metabolity budezonidu
Metabolity budezonidu to związki powstające w wyniku metabolizmu budezonidu, który jest syntetycznym glikokortykosteroidem powszechnie stosowanym w leczeniu astmy, przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP) oraz chorób zapalnych jelit. Główna przemiana budezonidu zachodzi w wątrobie za pośrednictwem enzymu cytochromu P450 3A4 (CYP3A4).
Głównymi metabolitami budezonidu są 16α-hydroksyprednizolon i 6β-hydroksybudezonid, które wykazują znacznie mniejszą aktywność glikokortykosteroidową (mniej niż 1%) w porównaniu do związku macierzystego. Ta szybka inaktywacja metaboliczna przyczynia się do korzystnego profilu bezpieczeństwa budezonidu, zmniejszając ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych typowych dla kortykosteroidów.
Metabolity budezonidu są wydalane głównie przez nerki, przy czym mniej niż 10% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej. Znajomość metabolizmu budezonidu ma istotne znaczenie kliniczne, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów CYP3A4 (np. ketokonazolu, niektórych antybiotyków makrolidowych), które mogą zwiększać biodostępność budezonidu i ryzyko działań niepożądanych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Benodil 0,125 mg/ml
Budezonid, podawany w postaci zawiesiny do nebulizacji, charakteryzuje się ogólnoustrojową biodostępnością u dorosłych na poziomie około 15% dawki nominalnej oraz 40-70% dawki dostarczonej. Po podaniu dawki 2 mg maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi około 4 nmol/l i osiągane jest w ciągu 10-30 minut. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~3 l/kg) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (85-90%). Budezonid podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu (ok. 90% metabolizmu pierwszego przejścia) głównie przez izoenzym CYP3A4, co ma istotne znaczenie kliniczne ze względu na potencjalne interakcje, np. z ketokonazolem, który może zwiększyć stężenie budezonidu w osoczu nawet 7,8-krotnie. Klirens ogólnoustrojowy wynosi około 1,2 l/min, a okres półtrwania 2-3 godziny, co tłumaczy ograniczoną liczbę działań niepożądanych ogólnoustrojowych. Farmakokinetyka wykazuje proporcjonalność do dawki.
białka osocza, biodostępność ogólnoustrojowa, budezonid wziewny, CYP3A4, cytochrom P450, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane ogólnoustrojowe, farmakokinetyka budezonidu, glikokortykosteroid, hydroksybudezonid, hydroksyprednizolon, ketokonazol, klirens ogólnoustrojowy, metabolity budezonidu, metabolizm pierwszego przejścia, nebulizacja budezonidu, nebulizator pneumatyczny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stężenie budezonidu w osoczu, zawiesina do nebulizacji - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Symbicort Turbuhaler (160 mcg + 4,5 mcg)/dawkę inh.
Symbicort Turbuhaler, zawierający budezonid (160 μg) i formoterol (4,5 μg) w postaci proszku do inhalacji, wykazuje farmakokinetyczną biorównoważność w zakresie ogólnoustrojowej ekspozycji w porównaniu do pojedynczych substancji. Budezonid osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 30 minutach, z depozycją w płucach wynoszącą 32-44% dostarczonej dawki i biodostępnością około 49%. Formoterol charakteryzuje się szybszym wchłanianiem, osiągając maksymalne stężenie po 10 minutach, z depozycją 28-49% i biodostępnością około 61%. Obie substancje wykazują liniową zależność dawka-ekspozycja, co umożliwia precyzyjne dostosowanie dawkowania. Nie stwierdzono interakcji farmakokinetycznych między budezonidem a formoterolem, a ich łączone stosowanie jest bezpieczne klinicznie, mimo nieznacznie większego zahamowania wytwarzania kortyzolu po preparacie złożonym.
