Właściwości farmakokinetyczne
Budezonid LEK-AM 400 mcg/dawkę inh.

Właściwości farmakokinetyczne budezonidu

Budezonid to substancja czynna o złożonych właściwościach farmakokinetycznych, które wpływają na jej skuteczność kliniczną i profil bezpieczeństwa. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis procesów farmakokinetycznych zachodzących po podaniu wziewnym produktu Budezonid LEK-AM (200 lub 400 mikrogramów/dawkę inhalacyjną), ze szczególnym uwzględnieniem wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji substancji czynnej.¹

Wchłanianie budezonidu

Budezonid docierający do płuc ulega szybkiemu i całkowitemu wchłanianiu. Maksymalne stężenie substancji w osoczu obserwuje się bezpośrednio po podaniu inhalacyjnym. Analizując biodostępność leku należy uwzględnić fakt, że część dawki odkłada się w jamie ustnej i gardle. Po uwzględnieniu tego czynnika, bezwzględna biodostępność budezonidu wynosi 73%. Ze względu na znaczny efekt pierwszego przejścia w wątrobie, jedynie 10-13% połkniętej dawki podanej wziewnie jest biodostępne. Zależność między dawką a ekspozycją ogólnoustrojową na budezonid przy podaniu produktu Budezonid LEK-AM jest proporcjonalna, analogicznie jak w przypadku innych inhalatorów zawierających tę substancję czynną.²

Dystrybucja w organizmie

Budezonid charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza krwi, wynoszącym 85-90% w zakresie stężeń od 1 do 100 nmol. Substancja ta jest intensywnie dystrybuowana do tkanek organizmu. Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym oszacowano na 183-301 litrów. W badaniach na modelach zwierzęcych wykazano, że budezonid osiąga znaczne stężenia w następujących narządach i tkankach:

• śledzionie
• węzłach chłonnych
• grasicy
• korze nadnerczy
• narządach płciowych
• oskrzelach

Istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa stosowania leku jest to, że budezonid przenika przez barierę łożyskową (wykazano to u myszy) oraz do mleka matki.³

Metabolizm budezonidu

Charakterystyczną cechą metabolizmu budezonidu jest fakt, że substancja ta nie ulega przemianom w płucach. Wchłonięta dawka leku podlega natomiast intensywnym procesom biotransformacji w wątrobie, gdzie powstają nieaktywne metabolity, w tym:

• 6-beta-hydroksybudezonid – główny metabolit
• 16-alfa-hydroksyprednizolon – metabolit wykrywany w moczu po podaniu wziewnym

Procesy metaboliczne zachodzą głównie przy udziale enzymu CYP3A4 z cytochromu P450. Ma to istotne znaczenie kliniczne, ponieważ leki o działaniu hamującym lub pobudzającym ten enzym mogą wpływać na metabolizm budezonidu, a tym samym modyfikować jego stężenie w organizmie i efekty terapeutyczne.⁴

Eliminacja z organizmu

Badania z zastosowaniem budezonidu znakowanego radioaktywnie u zdrowych ochotników wykazały, że po podaniu wziewnym (za pomocą inhalatora z licznikiem dawek) około 32% wydalonej dawki wykryto w moczu, a 15% w kale. Po inhalacji leku w moczu nie wykrywa się niezmienionego budezonidu, a jedynie jego metabolit – 16-alfa-hydroksyprednizolon. Substancja czynna charakteryzuje się znacznym klirensem osoczowym wynoszącym 84 l/h (po podaniu dożylnym). Okres półtrwania w fazie eliminacji budezonidu wynosi około 2,8-5 godzin.⁵

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie przeprowadzono dedykowanych badań oceniających farmakokinetykę budezonidu u osób w podeszłym wieku. Brak jest zatem szczegółowych danych dotyczących ewentualnych zmian w procesach ADME (wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania) związanych z wiekiem.⁶

Dzieci i młodzież

Farmakokinetyka budezonidu podawanego w postaci produktu Budezonid LEK-AM nie była przedmiotem specyficznych badań w populacji pediatrycznej. Dostępne są jednak dane z badań innych produktów zawierających budezonid do podawania wziewnego, które wskazują na istotne różnice w farmakokinetyce między dziećmi a dorosłymi. U dzieci w wieku powyżej 3 lat klirens znormalizowany według masy ciała jest o około 50% większy niż u osób dorosłych. Oznacza to szybszą eliminację leku z organizmu, co może wpływać na schemat dawkowania w tej grupie wiekowej.⁷

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

Farmakokinetyka budezonidu nie była specyficznie badana u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Jest to istotne klinicznie ograniczenie, ponieważ budezonid podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu. Można przewidywać, że u pacjentów z dysfunkcją wątroby ekspozycja ogólnoustrojowa na budezonid będzie zwiększona wskutek obniżenia tempa jego metabolizmu. Może to prowadzić do nasilenia działań ogólnoustrojowych leku.⁸

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

Podobnie jak w przypadku pacjentów z dysfunkcją wątroby, nie prowadzono specyficznych badań farmakokinetyki budezonidu u osób z zaburzeniami czynności nerek. Chociaż główny szlak eliminacji budezonidu obejmuje metabolizm wątrobowy, to jednak część metabolitów jest wydalana przez nerki, co może mieć znaczenie u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek.⁹