, ekspozycja na lek, farmakokinetyka leku, inhibitor proteazy HIV-1, izoenzym CYP3A, izolat HIV-1, klirens kreatyniny, komórki CD4, kwaśna glikoproteina α1, leczenie przeciwretrowirusowe, metabolit darunawiru, mikrosomy wątrobowe, mutacje DRV-RAM, objętość dystrybucji, oksydacja, oporność na lek, parametr farmakokinetyczny, rytonawir, schemat przeciwretrowirusowy, skala Child-Pugh, wiremia HIV, wolna frakcja leku