aktywność glikokortykosteroidowa, AUC, biodostępność ogólnoustrojowa, biorównoważność, budezonid, choroby wątroby, CYP3A4, depozycja płucna, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja ogólnoustrojowa, formoterol, inhalator proszkowy, interakcja farmakokinetyczna, klirens ogólnoustrojowy, kortyzol, liniowość farmakokinetyki, metabolity budezonidu, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, proszek do inhalacji, stężenie w osoczu, Symbicort Turbuhaler, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Resbud 0,25 mg/ml
Budezonid podany w formie zawiesiny do nebulizacji wykazuje biodostępność ogólnoustrojową u dorosłych na poziomie około 15% dawki nominalnej oraz 40-70% dawki dostarczonej pacjentowi, z maksymalnym stężeniem w osoczu około 4 nmol/L po dawce 2 mg, osiąganym w ciągu 10-30 minut. Lek charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (~3 L/kg), wysokim wiązaniem z białkami osocza (85-90%) oraz intensywnym metabolizmem wątrobowym (około 90% ulega efektowi pierwszego przejścia), głównie przez izoenzym CYP3A4. Metabolity o niskiej aktywności glikokortykosteroidowej są wydalane głównie przez nerki, a klirens układowy u dorosłych wynosi około 1,2 L/min, z okresem półtrwania 2-3 godzin. Kinetyka leku jest proporcjonalna do dawki, co umożliwia przewidywalne dostosowanie dawkowania.
aktywność glikokortykosteroidowa, biodostępność leku, biodostępność ogólnoustrojowa, cytochrom P450, dawka dostarczona, dawka nominalna, efekt pierwszego przejścia, eliminacja leku, farmakokinetyka budezonidu, izoenzym CYP 3A4, kinetyka leku, klirens układowy, maksymalne stężenie w osoczu, metabolity budezonidu, metabolizm leku, nebulizator strumieniowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, wiązanie z białkami osocza, zawiesina do nebulizacji - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cortiment MMX 9 mg
Cortiment MMX zawiera budezonid w dawce 9 mg w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, które są odporne na działanie soku żołądkowego i uwalniają substancję czynną głównie w jelicie krętym i okrężnicy wstępującej. Po podaniu doustnym biodostępność ogólnoustrojowa wynosi około 10%, co jest wynikiem intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia w wątrobie. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiąga 1,3-1,8 ng/ml po 13-14 godzinach (Tmax). Wchłanianie nie jest klinicznie istotnie modyfikowane przez posiłek, a lek nie wykazuje kumulacji przy wielokrotnym podawaniu. Budezonid charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (~3 l/kg) oraz wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (85-90%).
aktywność glikokortykosteroidowa, biodostępność ogólnoustrojowa, Cortiment MMX, CYP3A4, farmakokinetyka w populacjach specjalnych, jelito kręte, klirens ogólnoustrojowy, laktoza jednowodna, metabolity budezonidu, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, stężenie budezonidu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Budenofalk 2 mg/dawkę
Budezonid, stosowany w preparacie Budenofalk w dawce 2 mg w postaci pianki doodbytniczej, charakteryzuje się niską biodostępnością ogólnoustrojową (~10% po podaniu doustnym), co ogranicza działania niepożądane systemowe. Po aplikacji doodbytniczej maksymalne stężenia leku osiągane są po 2-3 godzinach, a wielokrotne podawanie nie prowadzi do kumulacji. Substancja wykazuje dużą objętość dystrybucji (~3 l/kg) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (85-90%). Metabolizm wątrobowy z udziałem CYP3A jest intensywny, przekształcając około 90% budezonidu do nieaktywnych metabolitów (6β-hydroksybudezonid i 16α-hydroksyprednizolon), co skutkuje krótkim okresem półtrwania 3-4 godzin i wysokim klirensem (~10 l/min). U pacjentów z niewydolnością wątroby metabolizm może być upośledzony, co zwiększa ekspozycję ogólnoustrojową na lek.
aktywność glikokortykosteroidowa, badanie scyntygraficzne, biodostępność, biodostępność ogólnoustrojowa, budenofalk, budezonid, ekspozycja ogólnoustrojowa, enzym CYP3A, farmakokinetyka, klirens, metabolity budezonidu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pianka doodbytnicza, podanie doodbytnicze, powinowactwo do białek osocza, technet, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Bufar Easyhaler (320 mcg + 9 mcg)/dawkę inh.
BUFAR Easyhaler, zawierający budezonid (320 µg) i formoterol fumaran dwuwodny (9 µg) na dawkę inhalacyjną, wymaga ostrożności przy stosowaniu u kobiet w wieku rozrodczym, zwłaszcza w ciąży. Brak jest szczegółowych danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania tego leku w ciąży, jednak badania na zwierzętach nie wykazały dodatkowego ryzyka teratogennego wynikającego z kombinacji obu substancji. Budezonid, na podstawie analizy 2000 ciąż, nie wykazuje zwiększonego ryzyka wad rozwojowych przy dawkach terapeutycznych, choć glikokortykosteroidy mogą potencjalnie powodować wewnątrzmaciczne zahamowanie wzrostu płodu oraz długoterminowe zmiany metaboliczne i behawioralne przy nadmiernej prenatalnej ekspozycji. Formoterol wykazuje niekorzystny wpływ na reprodukcję jedynie przy bardzo wysokich dawkach, znacznie przekraczających stosowane u ludzi. Stosowanie BUFAR Easyhaler w ciąży powinno być ograniczone do sytuacji, gdy korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu, z zaleceniem stosowania najmniejszej skutecznej dawki budezonidu.
budezonid i formoterol, BUFAR Easyhaler, choroby układu krążenia, dawka terapeutyczna, działanie teratogenne, ekspozycja ustrojowa, formoterol i budezonid, fumaran formoterolu, glikokortykoidy, glikokortykosteroidy, kontrola astmy, metabolity budezonidu, metabolizm neurotransmiterów, przenikanie do mleka, stosunek korzyści do ryzyka, zaburzenia reprodukcji, zahamowanie wzrostu płodu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Budezonid LEK-AM 400 mcg/dawkę inh.
Budezonid, podawany wziewnie w dawkach 200 lub 400 µg/dawkę (produkt Budezonid LEK-AM), charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem z płuc, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym bezpośrednio po inhalacji. Bezwzględna biodostępność wynosi 73%, natomiast biodostępność połkniętej dawki to jedynie 10-13% z powodu efektu pierwszego przejścia wątrobowego. Substancja wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (85-90%) oraz dużą objętość dystrybucji (183-301 l), co wskazuje na intensywną dystrybucję do tkanek, w tym śledziony, węzłów chłonnych, grasicy, kory nadnerczy, narządów płciowych i oskrzeli. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przy udziale enzymu CYP3A4, prowadząc do nieaktywnych metabolitów, takich jak 6-beta-hydroksybudezonid i 16-alfa-hydroksyprednizolon. Klirens osoczowy wynosi 84 l/h, a okres półtrwania 2,8-5 godzin. Wydalanie odbywa się głównie z moczem (32% jako metabolity) i kałem (15%).
ADME, bariera łożyskowa, biodostępność dawki, biodostępność leku, biotransformacja wątrobowa, budezonid, budezonid wziewny, CYP3A4, cytochrom P450, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka budezonidu, klirens osoczowy, klirens znormalizowany, metabolity budezonidu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stężenie w osoczu, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tafen Nasal 32 mcg 32 mcg/dawkę odmierzoną
Budezonid, substancja czynna w preparacie Tafen Nasal 32 μg, charakteryzuje się specyficzną farmakokinetyką obejmującą dwutorowe wchłanianie przez błonę śluzową nosa oraz połknięcie wraz z wydzieliną nosową, co skutkuje biodostępnością ogólnoustrojową na poziomie 33%. U dorosłych po podaniu 256 μg aerozolu do nosa maksymalne stężenie w osoczu wynosi 0,64 nmol/l i osiągane jest po około 0,7 godziny, a AUC wynosi 2,7 nmol*h/l. Budezonid wykazuje dużą objętość dystrybucji (~3 l/kg) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (85-90%). Metabolizm pierwszego przejścia w wątrobie jest intensywny (około 90% dawki), głównie przez izoenzym CYP3A, prowadząc do powstania metabolitów o minimalnej aktywności glikokortykosteroidowej (<1%). Lek nie ulega miejscowej inaktywacji w błonie śluzowej nosa, co sprzyja jego skuteczności miejscowej. Wydalanie metabolitów odbywa się głównie przez nerki, a klirens ogólnoustrojowy wynosi około 1,2 l/min, z okresem półtrwania 2-3 godziny u dorosłych.
16-alfa-hydroksyprednizolon, 6-beta-hydroksybudezonid, aerozol do nosa, aktywność glikokortykosteroidowa, astma oskrzelowa, AUC, biodostępność ogólnoustrojowa, błona śluzowa nosa, budezonid, CYP3A, cytochrom P450, dawkowanie budezonidu, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka budezonidu, glikokortykosteroid, klirens ogólnoustrojowy, metabolity budezonidu, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, podanie donosowe, wiązanie z białkami osocza, wydzielina nosowa, zapalenie błony śluzowej nosa